होऊन गेले नकळत सारे,

सुचले मला काहीच नाही,

होकार फक्त मनाचा,

मेंदूला त्याची कल्पना नाही…

समाज ठेवतो सतत नावं,

करतो त्याची कुजबूज…!

असते ती फक्त छोटीशी चूक,

वारंवार बसतो चर्चेचा त्याला मारा,

करतो एक,भोगतो एक,

मात्र मज्जा बगतो समाज सारा…

अहो, खरं कोन? समाज की मी?

या प्रश्नाचं उत्तर मात्र दडून बसतं

ज्याला जसे पाहायचे तो तसाच बघतो,

जो सरळ तो वाकडा,

अन् वाकडा तो सरळ दिसतो,

माझ्या आरशात मी एकटीच दिसते,

समाज मात्र सतत डोकावत असतो.

– श्र्वेता संकपाळ.

ॲडमिशन मिळाले! पुजा घाला ....

नाही मिळाले ? पुजा घाला ....

पास झालात !पुजा घाला ......

नापास झालात ? पुजा घाला ....

नोकरी मिळाली! पुजा घाला ...

नाही मिळत ? पुजा घाला ....

प्रमोशन मिळाले ! पुजा घाला ...

नाही मिळत ? पुजा घाला ...

घर घेतलेत ! पुजा घाला ...

घेता येत नाही? पुजा घाला ...

लग्न जमले ! पुजा घाला ....

नाही जमत ? पुजा घाला ....

अच्छा! ... लग्न झाले पुजा घाला ....

मुल झाले ! पुजा घाला ...

नाही होत ? पुजा घाला ...

मुलगीच झाली ! पुजा घाला ....

मुलगाच पाहिजे? पुजा घाला...

गाडी घेतलीत ! पुजा घाला ...

गाडी ठोकलीत ? पुजा घाला ....

आजारी पडलात ! पुजा घाला ....

बरे झालात ? पुजा घाला ....

जिवंत माणसांसाठी पुजा घाला ....

मेलेल्या लोकांसाठी पुजा घाला ....

आता जरा विचार करा .....

याच्यात फायदा कुणाचा झाला...... ?

पटत असेलतर डोक्यात घाला .... आणि पटत नसेल तर तुम्ही आपली ...... ..............

पूजाच घाला ......

उजाड रस्ता,

मोकळा पण भकास सूर्य

आणि उध्वस्त दिशा !

वाट नजरेच्या टप्प्यात आहे ,

पण पावलंच नाहीयेत ,

तरीही मला जायचंय

रांगत का होईना

मला जायचंय..

सगळं वाळवंट आहे.

तप्त उष्ण वाळू,

चटके बसतायत पावलांना,

गिधाडं घिरट्या घालतायत.

पाणी दिसतंय मला ,

पण फक्त डोळ्यातलं.

मला पळायचंय

वाचवायचंय स्वतःला...

काय सांगतोस ?

तो पण अडकलाय ?

अरे रे, तो ही अडकलाय,

हो मला कळलं

सगळेच अडकलेत.

बंधनात,

नात्यात,

प्रेमात

आणि व्यवस्थेत!

हळूहळू पोखरतेय ती मला.

कुरतडतेय माझी बोटं,

बधिर करत चाललीये माझी प्रत्येक नस,

जेणेकरून मी विसरेन मला,

मी विसरेन तुला,

मी विसरेन माणूसपणाला,

होईन एक प्राणी,

सर्कशीतला एक प्राणी,

"माणूस" नावाचा!

हे मुरलीधर मनमोहना,

वेड लावतोस तूं कुणां कुणां ? //धृ//

तुझ्या भोवती नाचती गौळणी,

भान त्या तर गेल्या हरपूनी,

थकूनी गेल्या नाच नाचूनी,

विसरुनी गेल्या घरदारानां,

वेड लावतोस तूं कुणां कुणां ?

हे मुरलीधर मनमोहना ।।१।।

रमले सारे गोकूळवासी,

पेंद्या, गोंद्या, सख्या, बन्सी,

बागडती सारें तव सहवासी,

करमत नाही तुजविण त्यांना,

वेड लावतोस तू कुणां कुणां ?

हे मुरलीधर मनमोहना ।।२।।

संसार सोडला राधेने,

भारुनी गेली तव प्रेमानें,

ध्यास घेतला तुझाच तिनें,

तुजविण नव्हती दूजी भावना,

वेड लावतोस तूं कुणां कुणां ?

हे मुरलीधर मनमोहना ।।३।।

मीरेचे तर प्रेम निराळे,

विषालाही प्राशन केले,

तुजसाठी सर्वस्व अर्पिले,

कसा तारशी तूं भक्तांना,

वेड लावतोस तूं कुणां कुणां ?

हे मुरलीधर मनमोहना ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

एक होती शाळा
शाळेत होता फळा
फळ्यासमोर मुले बसत
असेच रोज वर्ग भरत

शाळेचे एक होते मैदान
चाले तिथे रोज घमासान
खेळांचे मग डाव भरत
दिवसा मागून दिवस सरत

बुद्धी आणि व्यायाम यांची होती गट्टी
रविवारी मात्र , त्यांना असे सुट्टी

आता कसली शाळा
आणि कसले मैदान
कोरोना च्या धाका पाई
मुले झालीत हैराण

हात धु , मास्क घाल, हेच रोज ऐकू येतं
अन मोबाईल हाती घेऊन, युद्ध त्यांचे सुरू होतं.

-- भैय्यानंद वसंत बागुल.

प्रदीप निफाडकरांची गझल

एक पतंग वरी चालला, डोलत आकाशीं
भाळी त्याच्या यश कोरले, झेप घेई ती कशी ।।

भरारी घेई पतंग ज्याला, आधार दोरीचा
जाणीव होई येतां प्रसंग, त्याला कटण्याचा ।।

धरतीवरी कोसळत असतां, दृष्टी टाकी आकाशीं
इतर पतंग बघूनी बोलला, तोच स्वतःशीं ।।

" नभांग मोठे दाही दिशा त्या, संचारा स्वैरपणें
आठवण ठेवा त्या शक्तीची, ज्याच्यामुळें जगणें " ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

अक्कण ओटा चिक्कण ओटा
अस्सा ओटा सुरेख बाई
ग्रॅनाइटचा असावा
अशा ओट्यावरती बाई
मिक्सर लावावा
अस्सा मिक्सर सुरेख बाई
सुमीतच्या मिक्सरमध्ये
इडली रवा फेटावा
अस्से सुरेख पीठ बाई
फ्रिजमध्ये ठेवावे
अस्सं पीठ थोडं थोडं
इडलीपात्री उकडावं.
अश्शा इडल्या सुरेख बाई
चटणीसवे वाढाव्या
अस्सा बेत सुरेख बाई
कष्टांना वाचवतो
अश्शा पोळ्या द्वाड बाई
टाळाव्या शक्यतो.

मध्ये एक मैत्रीण बऱ्याच वर्षांनी भेटल्यामुळे तिची सुखदुःखे जाणून घेतली. तिचा नवरा बराच आजारी होता. ती मानसिक दृष्टीने खचली होती. परंतु त्यावेळची तिची मानसिक अवस्था पाहून,-- आज आठवून मी खालील कविता केली आहे,---

मी आहे बघ जवळी,
रात्र घनतम काळी,
किती सोसशी वेदना,
प्रीतीची फुंकर निराळी,--!!!

असह्य होता तुझा,
जीव किती कळकळे,
काळजात थेट उठे,
कळ माझ्या सख्या रे, --!!!

कधी होशील ठीक ,
जीव सारखा तळमळे,
संसार आपुला अर्ध्यावर,
तुझ्यावाचून, कसा होईल रे,--!!!

धडकी भरे उरात माझ्या, कल्पनेतही नको हे सारे,--
भोगांची परिसीमा गाठता,
आत तरी किती तुटते रे,--!!!

जन्मोजन्मी साथ आपली,
केव्हा हे सारे सरणार रे ,
पती-पत्नी एकच असती,
देह फक्त ना दोन रे,--!!!

किती एकजीव आपण,
कुणाला सांगू जावे रे ,
जगाला हे कळत नसते,
ही अद्वैताची गुंफण रे,--!!!

प्रेमपाखरू कसे रडते,
तुला पाहून काळीज हलते,
स्वतःस किती दिलासा देऊ,
कसा ठेवावा धीर रे,--!!!

पती स्त्रीचे जग असते,
कोणाला कळेल हे बरे,
पाहून तुझे तडफडणे,
आतून मी उद्ध्वस्त रे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©