कपाशीचे ढीग अगणित

विखुरले दिसती आकाशीं

मानव येथें उघडा असूनी

वस्त्र अपुरें दिसे अंगाशी ।।१।।

कोठे आहे कापड गिरणी

वस्त्र जेथें बनत असें

दयावान तूं मालक असतां

त्रोटक कापड निघे कसे ।।२।।

पाठव तूं तो वस्त्रांचा कोठा

लाज राखण्या मानवाची

गरीब बिचारा विवस्त्र तो

कीव करावी वाटे त्याची ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

चल, चांदण्यांची सैर करू,
अंबरी, ढगां-ढगांत विहरू,
कडेकडेने मेघांच्या,जाऊ,
हळूच,मऊ मऊ दुलईत शिरू,-!!

मिचकावून डोळे आपुले,
चांदण्यांची वरातच पाहू,
सुंदर चमचमत्या प्रकाशात,
त्यांची आभा नीट न्याहाळू,--!!

काळ्याशार गालिच्यावर नभांत,
वावरते प्रकाश--झोत पाहू,
इकडून तिकडे हलत्या प्रवासी,
चंद्राचीही धांदल बघू,---!!

कोण त्यांच्यात अधिक सुंदर,
मनी मानसी स्पर्धाच लावू,
चंद्राचा मुखडा लोभसवाणा,
पाहून आपण अचंबित होऊ,--!!

धरेवर ती मजा नाही,
ना कुठली दिसे चांदणी,
नकली नको त्या, असली पाहू,
देखणी, नाजूक त्यांची बांधणी,--!!

पृथेवर का कधी चंद्र दिसे,
तोही इतुका जवळून आढळे,-?
थंडगार त्या वातावरणी,
झोपण्यात केवढी मजा असे,-?

अंतराळाचे सुख निराळे,
दु:खाची मुळी बात नसे,
ताण-तणांवा नसेल जागा,
ताणून द्या हो,शरीर सगळे,--!!

ओढाताण नाही कुठली,
जिवां मिळेल विश्रांती,
मानापमानाची कल्पनाही,
तिथे करायाची नाही,--!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

शाळा कॉलेजचे सहजीवन संपते आणि निरोप देण्या-घेण्याची वेळ येते तेंव्हा मनाची घालमेल होते. जुन्या त्या आठवणींनी सुचलेल्या काही ओळी… मैत्रीला निरोप

आमच्या नितीन नांदगावकर साहेबांवर केलेली एक कविता. ती वाचून विषयाचा संदर्भ आपणास लागेलच. धन्यवाद.

अन्यायाचा अंधक्कार माजतां,
एक हात पुढे येतो,--
जुलुमांच्या बुजबुजाटां,
तो इतिश्री देतो,--!!!

कुणी रडे, कुणी कळवळे,
कुणी आपल्या जिवाला खाई, अत्याचारांचे रान माजता,
कुणी एकदम हाय खाई,--!!!

असा हा:हा:कार होता,
मदतीस येईना कोणी,
वाली कोण आपुला आता,
जनता दहशत घेई,--?

जिकडेतिकडे सामान्य जनता,
धूर्त वेठीस धरती,--
लुबाडून लाखो रुपयां,
स्वप्न धुळीस मिळवती,--!!!

कुणी फसवे, कुणी लुटे,
गोड किती बोलती,
जरा कुठे संधी मिळतां,
हात मारुन पळती,--!!!

अशावेळी कोण त्राता,
जनता न्यायाला तरसे,
शिंगरे हेलपाट्याने मरती,
धावती घोडे घालून डाकां,--!!!

न्यायाला टांगून ठेवती,
पण तो आहे मर्द खरा,
हतबलता जाणून घेई,
कृतीने दाखवी सक्रियता, --!!!

रंजले गांजले दुवा देती,
आशीर्वाद हे मिळती त्याला
दुर्जना साऱ्या, शिक्षा मिळती न्यायही बघा मिळे सर्वां,--!!!

वाममार्ग ज्याने पत्करला,
त्याला तर ठोकूनच काढी,
अपार प्रेम करी जनता,
आपला आधारच मानी,--!!!

देव दिनाघरी धावला
तसाच तूही बघ धावशी,
इतरांचे ठाऊक नाही,
मज देवदूतच भासशी,--!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

माझ्या अक्षर यात्रेतल्या प्रवासात
स्पदनांचं धुकधुकणं थांबलंय
अफाट वेगाची मर्यादा
भोवाळतीय मनाला
सतत धावणं ,सतत गुरफटणं वळणांचा ससेमिरा
ही फार रे..
पायाखालचा रस्ता भुलवत नेतो
त्या सांदी कपारीतून
अव्यक्ताचं देणं असल्या सारखं
शोध कुठवर घ्यायचा ..?
मग माझ्या मनातले गहींवर
ओंथंबून येतात..
एकेक शब्द लयींचा किनारा होतो..
निळ्याशार शाईचा समुद्र होतो..
बुद्धी भ्रष्टतेचे फासे दोन ,चार सहा
कसे ही पडतात..
पण एक अधांतरी असणारा विचार
स्थिरावतो ,त्या गुलाबी कागदी नभावर
माझी कविता सहत्रावर्तनात
अवतरते अलगद,हळुवार त्या
त्या मेघमालांचा साक्षात्कार घडवत
तूफान कोसळतो विचारांचा नभ
एका उन्मुक्त कवितेचा
जन्म होतो .. माझ्याच अश्रुंच्या
उधाणलेल्या तांडवात...

-- ©लीना राजीव.

अजूनही त्या वाटेवर ......

अजूनही त्या वाटेवर नकळत डोळे एक आस लावून बसलेले असतात...
तू येशील आणि माझ्या हृदयातील तुझी जागा आपलीशी करशील..

आठवतय... तुझ्या येण्याच्या चाहूलीने ती वाट सुशोभित व्हायची,बागेतील निशिगंधाची कळी उगाचच खुलायची.. मिठीतील तुझ्या ते अनमोल क्षण आयुष्य माझे कारणी लावायचे..
आणि तुझे ते ओठावरील चुंबन रोमांच फुलवून जायचे...
कुठे गेली ती मिठी अन कुठे गेले ते अमृतासमान चुंबन.. माहितीये ... हे विसरून की तू कधीच येणार नाहीस, अजूनही त्या वाटेवर माझे डोळे आस धरून बसतात....

आठवतय... कधी मी उशिरा यायचो आणि तू काळजीने कासावीस व्हायचीस,
अचानक समोर आल्यावर रडवेली होऊन कडकडून मिठी मारायचीस...
तुझ्या प्रितीने प्रिये धन्य होऊन जायचो..
देवाकडे तुझ्या मिठीत मरण देण्याची आराधना करायचो..
कुठे गेले ते निखळ निस्वार्थ प्रेम..
अन् कुठे गेली ती प्रेमाच्या करून रसाने मला ओथंबून टाकणारी माझी प्रिया....
दूर निघून गेलीस तू.. पण हे माझ्या डोळ्यांनाही एकदा सांग सखी,
अजूनही त्या वाटेवर तुझी नकळत आस लावून बसतात.

माहितीये... ती वाट आता वीरान झाली आहे तुझ्याविना, कडेचा निशिगंध ही फुलत नाही आता,वाट ही आता शृंगार नाही करत, डोळेही अश्रू नाही गाळत...
माझ्यावर प्रेम वर्षाव करून एक क्षणही माझ्याविना न राहणारी तू... कुठे हरवून गेलीस या अथांग दुनियेत..
हे माहीत असूनही तू आता माझी नाही राहिलीस,
अजूनही त्या वाटेवर नकळत माझे डोळे आस लावून बसतात.

दूरच लोटायचं होतं तर जवळ तरी का केलं मला..
द्यायचा होता ना विषाचा प्याला आणि जायचं होतं दूर..
काय ह्यासाठीच केला प्रेमाचा वर्षाव अन् काट्याचं परिवर्तन फुलांमध्ये....
अपार प्रेम देऊन तू रिती झालीस...
जीवनाचे हे अवघड ओझे देऊन माझ्यावर एकटीच तू निघून गेलीस..
तुझ्याविना ह्या सुनसान दुनियेत एकटाच चालतो आहे..
तू आता ह्या जगात नाहीयेस हे माहित असून सुद्धा माझे हे नादान डोळे अजूनही त्या वाटेवर तुझी वेडी आस धरून बसतात...
ऐक ना ,अजूनही त्या वाटेवर तुझीच आस धरून बसतात ....!

-- दयानंद धुरी

हेही माझे, तेही माझे
वादविवाद उगा कशाला
जे जे आहे ते उपभोगावे
सुखे जपावे मनामनाला

जन्मी लाभो, मन:शांती
मूलमंत्र हा परमसुखाचा
स्पंदनेही, इथे अशाश्वत
सांभाळावे जीवाजीवाला

संचित, सारे ते सत्कर्माचे
जन्म, मानवी युगायुगांचा
येणे, जाणे रिक्त ओंजळी
निर्मोही, बिलगावे मृत्यूला

सत्य! जगती या जन्ममृत्यू
अमरत्व,न लाभले कुणाला
रामकृष्णही, इथे आले गेले
सत्यसाक्ष ही या चराचराला

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ३२.

२ - २ - २०२२.

भारत भूच्या सीमेवरी
लढण्या सैनिक असावा
मनामध्ये नसावा कधी
घरच्यांसाठी रे दुरावा

देशाचे रक्षण करणे
माझे हे कर्तव्य पहिले
दुराव्यातही जवळीक
ह्यातच हित रे आपुले

भारत मातेचे शिपाई
त्यांचे घरटे गावदेशी
माता- पिता ,पत्नी-मुलांची
बांधिलकी असे मनाशी

नकोच खंत दुराव्याची
नातीच अपुली प्रेमाची
जाणीव देश रक्षणाची
चिंता नाहीच दुराव्याची

-- सौ माणिक शुरजोशी
नाशिक

कुठे नाही स्वरूप देवा, बघायला मिळत आम्हा,
काळीज नमते तुज पाहता,
चराचरातील या घटका, ---

निसर्ग मज वाटतो,
तुझेच रुप देवा,
तिथेच आम्ही तुला मानतो,
स्वरूप कोणते का असे बा,

ना तू कुठल्या देवळा,
ना कुठल्या मंदिरी,
प्रत्येकाच्या हृदयी
बसशी,असशी तू हरी,----
प्रेम, माया, ममता,
आपुलकी, जिव्हाळा,
कुठे तू नसशी
फक्त सांग मज गा ,---!!!!

माणुसकी जे जपती,
त्यांच्या मनोमनी तू ,
दया करुणा अहिंसा,
दाखवीत प्रगटशी तू,--!!!.

अनोळखी हात करता,
निरपेक्ष ती सहाय्यता,
बापुड्या दीन -दुबळ्या,
जिवांचा तू रक्षण कर्ता,--!!!

संकटात कोण पुढे येई,
कोण देईल अमोल दिलासा,
कोण आपला हात देई,
असता कुठली अवघड वेळा,--!!!

वैविध्य अन् वैचित्र्य ,
पाहुनी माणूस चकित होई,
कोण नेई शेवटास,
जिंकता जरी कुठली लढाई,--!!!

नीतिमत्तेची चाड नसता,
कोण ओढे फटकारे,
आत्म्यातला परमात्माच दाखवी, आपुले अस्तित्व बरे,--!!!!

© हिमगौरी कर्वे.