कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

“सुमनांजली” या काव्यसंग्रहातून…

लोंबकळलेल्या खाली शेपट्या,
पिल्लू मौज करे कशी,--?
शोधक बुद्धी, चौकस नजर,
अफलातून फळते अशी,--!!!
युक्ती,शक्ती, बुद्धी,
जिवाला आहे देणगी,----
सदुपयोगाने करा किमया,
जगण्यात गंमत मोठी,--!!!
दिसे पिल्लू छोटेसे,---
तरी मस्त आहे कल्पनाशक्ती,
आरामात कसे झोके घेई,
दुनियाच भासे त्यास छोटी,---!!
डोळे मिचकावत पिल्लू बघते,
आजूबाजूच्या साऱ्या सृष्टीकडे, भरभरून लुटेन आनंद मी, सोडवेन अनवट निसर्ग कोडे,-!

©️ हिमगौरी कर्वे.

जात्याच्या पात्यामध्ये, भरडला जाई दाणा ।
दोन चाकांत येईल, मोडेल त्याचा कणा ।।१।।

जीवन मृत्यूची चाके, सतत फिरत राही ।
येई जो मध्ये त्याच्या, मागे न उरेल काही ।।२।।

मध्यभागी राही स्थिर, आंस त्यास म्हणती ।
वरचे चाक फिरे, त्याच्या भोवती ।।३।।

आंसाजवळील दाणा, दूर तो चाकापासूनी ।
परिणाम चाकाचा तो होईल, मग कोठूनी ।।४।।

जन्म मृत्यूची चाके, ईश्वर हा फिरवतो ।
जवळीक त्याची मिळता, दु:खातून मुक्त होतो ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
Nagapurkar@gmail.com

पुराणिक वर्णन करत आहे :
मध्यरात्र तेजानें उजळे, भास्कर झळमळला
देवकी-वसुदेवाच्या पोटीं कान्हा अवतरला ।।

मध्यरात्रिची घटिका भरली
देवकिची काया थरथरली
कारागृह-कोठडित अलौकिक-प्रकाश झगमगला ।।

हर्षित-अति वसुदेव होतसे
लगेच भीती ठाव घेतसे
कंसभयानें पिता सुतासाठी मनिं तळमळला ।।

क्षणीं उचललें श्यामल बाळा
टोपलीत घालून निघाला
गळुन शृंखलांच्या खळखळुनी पडल्या जड माळा ।।

आपोआप उघडली दारें
झोपी गेले प्रहरी सारे
वसुदेवा रोखाया, जागृत एकहि नच उरला ।।

मिट्ट पसरली रात काजळी
पिसाट वाहे वात वादळी
गडगडले घन, कृद्ध विजेचा आसुड कडकडला ।।

मुसळधार चहुंकडून वृष्टी
जलमय झाली सारी सृष्टी
खवळे सरिता कृद्ध भयानक, जग घुसळायाला ।।

रौद्र निसर्गा ऐशा पाहुन
वसुदेवाचे थरकापे मन
पुत्रासाठी पिता स्वीकरी परि आव्हानाला ।।

बघुन टोपलित तान्ह्या कृष्णा
वाट देइ वसुदेवा यमुना
गोकुळात नंदाच्या गेहीं पोचविलें बाळा ।।

घडे तें, न कंसाला ठावे
दुष्टांना हें कसें कळावें ?
नारायण भूवरी उतरला, खल नाशायाला ।।

- - -

- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.
Ph-Res-(022)-26105365. M – 9869002126
eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

तू तारा ध्रुवाचा,
अढळ, निश्चल,
अन् एकाकीही!!!

-- मी मानसी

जगीचा, साराच छद्मीपणा
सुज्ञजन, सारे ओळखून आहे

सत्यता! विकृत मनांमनांची
साऱ्यांनाच, तशी ज्ञात आहे

काही, आत्मप्रौढी मिरविणारे
स्वतःला मी सर्वज्ञ मानत आहे

ते झाले जरी, थोडे आत्ममुख
स्वओळख त्यांची होणार आहे

जो शहाणा त्याचा बैल रिकामा
माणसा ही जगाची रहाटी आहे

मी,पणाचा आव कुणा नसावा
गर्वाचे घर नेहमीच खाली आहे

नम्रता, कृतज्ञता सदा वंदनीय
मीत्व! सर्वथाच निंदनिय आहे

करू नये सान, थोर इथे तुलना
सरणी सर्वां सारखा न्याय आहे

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ३७.

६ - २ - २०२२.

शोषून शोषून जमविता,

झुरुन झुरुन मरुन जाता

पैशांनी भरलेल्या पिशव्या

फाटून जातील

हाती राहिल ते पिशव्यांचे वस्त्र

तुमची आसवे पुसण्यासाठी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

तू कधीच नाही माझ्या
माझे हृदय तुझ्या प्रेमात पडले
तू स्वछंद बागडत राहिलीस
ते विनाकारण झुरत राहिले ...

तू नाही माझ्यावर
मी तुझ्यावर प्रेम केले
तू गालात गोड हसत
माझ्या मनाला भुलविले ...

तू नाही दगाबाज
दगाबाज मीच आहे
तुझ्यासारख्या कित्येकींना
मी दुखावले आहे...

आठवतात ते सारे क्षण
त्यांच्या सोबत प्रेमाचे
आणि तुझ्यावरील माझे प्रेम
मला फार हलके वाटते...

तुझ्या प्रेमात पडणे
हे माझे वेड होते
वेड असले तरी
तेच खरे प्रेम होते...

© निलेश बामणे

वाटत होता शांत मला तो, बघुनी त्याच्या हालचालींना

शिस्तबद्ध ते जीवन असूनी, हास्य उमलते त्याच्या मना....१,

अल्प बोलणें अल्प चालणें, आहार तोहीं अल्पची घेणे

प्रभू नाम ते मुखी असूनी, चिंतन त्याचे सतत करणे....२,

संघर्षाला टाळीत होता, परिस्थितीशी जुळते घेवूनी

वातावरण ते शांत ठेवण्या, प्रयत्न चाले लक्ष देवूनी...३,

अहंकार तो सुप्त असूनी, राग न दाखवी चेहऱ्यावरी

जगण्याचे ते प्रेम बघूनी, मोहाचे वेष्ठन दिसे शरिरी...४,

दाबता साऱ्या षढरिपूंना, बेगडी शांतता बाह्य दिसे

जिंकती त्यांनाच सहजपणे, खरी शांतता चित्तीं वसे...५

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०