भाळी ! असावे दान जीवाला
विवेकी ! संस्कारी सहवासाचे

जन्मदात्यांच्या , मंगल उदरी
प्राशावे अमृतघट सात्विकतेचे

जन्माजन्मातुनी जन्म मानवी
वैभवी सुखदा , दान संचिताचे

सत्कर्माची नित्य कांस धरावी
नीतिमूल्य ! जपावे मानवतेचे

हवेत कशाला ते दुष्ट हेवेदावे
रुजुदे , ऋणानुबंध वात्सल्याचे

जगणे केवळ बुडबुडा क्षणाचा
मिथ्याच जीवन ! सत्य युगाचे

लाभावी , गुरुकृपाच आगळी
शापित ! सरावे सारे जीवनाचे

तो अगम्य हरि एक सावरणारा
हे केवळ अटळ सत्य जीवनाचे

हृदयांतरी त्याचे स्मरण असावे
तत्व ! हेच अंतत: मुक्तीमोक्षाचे

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी )

9766544908

रचना क्र.१५३.

१५ - १२ - २०१.

भोग प्रारब्धाचे सदा सोबती
त्याचीच, सारी सत्ता आहे

सुखद, दुःखद, वेदनांचा
दाता, त्राता स्वामीच आहे

नि:शब्दी, सारेच भोगावे
तेव्हडे आपुल्या हाती आहे

कधी सुखाचा माहोल सारा
कधी दुःखाची साऊली आहे

कधी, क्षण असह्य वेदनांचे
मनांतरासी, छळणारे आहे

उमजुनीया, सदा सावरावे
हेच खरे मानवी जीवन आहे

सदा,शरण जावे दयाघनाला
तोच, केवळ तारणारा आहे

वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ६१

२८ - २ - २०२२.

चष्मा लावूनी करीत होतां,
ज्ञानेश्वरीतील पारायण,
दृष्टीमधले दोष काढले,
चाळशीचा आधार घेवून ।।१।।

फुटूनी गेला एके दिवशीं,
चष्मा त्याच्या हातामधूनी,
पारायणे ती बंद पडली,
दृष्टीस त्याच्या बाध येऊनी ।।२।।

चालत असता सरळपणे,
दैनंदिनीचे कार्यक्रम,
खीळ पाडूनी बंद पाडी,
क्षुल्लक वस्तू क्षुल्लक दाम ।।३।।

वस्तूचे मूल्य ठरते,
तिच्या उपयोगिते वरती,
तोलण्यास धन न लागे,
मूल्य मापन जेंव्हां होती ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

ज्याने रचना केली त्याला 1,00,000 वेळा सलाम करतो..

घरटे उडते वादळात
बिळा, वारूळात पाणी शिरते
कोणती मुंगी ? कोणतं पाखरू ?
म्हणून आत्महत्या करते ?

प्रतिकुल परिस्थितीत ही वाघ लाचारीने जगत नाही
शिकार मिळाली नाही म्हणून
कधीच अनूदान मागत नाही

घरकुला साठी मुंगी
करत नाही अर्ज
स्वतःच उभारते वारूळ
कोण देतो गृहकर्ज ?

हात नाहीत सुगरणी ला
फक्त चोच घेउन जगते
स्वतःच विणते घरटे छान
कोणतं पॅकेज मागते ?

कुणीही नाही पाठी
तरी तक्रार नाही ओठी
निवेदन घेउन चिमणी
फिरते का कोणत्या योजनेसाठी ?

घरधन्याच्या संरक्षणाला
धाऊन येतो कुत्रा
लाईफ इन्शुरन्स काढला का ?
अस विचारत नाही मित्रा

राब राब राबून बैल
कमाउन धन देतात
सांगा बरं कुणाकडून
ते निवृत्ती वेतन घेतात ?

कष्टकर्याची जात आपली
आपणही हे शिकलं पाहिजे
पिंपळाच्या रोपा सारखं
पाषाणावर टिकलं पाहिजे

कोण करतो सांगा त्यांना
पुरस्काराने सन्मानित
तरीही मोर फुलवतो पिसारा
अन कोकिळ गाते मंजुळ गीत

दृष्टी ठेव
फुलांची काही कमी नाही
मधाच्या पोळ्यासाठी मित्रा
कोणतीच रोजगार हमी नाही

घाबरू नको कर्जाला
भय, चिंता फासावर टांग
जिव एवढा स्वस्त नाही
सावकाराला ठणकाऊण सांग

काळ्या आईचा लेक कधी
संकटापुढे झुकला का ?
कितीही तापला सुर्य तरी
समुद्र कधी सुकला का ?

निर्धाराच्या वाटेवर
टाक निर्भीडपणे पाय
तु फक्त विश्वास ठेव
पुन्हा सुगी देईल धरणी माय

निर्धाराने जिंकु आपण
पुन्हा यशाचा गड
आयुष्याची लढाई
फक्त हिमतीने लढ

फक्त हिमतीने लढ

!! आवडली तर इतरांनाही Share करा !!

खेळत होता बाळ अंगणीं इकडूनी तिकडे
मेघनृत्य ते बघत असतां दृष्टी लागे नभाकडे

उलटी सुलटी कशी पाऊले घनांची पडत होत
लय लागून हास्य चमकले त्याच्या मुखावरती

तोच अचानक गडगडाट झाला एक नभांत
दचकून गेले बाळ तत्क्षणी होऊन भयभीत

धावत जावून घरामध्यें आईला बिलगले
वाचविण्या त्या भीतीपासून पदराखालीं दडले

जरी थांबला गडगडाट भीती कायम होती

आवाजाचे नाद अद्यपि कानीं त्याच्या घुमती

भीतीने नजिक चिकटला आईच्या जवळीं
धडकन ऐकूं आली त्याला पुनरपि त्यावेळीं

गडगड धडधड आवाजाचा धसका घेवूनी मनीं
तोंड लपविले हळूंच जाऊन गादीमध्यें त्यानी

पिच्छा न सोडी आवाज अजूनी बसली ज्याची भिती
श्वास वाढूनी, स्वह्रदयाची धडकन होती ती

तगमग बघूनी बाळाची ती थोपटे मांडीवर आई
निद्रेच्या तो अधीन झाला ऐकून मधूर अंगाई

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

प्रेम कसं !
हळुवार यायला हवं
तुमच्या आयुष्यात
जशी कडक उन्हात
तुमच्या अंगाची
लाही लाही होत असताना
एखादी वाऱ्याची
हलकीशी झुळूक
येते तशी...

प्रेम कस !
आनंदात ,बागडत
आणि उडत यायला हवं
तुमच्या आयुष्यात
तुम्हाला एक नाजूक ,
सुंदर आणि आकर्षक
फुल समजून
एखाद्या रंगीबेरंगी
फुलपाखरासारखं...

प्रेम कसं !
स्वप्नात नसतानाही व्हावं
त्यात गुंतून पडावं
पण का ?
ते आपल्यालाच न कळावं
हे सारं योगायोगानेच घडलं
असं आयुष्यभर वाटत राहावं....

प्रेम कसं !
स्वतःहून
तुमच्या हृदयाच्या दरात
उभं राहायला हवं
अचानक
आणि तुम्हाला आपल्या मिठीत
भरून घ्यायला हवं अकल्पित !
अगदी तसं जसं
स्वप्न प्रत्यक्षात उतरत तस...

प्रेम कसं !
करून होऊ नये
ते आतून अंतर्मनातून
निर्माण व्हायला हवं
अदृश्य अगम्य
आणि अनाकलनीय मार्गाने
ते चालत चालत जायला हवं
एका हृदयातून
दुसऱ्या हृदयात
अगदी सहज
आणि वाटत राहावं
दोघांनाही
गतजन्मीची
अपूर्ण भेटच
या जन्मात होतेय ...

©निलेश बामणे

क्षणा क्षणाला घटते जीवन, जाण त्याची येईल कोठून ।

मोठे प्रसंग जेंव्हा टिपतो, तेच सारे लक्षांत ठेवतो ।।

जीवनाच्या पायऱ्या मोजता, मना विचारा काय राहता ।

ढोबळतेचा विचार येता, सूक्ष्मपणाला विसरूनी जातो ।।

मृत्यू येई हर घडीला, जाण नसते त्याची कुणाला ।

गेला क्षण परत न येई, आयुष्य तेवढेच व्यर्थ होई ।।

समाधान जे मिळे तुम्हाला, देता किंमत प्रत्येक क्षणाला ।

घटनांची क्रिया चाले सतत, झिजवावा देह ईश सेवेत ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

हृदय अर्पिले तुला,गजानना वाट दाखव मला,
*वेदना यातनांचा,
उठतो कल्लोळ,
शरीर आणि आत्मा,
नच कुठे मेळ*,
काया वाचा मने,
स्मरते रे तुला,
गजानना वाट दाखव मला,--!||१||

विघ्नहर्ता असशी तू ,
जागृत किती देवता,
हाक तुज मारता,
मदतीस धावतोस भक्ता, हृदयापासून करत अर्चना,
विनविते मी तुला,
गजानना वाट दाखव मला,--!||२||

रक्तवर्णी त्या सर्व पुष्पी,
अर्पिते मी तुझ्या चरणी,
दुर्वांकुररुपी मनोकामना,
साऱ्या समर्पित तुला,
गजानना वाट दाखव मला,--!||३||

निबिड या संसारण्यी,
आले भटकत, भटकत, ---
घायाळ मी जखमी,---
मनपाखरू भिरभिर करत,
आले दारी कृपा मागत,
तूच आता माय बाप मला,--!
गजानना वाट दाखव मला,--||४||

© हिमगौरी कर्वे

शब्द माझा मोगरा, अन शब्द माझा पिसारा,
शब्द माझा बोलका,
नि तोच माझा किनारा,

तोलतो मापतो,वाटतो,
शब्दही सतत 'झुंज' देतो,
राखतो पूर्ण ताकदही,
सत्ताही पालटून देतो,---!!!

खेळतो खेळी कल्पनांची,
काव्यतुरेही तो खोवतो ,
राखतो बहुत अंतरे,---
नाना जिवांना सांभाळतो,--!!!

प्रकटे पण शब्दांतूनही,---
कितीक आकसनेमका,
तोच कधी जिंकून घेईल,
अनेक हृदय संपदा, --!!!

वाट दाखवी कधी,
वचन नित्य पाळतो,
'दटावे' कधी क्वचित,
गुरू होऊन सुधारतो,--!!!

शिस्त लावे 'करडी',
कठोर शिक्षणही देतो,
नेहमी जवळ घेऊनी,
आई बनुनी समजावतो,,--!!!

पित्यासमान हात देतो,
तरी जरब' वाटते बालका,-!!
वडील बनुनी धावतो,--
प्रसंगी,येतो कसा रक्षणां,--!!!

मित्र म्हणून मदत करी,
धावतो बिकट संकटा,
नातेही सगळी जपताना,
न करी विचार थोडका,---

शेजारी होऊन सख्खा
सावलीगत पाठीराखा,--!!!
अनोळखी हात देई,
प्रसंग उद्भवता बांका,
अलगद बाहेर काढतो,
त्यांतून ठरवून नेमका,--!!!

शब्द नेतो देवाजवळी,
हृदयांतर करी सारखा,
, आपल्या माणसांसाठी,
प्रसंगी नशिबाला धडका,-!!

शब्दांवाचून सर्व "निर्धन",
कवी त्याच्यावाचून पोरका,
शब्दच आमुचे अमोल रत्न,
बेलभांडार वाहते शब्दां--!!

©️ हिमगौरी कर्वे.