आयुष्याचे कण कण क्षण साठले कुणी कोठल्या पेढीवरती
व्याज राहो मुद्दलही होई झपाट्याने ती केवळ रिती खालती
नसे पासबुक नसे स्टेटमेंट तुमच्या आमच्या शिलकीपोटी
निर्वाणीची निर्वाणनोटीस येते अचानक जेव्हा हाती
तेव्हाच उमगते (काय फायदा?) नव्हती उरली शिल्लक खाती

-यतीन सामंत

‘आम्ही क्षमस्व आहो’ , मोबाइल बडबडताहे
‘तुम्ही क्षमस्व आहां , मग मीही क्षमस्व आहे’.
‘क्षमस्व’ म्हणजे काय , कुणां हें नक्की ठाउक नाहीं
करतां वापर हास्यास्पद , तिरकस प्रतिसादा मीही !

‘चूकच नाहीं’, अन् ‘सोऽ व्हॉऽट्’हि, भलता चढला पारा
क्षमस्व ; खून करुन भाषेचा, खुशाल माथीं मारा.
-
क्षमस्व : (संस्कृत) : क्षमा कर ( अशी विनंती).

- - -

- सुभाष स. नाईक

सुख हे मृगजळ, फसविते सर्वांला

खेळ चालतो त्याचा, चकविणे मनाला ...१,

बाह्य वस्तूंचे सुख, क्षणिक असते,

मोहून जाता सर्व, लक्ष्य तेच वेधते...२,

खरे सुख अंतरी, परि शोधी बाहेरी,

चुकीचा हा हिशोब, निराशा करी...३,

अंतरातील सुख, नितांत असते

एकाच अनुभवाने, जग विसरविते...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

जागा वाटपातील वाढती अस्वस्थता

ओठावरले गीत माझे, आज कसे हे रुकून गेले,
गीतामधले शब्द रूकता, ओठ कसे हे सुकून गेले....।। धृ ।।

आकाशातील थवे पाहूनी,
चंचल माझी नजर झाली,
भिर भिरणाऱ्या दृष्टी पटावर
असंख्य चित्रे उमटूनी गेली ।
चित्र बघूनी जे मन नाचे,
पाषाणा परी स्थिर कां झाले....१
ओठावरले गीत माझे आज कसे हे रुकून गेले
गीतामधले शब्द रूकता ओठ कसे हे सुकून गेले

झूळझूळ वाहे सरिता पाणी,
पाण्यावरती दिसे तरंग,
हलके हलके भिजवी अंग,
पुलकीत करी रोम रोम जे
थंड आज परि होता दिसले....२
ओठावरले गीत माझे आज कसे हे रुकून गेले
गीतामधले शब्द रूकता ओठ कसे हे सुकून गेले,

सारे कांहीं तसेच आहे
सभोवतालचा निसर्ग ठेवा,
अंतर्मनही माझे आपले,
लुटीत असे जो सुखद मेवा ।
परि दोन्हीमधले अंतर ते
आज भासते दूर जाहले...३
ओठावरले गीत माझे आज कसे हे रुकून गेले
गीतामधले शब्द रूकता ओठ कसे हे सुकून गेले

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

इथली तरुणाई स्वतंत्र आणि स्वावलंबी विचारांची आहे. शैक्षणिक सुट्टीत इथली मुलं आवर्जून जॉब करतात. कोणतंही काम हे काम आहे, त्यात छोटं-मोठं वगैरे काही नसतं, ही त्यांची मानसिकता असते. कामाच्या वेळी काम आणि वीकएण्डला पार्टीज एन्जॉय करतात.

जमीन खोदतां पाणी लागते,
हीच किमया निसर्गाची,
कमी अधिक त्या खोलवरती,
साठवण असे जलाशयाची ।।१।।

प्रत्येक जणाला ज्ञान देवूनी,
समानता तो दाखवितो,
अज्ञानाचा थर सांचवूनी,
आम्ही आमचे ज्ञान विसरतो ।।२।।

एक किरण तो पूरे जाहला,
अंधकार तो नष्ट करण्या,
ज्ञान किरण तो चमकूनी जातां,
फुलून येते ज्ञान वाहण्या.....||३||

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आज मज कळो यावे,का रिकामे आपुले आभाळ, अनभिषिक्त प्रेम चांदणे,
नाहीसे का आज ओढाळ,--!!!

मंदमंद प्रेम प्रकाश,
हळूहळू नाहीसा होई,
जीवनीचा तम मग,
बघ, कसा वाढत जाई,--!!!

रोज रोज अमावस,
असे कसे चालायाचे,
रात्रंदिनी निष्प्रभ खास,
चंद्र - चांदणे मज भासे,---!!!

अनुभवल्या जिथे पोर्णिमा,
चंदेरी धवल लख्ख,
तेच प्रेमाभाळ वाटे,
धूसर तममय मख्ख,--!!!

कुठे गेला माझा चंद्र,
आणि त्याचे प्रेमळ चांदणे,
विरहार्त गीत गाई,
पक्षी एकाकी दिवाणे,--!!!

चंद्र चांदण्या भरून बहरे,
खरे तर रात्र लोभसवाणी,
जशी ती जवळ येते,
आठवांनी काळीज चरे,--!!!

या रम्य निरव एकांती,
पुन्हा एकदा तू जवळ यावे, पहिल्यासारखे लाजलाजूनी,
कवेत माझ्या सामावून जावे,--!!

पुन्हा एकदा व्हावा तो, लाजराबुजरा शृंगार ,
नदीस जसा सागर भेटतो,
बघत राहावे त्यांचे उभार,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.