कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

चाफा आणि मोगरा
गंधर्व कुठले हे,
धरातलावर येऊन,
सर्वांस मोहवती खरे,
शापित म्हणू त्यांना
तर सुगंधाच्या राशी,
जो तो कुरवाळे त्यांना,
घेऊन थेट हृदयाशी, --!!!

हिमगौरी कर्वे ©

दयाघनाची अगाध लीला
सारे शब्दांच्या पलिकडले
सृजनशीलतेचे अगम्य कोड़े
प्रारब्धाचे दृष्टांत आगळे...

ब्रह्मांड ! साक्षात्कार ईश्वरी
चराचर निसर्गात रंगलेले
सप्तरंगली सृष्टी मनोहर
वैविध्यतेत रूपरंग नटलेले...

असीम अंबर, अथांग सागर
नाते धरेचे चैतन्यात रमलेले
अनाकलनीय रुपे भगवंताची
अस्तित्व, देवत्वाचे रुजलेले...

तोच सार्वभौमी सत्ताधीश
सत्य अंतिम श्वासात उरलेले
तोच जगवितो अन तारितो
कालचक्र अखंडित चाललेले....

--वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२६३

१७/१०/२०२२

त्याची ऐकूनी करूण कहाणी, डोळे भरून आले पाणी

हृदय येता उंचबळूनी, निराश झाले मन ।।१।।

आघात होता त्याच्या जीवनी, तो तर नव्हता माझा कुणी

तरी का आले प्रेम दाटूनी, उमजेना काही ।।२।।

दु:ख दुजाचे समोर आले, मनास ज्याने कंपीत केले

दोन जीवांच्या हृदयामधले, अदृष्य हे धागे ।।३।।

मानव धर्म एक बिजाचा, वाढत गेला गुंता त्याचा

ओढत असता धागा टोकाचा, दुजा हळहळतो ।।४।।

राग लोभ वा प्रेम भावना, बांधूनी ठेवते एकमेकाना

हिच असे निसर्ग योजना, जीवन म्हणती याला ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५९

गझल

वृत्त :- स्त्रग्विनी

*लगावली* :- गालगा गालगा गालगा गालगा

प्रार्थना ही तिला,भावली शेवटी
साथ देण्यास ती,धावली शेवटी

पोसली मी जिला रक्त पाजून ती;
नागिणी सारखी,चावली शेवटी

शोधली मी दया गावखेड्यात पण
माझिया अंतरी , घावली शेवटी

कोण येणार अंती बरे सोबती
साथ येणार ती,सावली शेवटी

सोडली साथ मी,काल तीची जरी
हाक देताक्षणी पावली शेवटी

© जयवंत वानखडे,कोरपना

रोज सकाळीं प्रात: समयीं, पूजा करी देवाची ।
पूजे मधल्या विधीत, चूक न होई कधी त्याची ।।

स्नान करोनी नेसूनी सोंवळे, देव घरांत जाई ।
भाळी लावूनी गंध टिळा, मंत्रपाठ गाई ।।

सहयोग देई पत्नी, पूजा कर्मामध्ये त्याला ।
आधींच उठोनी झाडूनी घेई, स्वच्छ करी देव घराला ।।

करूनी सडा संमार्जन तेथें, सारवोनी घेई जागा ।
देवापुढती रांगोळी काढी, दिसे कशी सुंदर बघा ।।

बागेमध्ये जाऊनी मग ती, दुर्वा काढीत असे ।
पुष्प करंडीत फुले निराळी, ताजी सुंदर दिसे ।।

स्नान करूनी ओलेत्याने, पाणी ठेवी पूजेसाठीं ।
घास घासूनी चंदन मग ते, भरे लहानशी वाटी ।।

हरिनाम घेई मुखीं सतत, मंत्र जप ते येईना ।
पूजेच्या परि तयारीमध्यें, उणीव कधी ठेवीना ।।

जमवित होती पूण्य राशी, पतिची सेवा करूनी ।
द्विगुणीत होई सांठा, प्रभू सेवा लाभूनी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

अंगणात सडा फुलांचा,
परी गंध तूझ्या देहाचा,
साम्य नाही दोहोंत मुळीच,
मला फक्त तू हवा-हवासा!

आसुसलेल्या नयन कडांवर,
भिरभिरे आता रंगीत वारा,
सप्तरंग आकाशी इंद्रधनुचा,
नभ धरी डोई वर्षाधारा !

चंद्रबिंब तुझ्यात भासे,
सूर्यकिरण उरात दाटे,
विरहाचे भोगले मी काटे,
संयोगाची ही वेळ वाटे !

बाहुपाशाचा वेढा तनुला,
नटखट सुटण्याचा माझा चाळा,
कुंतला मुक्त, बटा रुळती मुखावर,
जखडून ठेवती मज तूझ्या कलेवर!

– श्र्वेता संकपाळ

समोर ये तूं केंव्हा तरी,
बघण्याची मज ओढ लागली,
फुलूनी गेली बाग कशी ही,
बीजे जयांची तूच पेरीली ।।१।।

कल्पकता ही अंगी असूनी,
दूरद्दष्टीचा लाभ वसे,
अंधारातील दुःखी जनांची,
चाहूल तुज झाली असे ।।२।।

शीतल करुनी दुःख तयांचे,
जगण्याचा तो मार्ग दाखविला,
सोडूनी सारे वाटेवरी,
आकस्मित तू निघूनी गेला ।।३।।

आस्तित्वाची चाहूल येते,
आज इथे केंव्हातरी,
तव आशीर्वादे जगतो सारे,
हीच पावती त्याची खरी ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आयुष्याच्या मध्यान्ही, संध्याछाया झाकोळण्याआधी
कधी वाटतं थांबावं, बसावं घडीभर निवांत
आठवणींच्या रेशीमघड्या पसराव्या अलगद उलगडत
सावलीला आठवणींचा पदर नि घ्यावी क्षणभर उसंत
वळवावी नजर दूर मागे, मनाला रग लागेपर्यंत

शिरावं मनाच्या पडवीतून भूतकाळाच्या माजघरात
उघडावी कवाडं सारी, आजीबाईंच्या कपाटागत
धुंडाळावे भ्रमिष्टागत ते सारे क्षण, काने-कोपरे
जगाव्या, हुंगाव्या गतस्मृती, होऊन जिवंत क्षण सारे
धुडकावून वर्तमानाचे सारे सावध पोलादी पहारे
त्या लहानमोठ्या आठवणींनी उठवावे अंगभर शहारे
अनुभवावा तो जुनाट श्वास मिटल्या पापण्यांमधूनी
उष्ण निश्वासासंगतीने पाघळावी स्निग्धता डोळ्यांकडांनी

जगता न येतो भूतकाळ, क्षण होतात हे निसरडे
आकंठ डोहात डुंबूनही, रहातो आपण कोरडे कोरडे
चुटपुटतो जीव धापा टाकत उसासतो वेड्यागत
उगा मन रहातं हिंदकळत दगड टाकल्या पाण्यागत

तो ओढाळ-ओढाळ वास अजूनही येतो
दाटून येतात कढ, श्वास घुसमटून जातो
मन होतं वेडंपिसं सांडलेले क्षण वेचता वेचता
लगबगतो जीव पाठी फिरता-फिरता
तेवढ्यातही फुटतात कोंब, मनाच्या गाभ्याला
क्षणिक का असो, उमलतेही पालवी मनाला

आठवणींच्या काळोख्या कप्प्याकप्प्याला आहे काचेचे दार
अंधुकसे दिसतात चेहरे सारे पण होता नाही येत पार
जाणवतात बंद दाराआडचे निश्वास नि दूरवर खोल हुंकार
घुमतात परिचित आभास नि परावर्तित होणारी गाज
दूर पहाता दिसतात लुकलुकताना माणुसकीचे दिवे
काळोखाचा होतो निचरा, प्रकटतात आठवणींचे थवे
धुसर चेहेऱ्याच्या बऱ्याच आठवणी करतात एकदम गलका
आतुरतेने, आकांताने देतात दारावर वारंवार धडका

दिसते रांगणारी गोंडसता ते दुडदुडणारी दांगटगर्दी
मस्तीखोर बेशिस्तीपासून ते शिस्तपूर्ण कवायती
दाराआडून डोकावतो मग गोबरा एक चेहेरा
सवय लागेस्तोवर शाळेचा कंटाळा करणारा
आईचा सोडताना पदर, डोळे भरुन येणारा
उगा कौतुकाला आसुसलेला हळवा निरागसपणा

झरझरतो काळ जलद चलचित्रागत डोळ्यांसमोर
जाणवतो हात तुमचा आयुष्यचित्राच्या रेखेरेखेवर
धाकाच्या धपाट्यापासून ते जिवाच्या जिव्हाळ्यापर्यंत
पाठी लागलेल्या शिस्तीपासून पाठ राखणाऱ्या आश्वस्त मिठीपर्यंत
जगण्याच्या सुरवातीपासून ते जग जिंकायच्या इर्षेपर्यंत
काळजातल्या ओलाव्यापासून नजरेतल्या निखाऱ्यापर्यंत
लोखंडाच्या परीसस्पर्शाच्या ध्येयप्रक्रियेच्या पूर्ततेपर्यंत

जागतात आठवणी, बापुडा जीव आसुसतो क्षणाक्षणाला
आपुलकीच्या ओढाळपणाला, मायेच्या वर्षावाला
आभाळाच्या छायेला नि सांभाळणाऱ्या सावलीला
चांदोमामाच्या सोबतीने, तिन्हीसांजेच्या दीपज्योतीला

आयुष्याच्या प्रगतीला होती जिद्द तुमच्या ध्येयाची
वळून पहावं जेव्हा, पाठराखण तुमच्या सावलीची
स्वप्नांना घेऊन उशाशी, आम्ही घरटी आभाळात केली
भावनेची गुंतवणूक तुमची, क्षितीजे आमची विस्तारित गेली

साठाव्या आठवणी, या आठवाव्या साठवणी
कराव्या हळूवार गोळा, नयनांच्या रांजणी
बनवावी दोन ओतीव, गाळीव त्यांची टिपं
असावी जी दाट, नात्याहूनही नीट
यावी त्यांना गूढ, सागराची अथांगता
ध्रुवाहूनही अढळ मिळावी चिरंतनता
रहावी तेवत ती शिल्पं कृतकृत्य
बनून दीपस्तंभ दोन्ही डोळ्यांत

- यतीन सामंत

कां व्हावे निवृत्त मी ? कुणी सांगतो म्हणूनी

निसर्गालाच सांगू द्या वय झाले समजूनी

कार्यक्षमता माझ्या मधली मोजमाप हे कुणी करावे ?

विकलांग होईल केंव्हा शरीर निसर्गालाच हे ठरवूं द्यावे

सहजची जगतो ऐंशी वर्षे संसार सागरी पोहता पोहता

स्थिरावले मन विचार करुनीं निवृत्तीची जाणीव येता

सर्वासंगे जगता जगता शेवटचा तो श्वास ठरु दे

हासत खेळत आनंदाने ह्या जगाचा निरोप घेऊं दे

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तारकापुंजाचे कौतुक व्हावे,
चंद्राचे तर नेहमीच असे,
अवतीभोवती चांदणं घोळका,
तरच चंद्र उठून दिसे,--!!!

खरेतर चंद्रावरती, डाग किती,
चांदणे केवढे असते निखळ,
लुकलुकण्याची किमया त्यांची,
चंद्राच्या तर न गावी निव्वळ,--!!

नियम दुनियेचा कठोर असे
मोठा तोच पुढे येतो,
लहानांना विसरती सारे,
मोठेपणाच श्रेष्ठ ठरतो,--!!!

चांदण्यांची सैर चालू,
अहोरात्र, दिनांतरी,
चांदव्याचा खेळ चालतो,
आमुच्याशी निरंतरी,--!!!

ढगाढगांतून तो लपतो,
करीत रासलीला,
एकेकीशी चांद खेळतो,
चांदण्या बनती गोपिका,

फेर धरुन त्याच्याभोवती,
जी ती तारका नाचते,
अनुरागाचे अमृत पाजत,
त्याला संतुष्ट करते,--!!!!

कधीतरी दखल घ्यावी,
दुनियेने आमुचीही,
आमच्यावाचून आभाळाचा,
पट रिकामाच राही.....!!!!

हिमगौरी कर्वे ©