झापर कुत्र सोडा ग बाई सोडा ग बाई

चारी दरवाजे लावा ग बाई लावा ग बाई

कोण पाव्हणे आले ग बाई आले ग बाई

सासरे पाव्हणे आले ग बाई आले ग बाई

झापर कुत्र बांधा ग बाई बांधा ग बाई

चारी दरवाजे उघडा ग बाई उघडा ग बाई

कोण पाव्हणे आले ग बाई आले ग बाई

पतीराज पाव्हणे आले ग बाई आले ग बाई

राहू केतुनो सोडून द्या तुम्ही, मगरमिठीतून चंद्राला

बघा बघा ह्या प्रथ्वीवरती, काय तो हा: हा: कार मजला

प्रेमिजानांचा प्रेमबिंदू तो, सौंदर्याचा मुकुटमणी

झाकळला सारा नभात हा, म्हणती त्यास गिळला कुणी

आत्मा जाता सोडून देहा, उरे न कांही मागे

चंद्र चांदणे नभात नसता, सौंदर्याची मिटतील अंगे

सौंदर्यातची बघतो सारे, जगण्यासाठी सौंदर्य हवे

विश्वचक्र हे फिरत रहाण्या चंद्राचे आस्तित्व सतत हवे

नष्ट होतील जीवजीवाणू, आनंद त्यांचा जाईल विरुनी

बलिदानाच्या पुण्याईने परि सुटेल चंद्र मगरमिठीतून

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

आई तू माझी जननी
वात्सल्याची मुर्ती कशी
सांभाळ केला आमचा
आकाशाची घार जशी...१

आकाशाची घार जशी
चित्त तुझे बाळा पाशी
भरवी आम्हा लापशी
जेव्हा लढा आजाराशी.. २

सौ.माणिक शुरजोशी

बघते नुसती हसते नुसती
फसवत फसवत फसते नुसती !

लाडिक चालणं लाडिक बोलणं
खुळ ही लावत असते नुसती !

बंदच डोळे उघडे डोळे
डोळ्यापूढे दिसते नुसती !

सुचवत काही सांगत काही
काव्यातहि असते नुसती !

असते छानच नसतानाही
विचारातच असते नुसती !

-- श्रीकांत पेटकर

-- वर्षा कदम.

तिळगुळाचा
सण स्नेहाचा
संक्रांती सण
महाराष्ट्राचा

पतंग उडे
नभात सडे
पतंगाचेच
युद्धची झडे

ही काटाकाटी
नी वाटाघाटी
मौजची भारी
प्रितीची दाटी

सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक
१३/१/२०

खिडकीमधूनी टिपत होतो
बाह्य जगाचे द्दष्य आगळे
लोभसवाणें चित्र बघण्या
आतूर होऊन गेले डोळे

नयन नव्हते बघत ते
बघत होतो मीच खरा
खिडकीसम नयनातूनी
द्दष्य उमटते आंत जरा

संगीताचे सूर निनादूनी
लहरी त्यांच्या उठताती
कर्णा मधल्या पडद्यायोगे
आनंद मजला देवून जाती

मालक असूनी मी देहाचा
इंद्रिये सारी असती सेवक
ती केवळ साधने असूनी
आंतील 'मीच' असे साधक

मालक असूनी ताबा नसणें
स्वच्छंदी बनवी सेवकाला
इंद्रिये ती गोंधळ घालती
जागृकता नसतां मनाला

सोडून द्यावी वृत्ति मनाची
अरोप करणें इंद्रियावरी
ती तर केवळ सेवक असूनी
मनाची इच्छा पूर्ण करी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

सुमनांजली या काव्यसंग्रहातून….. 

मी बाहेर आलोय आता भ्रमातून...
आता पाहीन मी जगाकडे
फक्त माझ्या चष्म्यातून...
आता कोणी सुटणार नाही
माझ्या चाणाक्ष नजरेतून...
माझे मौन मी आता
कायमचे सोडणार आहे...
गमावलेल्या प्रत्येक गोष्टीची
आता किंमत लावणार आहे...
प्रत्येक दिवस आता फक्त
माझा असणार आहे...
माझे प्रत्येक पाऊल
आता यशावर पडणार आहे...
मिळविण्यासाठी जे जे असते
ते मी मिळविणार आहे...
प्रत्येक प्रश्नचे उत्तर
तोंडावर मारणार आहे...
भ्रमात होता बरा होता जग म्हणेल...

कवी - निलेश बामणे ( बी डी एन )