अनंत काळापासून आहे त्याचे माझे मैत्र

संसारातील ऐहिक सुखे, धडपडीने मिळवीत असे

प्रयत्नातील आनंद खरा, भोगण्यांत तो दिसत नसे

उबग येई ह्याच सुखाची, जीवन खर्चीले ज्या करितां

त्या सुखांत समाधान नव्हते, जाणवले तेच मिळतां

प्रभू मिलनाचा आनंद तो, चिरंतर ते समाधान देयी

ईश्वरी मार्ग खडतर असूनी, क्लिष्टता येते मनाचे ठायीं

तसेच चाला उबग सोसूनी, कठीण अशा त्या मार्गावरती

यश येईल कष्टाचे परि, संपूर्ण समर्पण जेव्हां होती

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

वात्सल्य, प्रीत, लळा, जिव्हाळा
या भावनांचे आज अर्थ बदललेले

उरि न उरली माया ममता ममत्व
ओढ, आस्था आपलेपण विरलेले

निर्जीवी, पोकळ ते भावबंध सारे
नातेच रक्ताचे, मृगजळी तरंगलेले

इथे कुणीच कुणाचे कधीच नसती
सत्य विदारक जगी पचनी पडलेले

स्वसुखात जगणे उलघाल स्पंदनी
स्वास्थ्य सारे मनामनांचे हरविलेले

कलियुगाची रिती, स्वार्थी विकारी
नात्यातील, प्रेमच सर्वत्र मालवलेले

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २९३

१६/११/२०२२

पालखीचा सोहळा । नामाचा गजर ।
पुणे झाले घर । पांडुरंगा ॥

टाळांचा तो नाद । मृदुंगाची साथ ।
हरिनामे वाट । उजळली ॥

दिंडीचा तो मेळा । प्रेमाचा सोहळा ।
भेदाभेद गेला । नामघोषे ॥

सेवा करी जन । मानिती नारायण ।
वारीचे कारण । प्रेम एक ॥

इंद्रायणी भाव । चंद्रभागा ठाव ।
विठ्ठलाचा गाव । अंतरी ॥

दोन दिवसांचा । लाभला हा योग ।
भक्तीचा संयोग । सर्वांसी ॥

धन्य पुण्यभूमी । वारकऱ्यांची माऊली ।
चरणधूळी झाली । भाग्यवंत ॥

विठ्ठल विठ्ठल म्हणे । ओलावली वाचा ।
पुण्यनगरी साचा । पंढरीचा ॥

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

उचंबळूनी येतील शब्द, हृदयामध्ये दडले जे ।

संदेश असता सर्वांसाठी, कुणी न म्हणतील ते माझे ।।

जे जे काही स्फूरूनी येते, जेव्हा अवचित समयी ।

हृदयामधली हाक असे, ठरते आनंद दायी ।।

‘आनंद’ आहे कोणता हा, अन् येई कोठूनी ।

अंतर्यामी सर्वांच्या , सदैव राही बैसूनी ।।

बाहेर पडूनी झेप घेई दूजा हृदयावरी ।

तेथेही जो आनंद बैसला. स्वागत त्याचे करी ।।

पटे मनाला विचार , रूचणारा जो असे ।

हृदयामधला हाच आनंद, स्फूर्ती देवता भासे ।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

रोज स्वप्नामधे तोच क्षण ठेवतो
मी उशाला तुझी आठवण ठेवतो

रोज म्हणतो तिला "हे प्रिये ! मी तुझा "
आणि त्याच्यापुढे एक "पण...." ठेवतो

प्रेम म्हणजे जणू एक असतो हिरा
एकजण फेकतो एकजण ठेवतो

पाहिजे तर उभा जन्म देतो तुला
फक्त माझ्याकडे बालपण ठेवतो

सर्व नेतो लुटुन एक 'तो' शेवटी
फक्त देहामधे ताठपण ठेवतो

-- महेश मोरे (स्वच्छंदी)

(मोरोपंतांची क्षमा मागून. अंतिम पंक्ति त्यांच्याकडून घेतलेली आहे).
चुनावीं, मोठी पार्टी म्हणुन् निवडुन् आलो अम्ही सत्ता हातीं घेण्यांसाठी होती संधी नामी परी, आकडे बहुमताला पडले थोडेसे कमी त्यासाठी कोणां पक्षाची आम्हां हवी होती हमी. विरोधकांची, अपक्ष यांची, म्हणून केली हांजी-हांजी गळास कैसा कोण लागतो, गणितें केली ताजी-ताजी परंतु नाहीं खेळ साधला, सरकार न बनवूं शकलो दात-ओठ चावीत असेंब्लित ‘विरोधी पक्ष’ म्हणुन् , बसलो.

रे दैवा, तव खेळ कसा हा, उधळलीच की बाजी !
अमृतप्राशन करवुन पाजावी काय शेवटी कांजी ?

- सुभाष स. नाईक

बालकांनी खावा
छान छान मेवा
वाटावा त्यांना
सदा हवा हवा
शाब्दिक मेवा
बुध्दीचा ठेवा
येता-जाता
खावा खावा खावा
मित्र-मैत्रिणींना
द्यावा द्यावा द्यावा

-- सुधा नांदेडकर

तिचं मा़झं प्रेमप्रकरण जेव्हा
तिच्या घरी माहित पडलं
बोलणं भेटणं बंद करून तिनं
मला एक पत्र धाडलं..!!
दारात उभा राहून तिच्या मी
म्हणालो तिला चल राणी येशील का
आठ दिवसांची मुदत मिळालीय
खरंच सांग मला नेशील का...!!
एका विवाहमंडळात डायरीतली
तारीख पाहून मुहुर्त ठरला..
नातेवाईक दोघांचेही नव्हते म्हणून
मामाचा मळवट भटजीनेच भरला..!!
हळद नव्हती मेंदी नव्हती
पाचशेचा शालू शंभराचा चूडा..
जून्या ड्रेसवर मी मुंडावळ्या बांधून
तिथेच उरकला साखरपुडा...!!
दोन चार मित्र मैत्रिणी तिच्या
दोन-चार माझ्याही होत्या..
वरात अशी जंगी निघाली..
करवल्या मात्र कुठेच नव्हत्या...!!
थम्पस्अप आणि वेफर्सची
पंगत शेवटी बसली होती..
पेढ्याचा घास घेऊन डोळे पुसता पुसता
ती माझ्यासाठी हसली होती...!!

..... राजेश जगताप..

मुंबई ९८२१४३५१२९

तू माझी माऊली । मी वो तुझा तान्हा ।
पाजी प्रेमपान्हा । पांडुरंगे ।।

तू माझी गाऊली । मी तुझे वासरु ।
नको पान्हा चोरु । पांडुरंगे ।।

तू माझी हरिणी । मी तुझे पाडस
तोडी भवपाश । पांडुरंगे ।।

तू माझी पक्षिणी । मी तुझे अंडज
चारा घाली मज । पांडुरंगे ।।