कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

‘माशाचे अश्रू कुणाला दिसत नाहीत,’ बाळासाहेब ठाकरे एकदा उद्वेगाने असे म्हणाले होते. खरेच आहे ते! ज्यांनी देशाला, जगाला आपल्या विचारांनी, आपल्या कर्तृत्वाने भारावून टाकले अशा थोरामोठ्यांच्या वैयक्तिक आयुष्यातील यशापयश कधीच समोर येत नाही.

पुण्यामधलंच स्थळ हवं ।
मुंबईला सेकंड ऑप्शन ।
लिकर पी कर विकएन्ड ।
लाईफसाठी हीच कॅप्शन ।।

शनवारवाडा , वैशाली हे ।
आऊटडेटेड झाले पॉईंट्स ।
गोल ऍचिव्ह करण्यासाठी ।
शोधते मी नव्या हाईट्स ।।

मल्टिप्लेक्स , मॉल मध्ये ।
टाईमपास भारी होतो ।
सिंहगड पर्वतीवर ।
आता कोण जातो येतो ?

फेबु ट्विटर मेसेंजरवर ।
अपडेट्सचा धूर अन् जाळ ।
मेमरी होते फुल तरीही ।
नेटवरचा येतोच गाळ ।।

जेवण घरचं बेचव सालं ।
हवा यार पिझ्झा बर्गर ।
पब क्लब डान्सफ्लोअर ।
सच तो है ये हुक्का पार्लर ।।

बाईकवरची नशाच न्यारी ।
गच्च धरावं बॉयफ्रेंडला ।
तोंडावरती स्कार्फ बांधून ।
थेट घुसावं लॉंग ड्राइव्हला ।।

चॅटिंग डेटिंग करण्यासाठी ।
फार्म हाऊस पॅकेजवाली ।
ब्रेकअप , पॅचअप इव्हेंट्ससाठी ।
तिथेच होते पार्टी ओली ।।

ऑनलाइन मिटिंगमधल्या ।
पोझिशन्स अँड कमिटमेंट्स ।
एमबीए चं येडं पकवतं ।
रिझल्ट्स, मॉरल , एटिकेट्स ।।

स्थळाला दे होकार बये ।
आई रडते रोज घरी ।
' वय वाढतं ' बोअर करते ।
पॅनिक होते घरीदारी ।।

नकोच मुलं , नकोच नाती ।
डस्टबीन्स तर नकोच घरी ।
ऑकेजनली ड्रग्ज साठी ।
लिव्ह इन चा ऑप्शन भारी ।।

चौकट नको , स्पेस हवी ।
त्यासाठीच तर धावाधाव ।
माझं पॅकेज , माझं शहर ।
मीच ठरविन , माझी हाव ।।

* * * *

पस्तिसाव्या वाढदिवशी ।
कुणी नाही विश केलं ।
अजून तिला कळलं नाही ।
क्षितीज किती दूर गेलं ।।

अजून तिला वाटत राहतं ।
पुण्यामधलंच स्थळ हवं ।
आरसा हसतो हळूच गाली ।
तिला नसतं भान नवं ।।

- डॉ. श्रीकृष्ण जोशी, रत्नागिरी

भटकत जातो वाटसरू ,

जंगलामधील अज्ञात स्थळी,

आंस लागते जाण्याकरिता,

दूरवरच्या दिव्या जवळी ।।१।।

मार्ग जाण्याचे अज्ञात असूनी,

निराशेने वेळ दवडितो,

ध्येय दिसत असून देखील,

मार्गामुळे अडून पडतो ।।२।।

अज्ञानाच्या अंधारात ,

शोधत असतो असेच त्याला

मार्गदर्शन सद्‌गुरुचे,

न लाभता ध्येय मिळे कुणाला ।।३।।

वाट दाखवी सद्‌गुरु ,

प्रभूचरणी जाण्याचा,

दुवा साधतो आमच्यामध्ये,

त्यात एकरूप होण्याचा ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

एका मोठ्या कारखान्याचा मालक,

भासत होता छोट्या विश्वाचा चालक

लाखो रूपयाची उलाढाल रोज होत होती,

मागणी, पूरवठा, उत्पन्न याचा बनला होता त्रीकोण

उत्पन्नानी घेतला होता उंची वरचा कोन,

लक्ष्मी मालकावर प्रसन्न होती,

खातां आलं असतं तर प्रत्येक जेवणांत

पाव किलो सोनं आणि तोंडी लावायला चार हिरे

पण नशीब दुर्दैवी बिचारे,

मधूमेह आणि रक्तदाब होता त्याला,

वर्ज्य केल होत साखर व मिठाला

नाचणीची भाकरी व उकडलेल्या अळणी

भाज्यांमधून शोषित होता जीवन सत्व.

जगण्यासाठी आहार नियंत्रण

समजला होता हे तत्व.

वात पित्ताची प्रकृती त्याची.

थंड पाणी थंड हवा यांचे पासून दूर राहण्याची.

लाकडाच्या टणक फळींचा केला होता खास पलंग,

कारण मऊ गादीमुळे ठणकत होते त्याचे अंग,

आणि त्याच पलंगावर बसून नैसर्गिक हवा व प्रकाशामध्ये,

कंपनीच्या लाखो रूपयाच्या Balance Sheets वर

व चेक्सवर स्वाक्षऱ्या करित होता.

पाने मागे पुढे चाळीत होता,

मध्येच मान वर करून बघत होता,

विचारत होता, समजल आहे हे दाखवित होता,

हिशोब तपासनीस, सेक्रेटरी, पर्सनल मॅनेजर

सारे उभे होते सभोवताली.

माना त्यांच्या झुकत होत्या,

शब्द त्याचे ते उचली,

कसला तरी आंतरीक अभिमान अहंकार

चेहऱ्यावर चमकत होता.

आपल्या एका स्वाक्षरीमध्ये लाखो रूपयाच्या

उलाढाली सहजगत्या होण्याची ताकद आहे

या जाणीवेने, मध्येच थांबून सेवकाने टेबलावर ठेवलेले

लिंबू सरबताचे घोट पित होता... सरबत....

स्वच्छ निर्मळ पाणी त्यांत लिंबाचा रस.

साखर मिठ वर्ज्य असलेले,

हा भोगत होता आणि इतर उपभोगात होते,

तरी देखील हे सारे माझे आहे,

हीच खोलवरची जाणीव त्याला जगवीत होती..

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

मानव देह देवूनी ईश्वरा, उपकार केले मजवरती
सेवा करण्या तव चरणाची, संधी लाभली भाग्याने ती...१,

कर्म दिले तू मानव योनीसी, श्रेष्ठत्व येई ते त्याचमुळे
उद्धरून हे जीवन नेण्या, कामी येतील प्रयत्न सगळे...२,

मुक्त होणे जन्म मरणातूनी, साध्य होई ते प्रभूसेवेने
परि तीच मुक्ती वंचित करते, आनंदमयी प्रभू दर्शने...३,

एक मागणे प्रभू चरणी, मुक्ती न देयी तू मजला
संधी देवूनी तव सेवेची, सहवास मिळवा हर घडीला...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आरशात चेहरा बघतां,
किती असेच चेहरे दिसती, मुखवट्यांचे जग हे,
अवतीभोवती कसे नाचती,--!!!

लागत नाही मुळीच पत्ता,
अशावेळी विलक्षण फसगत,
होत जाते,केवळ फरपट,
तडफड होते मैत्री करतां,,-!!!

कोण कुठला आहे तो,
पक्के ठाऊकही नसते,
तरी नवांगताची पण ओढ,
अनावर की असते,--!!!

त्याच मोहाच्या क्षणी,
घ्यावे आपण आवरते,
करती खूप साखरपेरणी,
गोड गोड बोलती मुखवटे--!!!

अनुभव कडू-गोड देतो,
वर जिवाची होते लागणी,
असा भोवरा तो बघा,
माणूस खोल खोल जातो,--!!!
मैत्रीच्या गुंत्यांमध्ये,
गटांगळ्या खात राहतो,--!!!

वर हात देण्या न कुणी,
होते दारुण अवस्था,
कशी जिवाची होते तगमग,
कुठे जाऊ, काय करू आता,--!!!

सगळ्यात असून कशातच नसणे,
--- हे तत्त्व फक्त ठेवावे,
गोड बोलण्यावर फक्त,
उदासीन की राहावे,--!!!

वागणे" तटस्थ म्हणुनी,
अशावेळी, कामी येते,
प्रतिक्रियाच कुठली नसता,
क्रिया अर्थहीन ठरते,--;;!

मुखवटे पांघरूनी जगात,
असे कितीक भेटती,
दुर्दैवाने कधीकधी ,
जवळचेही यात मोडती,--;;!

नाते असूनही ते नसणे,
ताप देते किती जिवा,
नात्यांचा अर्थ कधी,
लागतो केवळ दुरावा,--!!!

असे अंतर सांभाळणे,
मुखवटाच तो पांघरुनी,
जीव लावावयाचाच नाही,
ठरवावे ठाम ठरवावे मनी,--!!!

कसा लागावयाचा निभाव, आपल्या प्रांजळ जिवाचा, बुडत्याचा पाय खोल,
आणखी खोलच जायचा,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.

भाळीचे भाग्य असावे
मृदुलस्पर्शी स्वर्गसुखाचे
अमृत प्रीतवात्सल्याचे
सौभाग्य सहृदी मित्रत्वाचे....

आयुष्याच्या वाटेवरती
दुःखातही सुखावणारे
आधाराचे हात देवूनी
कुणी असावे सावरणारे....

रमविणाऱ्या रम्यनिसर्गी
ऋतुरंगात भुलूनी जाता
मोहरल्या मिठित विरूनी
दिव्यस्पर्शात मिटुनी जावे....

जन्म, मृत्यु सत्यशाश्वती
हॄदयांतरी जपता भावप्रीती
सांजाळल्या क्षितिजावरती
जीवा लाभावी आत्मशांती....

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २५६

१२/१०/२०२

बहूमोल निसर्ग ठेव, निरनिराळे स्वभाव

उमटविती भाव मनावर आमच्या ||१||

चांदण्याची शितलता,मनाची प्रफूल्लता

देहाची आल्हादकता लाभली चंद्राचे ठायी ||२||

नाजूक सहवास, मधूर मिळे वास,

कोमलतेचा भास जाणविला फूलांनी ||३||

रंगाची विविधता, छटाची आकर्षकता,

मनाची वेधता इंद्रधनुष्य देई || ४||

पळण्याची चपलता, फिरण्याची चंचलता,

वेगाची तीव्रता, भासे हरिणाच्या पायी ||५||

प्रवाहाची संथता, पाण्याची खळखळता,

स्वभावाची निर्मलता, समजली नदीमुळे ||६||

शक्तीचे दर्शन, क्रूरता भयान,

निर्दयतेची जाण, दिसली हिंस्त्र पशूत ||७||

जीवनाची प्रेमलता, हृदयातील अक्षरता,

भावनेची कोमलता मातेच्या रुपाने मिळाली ||८||

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

e-mail- bknagapurkar@gmail.com

भाकरीच्या पाठीवर ठसे दिसती हातांचे

जातां तव्यावर भाजूनी निशाण राहते कष्टांचे

एका भाकरीच्या पाठीं हात कितीक गुंतले

कण कण देती ग्वाही मन भरुनी कसे आले

उन्हां पावसात फिरे शेतामधीं शेतकरी

टप् टप् घाम गाळी उभी करितो जवारी

पोती पोती उचलूनी वाहून नेई मजूर

दमछाक होऊनी ही मिळत नाहीं पोटभर

ओवी म्हणत मुखानें आई थापिते भाकरी

साऱ्यांच्या कष्टामध्यें तिच्या मायेची भागीदारी

धरणीच्या पोटातून जीवन रस येई वर

दुजासाठी जगा तुम्ही बघा सांगते भाकर

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०