जुलैच्या शेवटच्या आठवड्यात वरुणराजाने अख्ख्या महाराष्ट्राला अक्षरश: झोडपून काढले. या विक्रमी पावसाने मुंबई आणि कोकणाची पार वाताहत केली. विदर्भातील काही भागालाही मोठा फटका बसला.

कोपऱ्यांत तो पडला होता,
शरिर जर्जर होऊन
जरी झाला हतबल देह,
सदैव उत्साही त्याचे मन...१,

झगडा देवूनी आयुष्याशीं,
जीवनाचे घरकूल बांधले
सुख दु:खाच्या विटा चढवूनी,
त्याग श्रमाचे लिंपन केले...२,

कर्तृत्वाचे शब्द उमटती,
घरकूलाच्या भिंती मधूनी
जगण्यासाठी उभारी देती,
इच्छा शक्तीस जागवूनी...३,

गतकाळाच्या आठवणी त्या,
जगण्याचा तो ठेवा बनला
सार्थकतेच्या जाणीवेनें,
अंत दशेतील क्लेश विसरला...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मी नदी...
तुमच्या आईसारखीच...
फरक एवढाच,
तिने तुम्हाला जन्म दिला,
आणि मी तुम्हाला जगवलं...

हिमशिखरांच्या कुशीत जन्म घेऊन,
डोंगरदऱ्यांतून धावत आले.
तुमच्या सुखासाठी माझे आयुष्य,
हसत-हसत मी वाहत राहिले.

माझ्या कुशीत खेळलात तुम्ही,
माझ्याच पाण्यात वाढलात तुम्ही.
माझ्या काठी स्वप्नं पेरून,
सोन्याची शेती फुलवलात तुम्ही.

तहान तुमची मीच भागवली,
भूक तुमची मीच हरवली.
तुमच्या प्रत्येक आनंदासाठी,
माझी प्रत्येक लाट झिजत गेली.

पण...
आज माझ्याच लेकरांनी,
माझ्या कुशीत विष कालवलं.
कचऱ्याच्या ढिगाऱ्याखाली,
माझं ममत्वच गाडून टाकलं.

आज माझ्या लाटा वाहत नाहीत,
त्या तर निःशब्द रडत आहेत.
प्रत्येक लाटेच्या हुंदक्यात,
हजारो वेदना दडल्या आहेत.

माझे मासे तडफडून मेले,
पक्ष्यांनी माझी साथ सोडली.
हिरवीगार किनाऱ्यांची शाल,
आज विराण वाळूत हरवली.

मी कधीच काही मागितलं नाही,
फक्त तुमच्यावर प्रेम केलं.
तुमच्या सुखासाठी आयुष्यभर,
स्वतःचं अस्तित्व अर्पण केलं.

आज मात्र एकच प्रश्न विचारते...

**आईचं दूध विषारी झालं तर,
लेकरं कशी जगतील?
नदीचं पाणीच मेलं तर,
माणसं तरी कशी वाचतील?**

अजूनही माझ्या डोळ्यांत आशा आहे,
अजूनही तुमच्यावर विश्वास आहे.
माझे अश्रू पुसा...
माझ्या जखमा भरा...
माझ्या प्रवाहाला पुन्हा
निर्मळ श्वास द्या...

कारण...

*मी फक्त नदी नाही...
मी तुमचा श्वास आहे...
मी तुमचं भविष्य आहे...
मी जिवंत राहिले तरच,
तुमचं उद्याही जिवंत राहील...*

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

कर पडले चरणीं

भाव जाण देवा ।।धृ।।

देह झुकला पुढती

लिनतेनें मान वाकती

मनाची करूनी एकाग्रता

भावनेला वाट देतां

अश्रू दाटले नयनी अंतरीचा दिसे ओलावा १

कर पडले चरणी भाव जाण देवा,

प्रथम येई भावना,

जागृत करते मना

मनाचा ताबा देहावरी

तच तुजला प्रणाम करी

घे प्रभू जाणूनी अत:करणातील ठेवा २

कर पडले चरणी भाव जाण देवा

मुखी नाम तुझे घेई

देह सारा शहारून जाई

आनंदाची फूटते उकळी

नाचते मन सर्व काळी

मनाचा चंचल स्वभाव समजोनी तू घ्यावा ३

कर पडले चरणी भाव जाण देवा

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

समाधान दाही दिशांनी फिरत होतो मनी बाळगुनी तळमळ ती कसे मिळेल समाधान ते विवंचना ही एकच होती धन दौलत ही हातीं असतां धुंडाळल्या त्या बाजार पेठा न मिळे समाधीन कोठें थकली पाऊले चालून वाटा देखिले निसर्गरम्य शिखरे आणिक कांहीं प्रार्थना स्थळे शिलकीमध्यें दिसे निराशा कारण त्याचे कांहीं न कळे

विश्वामध्ये वावरतां भोंवती विश्व पसारा
रमतो गमतो खेळतो जीवन घालवी सारा,

संबंध येई हर गोष्टींचा, गोष्टी येथें अगणित
प्रत्येक ती निर्माण करी आपलेच विश्व त्यांत

जीव निर्जीव विखूरल्या वस्तू अनेक
आगळ्या त्या परि ठरे एकाचीच घटक,

विश्वामध्येच विश्व असते राहून बघे विश्वांत
समरस होता त्याच विश्वाशी प्रभूमय सारे होत

डॉ. भगवान नागापूरकर
9004079850
bknagapurkar@gmail.com

-- स्वाती ठोंबरे.

करू नकोस विचार त्याचा,

करणे नाही जेंव्हां तुजला

मोलाचे हे जीवन असता,

व्यर्थ दवडशी वेळ कशाला....१

दोन घडीचे जीवन सारे,

क्षणा क्षणाने जाईल निघूनी

कुणासाठी हा काळ थांबला,

उत्तर याचे घे तू शोधूनी....२

लहरी उठतील विचारांच्या,

आघात होता जेंव्हां मनी

विवेक बुद्धीने शांत करावी,

भाव तरंगे त्याच क्षणी....३

मर्यादेचे आयुष्य असता,

वाहू नकोस विचार प्रवाही

भगवंताचे स्मरण करण्या

वेळेची परि बचत करावी....४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

सांग दर्पणा कशी मी दिसते...
ममतेचे औदार्य की फक्त आरसपाणी सौंदर्य?
मायेची सावली की फक्त शोभेची बाहुली?
ल्यायले जेंव्हा मी धैर्य, क्षमा, जिगर, हिम्मत हे अलंकार
तरीही नथ, पैंजण, बांगड्या, मंगळसुत्र म्हणजेच ‘मी’ हा नाही का वाटत चमत्कार?
का संभ्रम, का नकार?
अस्तित्वासाठी किती तुडवायचे अजून निखार?
सांग दर्पणा सांग कशी मी दिसते...?

सृष्टीचे सगुण रूप साकार, की धरणीला या भार?
थांब.. तू नकोचं बोलू नकोचं सांगू..
तुला पामराला का मी विचारावे?
तु हि देशील जुनेचं दाखले, जुनेचं पुरावे..
लादशिल माझ्या पाठीवरती बुरसटलेल्या विचारांचे ओझे.
दाखवशिल मला माझीचं जुनी ती ‘मूर्ती’
जिला नव्हती ‘स्व अस्तित्वाची’ महती..

हे, ऐक दर्पणा ऐक.. मी अशी दिसते...

“मुक्त मी, स्वैर मी..
स्वतंत्र मी, स्वच्छंदि मी.
मज नकोत बेड्या, नकोत बंधन
हवेत फक्त ह्रदयाच्या ख-या बंधांचे गुंफंण.
पु-या करण्या माझ्या स्वप्नांना घेते मी ऊंचचं ऊंच भरारी..
असले जरी ते माझेचं स्वप्न, ऊभारली आहे गुढी मी घराण्याच्या अन् देशाच्या अभिमानाची.
सुंदर बनवण्यास जीवन ‘जीवन’ झाले मी..
दिला जसा आकार तशी आकारले मी.
बसं..आता जाणीव झाली आहे मला माझ्या अस्तित्वाची..
जशी वाळवंटातल्या मनुष्याला थेंबभर ‘जळाची’.

(दर्पण): “चुकलेचं माझे, नाही ओळखले खरे रूप तुझे..
वदतो आहे हे खरे मी
घे कवेत अपराध हे माझे.
ही तूचं आहेस, तुझीचं खरी प्रतिमा आहे ही
आता नको नाकारु, नको झुगारु..
नको थांबू, नको थांबवू..
ऊंचचं ऊंच घे भरारी
भरारी घेण्या पंखांना तू दे ऊभारी”..
तू घे भरारी..

© - शिल्पा परांडेकर