ना.धो.महानोर सर भावपूर्ण श्रद्धांजली

गेला अस्तालं सुरयं,काळवंडलं आभाळं
जिवं झाला कासावीसं,झाला काळुख आंधारं
उजेडाची हि लेखनं,कशी रूकली रूसली
आज सरोसती माय,हुंदका फोडून रडली
झाली पोरकी कविता, रानी आंधार आंधारं
कुठं शोधु तुलं आत्ता,कुठं गेलासी सोडूनं
युगां पडलं भगदाडं,झाला युगांत युगांत
वलावल्या पापण्यां त्या,वघळत वघळती
अवकाश मोठा झाला,त्यालं तुहीच गरजं
ये रे आता परतुनी,उजवं सरू मायची कुसं

©गोडाती बबनराव काळे
9405807079

रसर क्षणक्षण सरता
वर्षानुवर्षे सहजी सरती

भाळी भोग सुखदुःखांचे
चिरंजीव साऱ्याच स्मृती

निसर्गाची सारी किमया
अखंड कालचक्राची गती

स्मरणाचेच दान जीवाला
सत्कर्माचे संचित सदगती

सद्गुणांना रुजवीत जावे
सद्भावनां! सुखदाच अंती

क्षण! हरविले उरी जपावे
उसवित रहाव्या गतस्मृती

नवे वर्ष, ही नवी पालवी
ईश्वराची अगम्य अनुभूती

आनंदाने सुस्वागत करावे
हीच जीवनाची फलश्रुती

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी )

9766544908

रचना क्र. १६४

३१ - १२ - २०२१.

हांसत आली सूर्य किरणे

झरोक्यातून देव्हारयांत

नाव्हू घालूनी जगदंबेला

केली किरणांची बरसात

पूजा केली किरणांनी

जगन्माता देवीची

प्रकाश स्पर्शुनी चरणाला

केली उधळण सुवर्णांची

तेजोमय दिसू लागले

मुखकमल जगदंबेचे

मधुर हास्य केले वदनी

पूजन स्वीकारते सूर्याचे

रोज सकाळी प्रात:काळी

येउनी पूजा तो करितो

भाव भक्तीने दर्शन देउन

स्रष्टीवर किरणे उधळतो

कोटी कोटी किरणांनी

तो देवीची पूजा करितो

केवळ त्याची पूजा बघुनी

मनी पावन मी होतो

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

गोड शब्द बोबडे, लकब मनास आवडे ।

शब्दांची भासली जाण, नव्हते भाषेचे अजुनी ज्ञान ।। १

भावनांचा उगम दिसला, मनी व्यक्त होई हालचालीतूनी ।

रागलोभ अहंकारादी गुण, दिसून येती जन्मापासून ।। २

देश-वेष वा जात कुठली, सर्व गुणांची बिजे दिसली ।

हळूहळू बदले बाह्यांग जरी, उपजत गुण राही अंतरी ।। ३

प्रसंग घडता अवचित , बाह्य जगाते विसरत ।

उफाळून येती सुप्त भावना, मानवी त्या जन्मखुणा ।। ४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

या तव्यावरची भाकरी
नाही निर्लेपला ऐकायची |
कारण सरावलेल्या हातांनी
तीला सवय होती फिरायची ||१||

ठरावीक ठिकाणी दाबल्यावर
ती टच्च अशी फुगायची |
दोनच चिमटीत धरुन
अलगतशी तुटायची ||२||

तशीच जीवनाची भाकरी बाई
तीला लेपनाची गरज नाही |
कुठे फुगायचे कुठे ओसरायचे
हे तिच्यावर अवलंबून नाही ||३||

सराईत हात दिसणार नाहीत
चिमटीतून कधी सुटणार नाहीत |
त्यांच्या खोल तव्यामधून
कोणी बाहेर पडणारच नाही ||४||

कुठे काय अन कुठे काय

         पैशाला येथे फुटले पाय 

दीड-दोन दमडी साठी

ईमान येथे विकला जाय

कुठे काय अन कुठे काय

सत्य झाले मिथ्य, मिथ्यस मानले तथ्य

मक्कारी दुनिया करे खोट्याचे नेपथ्य

चौका चौकां मध्ये असत्या चा

पोवाडा आता गायला जाय

कुठे काय अन कुठे काय

जुने गीत, नवीन संगीत

चोरीस आम्ही नाही भित

नाविण्य आला नाही संधी

हुन्नर येथे लयाला जाय

कुठे काय अन कुठे काय

कसला छंद, ही कसली धुंदी

नशेच्या बाजारातील हे सगळे नंदी

दिवसा ढवळ्या या पोळ्यांचा

रंगा नाच रचला जाय

कुठे काय अन कुठे काय

लोकांचे राज्य, पोसले राजे

जाे तो स्वार्थाची पोळी भाजे

तळागाळातील लोकांन साठी

येथे कोणी वाली नाही

कुठे काय अन कुठे काय

तर्काचा बाेध, उत्तरांची शोधा शोध

विज्ञानाच्या नावे सोडला प्रबोध

आधुनिकतेच्या पायाखाली

नैतिकता ही चिरडली जाय

कुठे काय अन कुठे काय

नवा दिवस नवीन प्रीत

रोज हवा नवीन मित

वासनेच्या लाटेवरती

मन मात्र पोहोत जाय

कुठे काय अन कुठे काय

कुठे काय अन कुठे काय

सगळच येथे जुनेच हाय

तुम्हीच तुमचं बघा विनोद बाबू

बाकी दुनिया भाड मे जाये

-- विनोद खराडे

कशास्त्र ही भविष्य कथनाची एक स्वतंत्र शाखा मानली जाते.ज्योतिष शास्त्रानुसार, ज्या प्रमाणे राशींनुसार (Zodiac Signs) माणसाचा स्वभाव कळतो. त्याचप्रमाणे, अंक ज्योतिष (Ank Shastra) शास्त्रानुसार, व्यक्तीच्या जन्मतारखेवरुन त्याचा स्वभाव ओळखला जातो. त्या व्यक्तीचा स्वभाव नेमका कसा, व्यक्तिमत्व तसेच, आवडीनिवडी ओळखल्या जातात.

ती दिसती दूर अंधुक छायेसी मूर्ती
अतिरम्य पण मज ती दिव्य प्रतिमा गमती
ते गंभीर"स्थित"वितरीतसे कृष्णकांती
मनोहर दृश्य ते निम चांदण्या राती

न नाव कुठले,गाव,नाही माहित कुठली जाती
न दिसते त्या जाणिवांच भाव म्हणुनी राहती
तिजपाहुनी असे वाटते आहेत गतजन्माची नाती
मज भेटाया आलेली ती भूतकुळातील व्यक्ती

असेल वा तो कोणी परलोकीचा देवदूत
जो घेऊनि आला नक्षत्रांची शिदोरी निजबाहुत
जो आहेस कोण तू, अंधकार हा उजळून दे
ये मानव्याच्या लेकरा मज "माणुसपणाचे" गुण दे

-महेश सुर्यवंशी(कागल)

होऊन गेले नकळत सारे,

सुचले मला काहीच नाही,

होकार फक्त मनाचा,

मेंदूला त्याची कल्पना नाही…

समाज ठेवतो सतत नावं,

करतो त्याची कुजबूज…!

असते ती फक्त छोटीशी चूक,

वारंवार बसतो चर्चेचा त्याला मारा,

करतो एक,भोगतो एक,

मात्र मज्जा बगतो समाज सारा…

अहो, खरं कोन? समाज की मी?

या प्रश्नाचं उत्तर मात्र दडून बसतं

ज्याला जसे पाहायचे तो तसाच बघतो,

जो सरळ तो वाकडा,

अन् वाकडा तो सरळ दिसतो,

माझ्या आरशात मी एकटीच दिसते,

समाज मात्र सतत डोकावत असतो.

– श्र्वेता संकपाळ.