मनभावनांही , मौन आता
सत्यत्व , अंतरीचे कोंडलेले
वैखरीही , जाहली निःशब्द
सूरही संवादांचे कोमेजलेले..।।१।।

बेचैनी घुसमट जीवाजीवांची
नेत्री पाझर ,विरही आसवांचे
सांत्वन कुणी , कुणाचे करावे..
हताश ! हात हे उरी बांधलेले..।।२।।

उध्वस्त मनी , भय वास्तवाचे..
जिथेतीथे , भीतीपोटी राक्षस..
आज अस्वस्थ , बेजार स्पंदने..
क्षण ! भेटीचेही धास्तावलेले..।।३।।

दृष्टांत ! हा या कालियुगाचा..
बेभरोसी सारीपाट जीवनाचा..
जाणतो सारे , एक अनामिक..
सत्य शाश्वती ! जीवन भंगलेले..।।४।।

©️ वि.ग.सातपुते.(भावकवी)
9766544908

रचना क्र. ७० / २६ - ५ - २०२१

बकुळ प्रांगणात गंधाळलेला

प्रा. विजय पोहनेरकर यांची
एक लाईटमुडची
खुसखुशीत कविता ......

" डोक्याला ताण करून घ्यायचा नाही "

उगीच गळा काढून
बोन्बलायचं नाही
अन डोक्याला ताण करून
घ्यायचा नाही

कामाच्या वेळेस
खूप काम करायचं
कष्ट करतांना
झोकून द्यायचं
पण Life कसं मजेत जगायचं .......

फिरा वाटलं फिरायचं
लोळा वाटलं लोळायचं
सुनंला काय वाटल ?
पोट्टे काय म्हणतेल ?
फारसा विचार करायचा नाही
अन डोक्याला ताण करून
घ्यायचा नाही ..........!!

पार्टी करा वाटायली
पार्टी करायची
आरती करा वाटायली
आरती करायची

Picture पहा वाटतो
Picture पहायचा
समोसा खा वाटतो
समोसा खायचा

B. P. वाढल का ?
अन शुगर कमी होईल का ?
मला जर ऍटॅक आला
तर दवाखान्यात कुणी नेईल का ?

अरे.......,
लोकं कुत्र्या , मांजराला सुद्धा उचलून नेतेत
तू तर माणूस आहेस ,
मग , नको ती चिंता करतो कशाला ?
स्वतःही परेशान व्हायचं नाही
अन दुसर्यालाही " जाळूजाळू घ्यायचं नाही "
अन डोक्याला अजिबात
ताण करून घ्यायचा नाही ....!!!

लाकडं बाभळीचे आणतील
का चंदनात जाळतील ?
खालून-वरून रॉकेल टाकतील
का एखादा किलो तरी चांगलं तूप टाकतील ?
सगळे पोरं येतील का ?
मला खांदा देतील का ?
फालतू गोष्टीची काळजी
करायची नाही
अन डोक्याला ताण करून
घ्यायचा नाही .......!!!

पोट्ट्याचं लग्न होईल का ?
त्याला कुणी पोरगी देईल का ?
नातवाला
english medium मधे टाकायचं
का Semi english च ठेवायचं ?

अरे तुला काय करायचं ?
मर न ! थोडं जग नं !!
नको त्या गोष्टीचा
कशाला ताण करून घेतो ?
स्वतःही जागतो
अन दुसऱ्यालाही जागवतो

बगलतलं काढून बाजारात
मांडायचं नाही
अन डोक्याला ताण करून
घ्यायचा नाही ......!!!!

लग्न झाल्यावर पोट्ट
विचारील का नाही ?
सुनेला पुरणाची पोळी
येईल का नाही ?

कुलाचार करतेल का ?
सवाष्ण जेवू घालतेल का ?
शेती ठेवतील का विकतील ?
माझं श्राद्ध-पक्ष करतील का ?

आहेत का नाही फालतू प्रश्न ?

अरे बाबा ,
" मल्हार " गा वाटतो
मल्हार गा ...
मकाचं कणीस खा वाटतं
मकाचं कणीस खा

लावण्या आवडतात
सुरेखा पुणेकरचा
कार्यक्रम पहायचा
दिंडीत जा वाटतं
पंढरपूरला जायचं
आंबट गाऱ्हाणे करायचेच नाही
अन डोक्याला ताण करून
घ्यायचा नाही .......!!!!!

सगळ्याचं सगळं करायचं
पण ढोपराचा पंचा काढून
द्यायचा नाही
अन उगीच डोक्याला
ताण करून घ्यायचा नाही ......!!!!

WhatsApp वरील संजीव वेलणकर यांच्या संगीत संगीत आणि फक्त संगीत या ग्रुप वर आलेला लेख साभार प्रकाशित.

कितीही देशी शीतल चांदणे
आनंदाचा ठरुनी मेरुमणी
काट्यापरि हा मध्येंच बोचतो
डाग तुझा लक्ष्य खेचूनी

ठाऊक नाहीं कधीं कुणाला
कसा लागला डाग उरीं
पडला असेल चुकून देखील
कुणी रंग उधळतां वेड्यापरि

शुभ्रपणाचा मानबिंदू हा
डागरहित जीवन त्याचे
केवळ एका डागापायीं
सत्य झांकाळते कायमचे

मिटून जातां डागही मिटतो
उरते मागें सत्य तेवढे
परि पुसण्यासाठी डाग एक तो
मिटणे उपाय जहाल केवढे

जोवरि जीवन चंद्रा तुझे
डाग दिसेल माथ्यावरचा
दुग्धामृताच्या घटांमधला
असेल थेंब तो विरजणाचा

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कवि होणें सुलभ असावे रसिक होण्यापरि

जिवंत ठेविती कवितेला हीच मंडळी खरी

भावनेचे उठतां वादळ व्यक्त होई शब्दानीं

भाव शब्दांचा हार दिसतो काव्य ते बनूनी

भाव येणे सहज गुण तो मानवी मनाचा

परि बंदिस्त त्याला करणे खेळ हा कवीचा

शब्द पिंजरा नि भाव पक्षी ओळखी को रसिक

कवि मनाशीं 'स्व' भावांचे करी जुळवणूक

कविते वरली टीका टिपणी मूल्यमापन त्याचे

खरी चेतना रसिक असूनी भाव जागवी मनाचे

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

येतात तुझे आठव,
डोळ्यांत काळे ढग,
उरांत फक्त पाझर,
शिवाय नुसते रौरव ,--!!!

येतात तुझे आठव ,
होते सरींची बरसात,
चित्तात उठे तूफान",
मनात चालते तांडव,--!!!

येतात तुझे आठव,
प्रीतीचे हे संजीवन ,
स्मृतींचे मोठे आवर्तन,
त्यांचे लागती न थांग,---!!!

येतात तुझे आठव,
सरींची त्या उधळण,
शब्दांचे पोकळ वाद,
कल्पनांचे नुसतेच डाव,--!!!

येतात तुझे आठव,
अश्रू असूनही शुष्क,
मन मात्र पाणथळ,
कसानुसा होई जीव,--!!!

येतात तुझे आठव,
भोवती दुःखाची पाचर,
सहवासाचे अमृतथेंब
, कधी बनती विष:कण,--!!!

येतात तुझे आठव,
प्रेमाचे निव्वळ भास,
आत्म्यात फक्त उलघाल,
काट्यांची बनते शेज,--!!!

येतात तुझे आठव,
कधी येईल राघववेळ,
कुशीत तुझ्या शिरून,
संपवेन दुर्भाग्याचा खेळ,--!!!!

©️ हिमगौरी कर्वे.

का असे जगणे होते,भलतेच कधी जीवघेणे,
वेदनांचे उठती टाहो,
आक्रंदनांचे तीव्र हिंदोळे,
सहावे कुठवर, सोडून द्यावे,
जखमी घायाळपण लपवावे,
कोण त्राता, कोण करविता,
संभ्रमी सारे जीव पडावे,
अगदी अनाकलनीय ना,
आपल्या आयुष्याचे कोडे ,
त्यातून कशी केव्हा सुटका, प्रारब्धाचेच खेळ सारे,--!!!
संयम, नि संतुलन किती,
जागोजागी का दाखवावे,
माणूस म्हणून जगणे मग,
शेवट यंत्रवतच"" बनावे, ---
कुठे जातात सगळ्या,
भावना,अन् संवेदना,
जसे या जीवनारण्यी,
ठेचकाळतच फक्त हिंडावे,
माया ममता प्रेम आस्था,
वागणे का असे नसावे,
उथळ, स्वार्थी वरपांगी,
पुरते आयुष्य असेच जावे,--?
लावावा जीव कुणाला,
पदरी येते फक्त फसवणे, तोंडावरती गोड बोलती,
प्रत्यक्षात काही वेगळे,--!!!
ताणतणांवा सीमा नसे ,
दुनिया कशी वेगळे टोचे,
जखमा आणखी खोलत,
वर मीठ चोळण्यां काहीसे, समस्यांना सीमा नसतां,
दोष तरी कुणाला द्यावा,-?
हेच आपले प्राक्तन म्हणत,
--- आहे तेच स्वीकारावे,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.

-- स्वाती ठोंबरे.

झोपेतून उठताच बाबा बाबा करी
हाती माझ्या आहे तुझ्या पाळण्याची दोरी

रडू नको बाळा तुला देतो मी झुला
आभाळाच्या उंची वरी नेतो मी तुला

तेथूनच बाबा ला तू न्याहाळत रहा
हाता मध्ये आहे त्याच्या खेळणी पहा....

ना ना ना ना ना ना.... ना ना ना ना ना ना....

उगी उगी बाळा आता थांब ना तू जरा
वाटी मध्ये आणतो मी दूध आणि शिरा

तुझ्यासाठी बाबा घोडा बनून धावेल
पाठीवर तुला त्याच्या रोज खेळ वेल

दुडू दुडू तुझ्या संगे धावत तो जाईल
ठेच लागताच तुला सावरून घेईल....

ना ना ना ना ना ना.... ना ना ना ना ना ना....

आता गेलो आहे पोरी पुरता थकून
कुठून मी आणू तुझ्या आई ला शोधून

गेली आहे देवा घरी दूर तुझी आई
कधीच मी तिला आणू शकणार नाही

आठवण येता तिची रडू नको बाई
तुझ्या साठी आहे मीच बाबा आणि आई.….

ना ना ना ना ना ना.... ना ना ना ना ना ना....

कवी :भैय्यानंद वसंत बागुल