कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

सुवर्णचंपक फुलला अंगणी, त्याची शोभा उठून दिसे,पिवळी सोनेरी केशरट फुले,
फांदोफांदी मोहक जुळणी,-!

नजर ठरेना झाडावरी,
उन्हाची मजा घेते सावली , ‌ फुलांतून इवले कवडसे,
डंवरून कसे झाड फुलोरी,--!

वरचा संभार सांभाळत
चाफा, खंबीर उभा राही,
सोनसळी अभिषेक फांद्यातून मग चालू होई,--!!!

फुलां -फुलांतील दरवळ, वाऱ्यावरती मस्त सुगंध,
कोणाचाही आत्मा तृप्त,
झाड स्वतः तरी तप्त, --!!!

सोनेरी पिवळट फुले,
बहरुन उठे पाकळी पाकळी, स्वर्गीय झाड असल्याने,
राजबिंडी तऱ्हा न्यारी,--!!!

ओंजळीत पडता सोनचाफा,
स्वर्ग मज तुच्छ भासे,
इंद्र वंचित या सुखा,
भाग्य मानवाचेच सरसें,--!!!

*जो रुसेल त्याला द्यावी,
अशी गोंडस सोनफुले,
खुलेल त्याची क्षणात कळी,
अगदी तुमच्याही नकळे*,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

तू जग तुझी स्वप्ने
मी जगतो माझ्या स्वप्नात

तू फक्त आंनद मिळव
मी जगतो माझ्या आनंदात

तू मिळव सारी सुखे
मी जगतो माझ्या सुखात

तू जग तुझ्या विश्वात
मी रमतो माझ्या जगात

तू मिळव तुझे प्रेम
मी जगतो तुझ्या प्रेमात

तू जग फक्त तुझ्यासाठी
मी जगतो तुझ्या जगण्यात

तू फक्त माझी नाहीस
मी नाही आता माझ्यात

© निलेश बामणे

दिसत नाही काय तुला, त्याच्या मधला ईश्वर ।
‘अहं ब्रह्मास्मी’ सूत्र कसे मग, तुजला कळणार ।।

देह समजून मंदिर कुणी, आत्मा समजे देव ।
त्या आत्म्याचे ठायी वाहती, मनीचे प्रेमळ भाव ।।

आम्हा दिसे देह मंदिर, दिसून येईना गाभारा ।
ज्या देहाची जाणीव अविरत, फुलवी तेथे मन पिसारा ।।

लक्ष केंद्रीतो देहा करीता, स्वार्थ दिसे मग पदोपदी ।
विसरून जातो सहजपणे, अंतर्मनातील देव कधी ।।

माझ्यातील देवही विसरणे, स्वभाव असेल जर माझा ।
कशी दिसेल दुजामधली, मग ती ईश्वरी ऊर्जा ।।

जाणून घे तू अस्तित्व त्याचे, सर्व जीवांच्या अंतर्यामी ।
म्हणशील त्याला ईश्वर तू , अन् ईश्वर आहे मी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

अजूनही त्या वाटेवर ......

अजूनही त्या वाटेवर नकळत डोळे एक आस लावून बसलेले असतात...
तू येशील आणि माझ्या हृदयातील तुझी जागा आपलीशी करशील..

आठवतय... तुझ्या येण्याच्या चाहूलीने ती वाट सुशोभित व्हायची,बागेतील निशिगंधाची कळी उगाचच खुलायची.. मिठीतील तुझ्या ते अनमोल क्षण आयुष्य माझे कारणी लावायचे..
आणि तुझे ते ओठावरील चुंबन रोमांच फुलवून जायचे...
कुठे गेली ती मिठी अन कुठे गेले ते अमृतासमान चुंबन.. माहितीये ... हे विसरून की तू कधीच येणार नाहीस, अजूनही त्या वाटेवर माझे डोळे आस धरून बसतात....

आठवतय... कधी मी उशिरा यायचो आणि तू काळजीने कासावीस व्हायचीस,
अचानक समोर आल्यावर रडवेली होऊन कडकडून मिठी मारायचीस...
तुझ्या प्रितीने प्रिये धन्य होऊन जायचो..
देवाकडे तुझ्या मिठीत मरण देण्याची आराधना करायचो..
कुठे गेले ते निखळ निस्वार्थ प्रेम..
अन् कुठे गेली ती प्रेमाच्या करून रसाने मला ओथंबून टाकणारी माझी प्रिया....
दूर निघून गेलीस तू.. पण हे माझ्या डोळ्यांनाही एकदा सांग सखी,
अजूनही त्या वाटेवर तुझी नकळत आस लावून बसतात.

माहितीये... ती वाट आता वीरान झाली आहे तुझ्याविना, कडेचा निशिगंध ही फुलत नाही आता,वाट ही आता शृंगार नाही करत, डोळेही अश्रू नाही गाळत...
माझ्यावर प्रेम वर्षाव करून एक क्षणही माझ्याविना न राहणारी तू... कुठे हरवून गेलीस या अथांग दुनियेत..
हे माहीत असूनही तू आता माझी नाही राहिलीस,
अजूनही त्या वाटेवर नकळत माझे डोळे आस लावून बसतात.

दूरच लोटायचं होतं तर जवळ तरी का केलं मला..
द्यायचा होता ना विषाचा प्याला आणि जायचं होतं दूर..
काय ह्यासाठीच केला प्रेमाचा वर्षाव अन् काट्याचं परिवर्तन फुलांमध्ये....
अपार प्रेम देऊन तू रिती झालीस...
जीवनाचे हे अवघड ओझे देऊन माझ्यावर एकटीच तू निघून गेलीस..
तुझ्याविना ह्या सुनसान दुनियेत एकटाच चालतो आहे..
तू आता ह्या जगात नाहीयेस हे माहित असून सुद्धा माझे हे नादान डोळे अजूनही त्या वाटेवर तुझी वेडी आस धरून बसतात...
ऐक ना ,अजूनही त्या वाटेवर तुझीच आस धरून बसतात ....!

-- दयानंद धुरी

तुझ्या भिंतीवर मारला खिळा
आणि पडला भोक तिला...
त्या भोकातून पाहिले तुला
पण दिसला चंद्र मला...
त्या भोकाला लावला डोळा
तेंव्हा दिसला काळोख मला...
त्या भोकातूनच मग भिडला
तुझ्या डोळ्याला माझा डोळा...
त्या भोकातून पाहिले तुला
तुही मग पाहिले मला...
त्या भोकावर टांगले मला
तुही मग टांगलेस तुला...
त्या भोकातून दिले तुला
तुही दिले प्रेम मला...
त्या भोकाने धोका दिला
एका धक्काने मोकळा झाला...
प्रेमाचा मार्ग भोकात गेला
आपले प्रेम इतिहास झाला...

© कवी – निलेश बामणे (एन.डी.)

आता सारे भासते अद्भुत
जणु मायाजाल सभोवती
हवे ते आता उपलब्ध सारे
वेदना एक, दुरावली नाती...

आता शोधावी मायाममता
दुर्लभ आता वात्सल्यप्रीती
कुणास कुणाची ओढ़ नाही
वास्तवता ही साऱ्या जगती...

मानवता आज कशा म्हणावे
भासे अद्भुत सारे कल्पनांती...
मरणासाठी कां जगणे असते
हा प्रश्न भेडसावतो विचारांती...

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२४८

२६/९/२०२२

धडाडणाऱ्या तोफेवरुनी मिठमोहरी उतरते

दृष्ट न लागो सैनिक शौर्या हेच मी मागते //धृ//

गेला विसरुनी सगेसोयरे

भाऊ बहीण आईबाप बिचारे

ह्रदयावरी ठेवून अंगारे

दृष्टी दूर सारी प्रेमळ नाते //१//

दृष्ट न लागो सैनिक शौर्या हेच मी मागते

डोळ्यामध्यें अंजन घालूनी

रक्षण करीतो रात्रंदिनी

लक्ष तयाचे इतर जीवनीं

तोड नसे ह्या त्याग वृत्तीते //२//

दृष्ट न लागो सैनिक शौर्या हेच मी मागते

संकट जेंव्हा अवचित येई

शत्रुवरी तो तुटून जाई

प्रसंग पडता प्राणही देई

शिंपडूनी रक्ताचे ते सडे //३//

दृष्ट न लागो सैनिक शौर्या हेच मी मागते

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

निरोगी असतां तुम्ही,

नामस्मरण करा प्रभूचे,

ठेवू नका उद्या करीता,

महत्व जाणा वेळेचे ।।१।।

शरिराच्या नसता व्याधी,

राहू शकता आनंदी,

आनंदातच होऊ शकते,

चित्त एकाग्र ते ।।२।।

व्याधीने जरजर होता ,

चित्त होई अस्थीर,

स्थिरतेतत दडला ईश्वर,

जाणता येतो होऊनी स्थीर ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर