पहाटे पहाटे गांजाचे दम लावून आमची गँग सफाई मोहिमेवर निघाली काही जणांच्या हातात झाडू होते , तर काहींनी खराटे आणले होते मात्र दोन जणांनी काहीच आणले नव्हते त्यांना विचारले तर म्हणाले घरचे झाडू , खराटे सकाळी घरी लागतात म्हणून नाही आणले , मात्र हे दोघेही एकदम झकपक कपडे घालून आले होते त्यापैकी एकाने नवा ‘सफारी ‘ आकाशी रंगाचा तर दुसऱ्याने झब्बा आणि पायजामा घातला होता क्रीम कलरचा , मला त्यांचे ते कपडे पाहून जरा नवल वाटले हे असे कपडे घालून हे कसले झाडू मारणार ?

आई हा शब्द असतो थोर

जो सर्वांच्या ओठावरील असतो मोर

आई या शब्दाला नसतो दुजाभाव

तो सर्वांच्या मनाचा घेई ठाव

वाऱ्याचा वेग जसा अंगाला शहारतो

तसाच आईचा स्पर्श मनाला भावतो

आईचे प्रेम करते मनाला पल्लवीत

ते दृष्टीस पडता मन होते हर्षीत

काही करण्याची हिम्मत आईमुळे मिळते

म्हणूनच तर ती आत्माला ऑ

आणि इश्वरातलाइ असते

- भाग्यश्री सतीश प्रधान

अलिबाग

“तक्रार करता करता प्रेम कधी झाले .. कळलेच नाही … बेसूर वाटता वाटता , सूर कधी जुळले .. कळलेच नाही …”

मोठं होण म्हणजे नक्की काय असतं ?
माझा बाप म्हणतो...
लग्न कर ! पोर काढ ! मग कळेल तुला मोठं होणं म्हणजे नक्की काय असतं...
मी मनात म्हणतो बापाला...
तुम्ही आम्हालाच काढलं नसत
तर झालाच नसता ताप तुम्हाला मला आणि आता जगाला...
लोक पोरं काढण्यासाठी लग्न करतात
किती हा मूर्खपणा ?
ती तर लग्न न करताही हल्ली होतात...
पोरं होण्याचा आणि मोठं होण्याचा काही संबंध आहे का ?
मला वाटत राहत आपल्या देशात फक्त बापच मोठा होतो...
बाकीच्यांना फक्त प्रश्नच पडतो
मोठं होणं म्हणजे नक्की काय असतं ?

कवि - निलेश बामणे ( बी डी एन )

प्रदीप निफाडकरांची गझल

आली मांगल्याची दीपदिवाळी
सुखसौख्याला सजवित आली
उत्सवांचा राजा, सण दिवाळी
दीपोत्सवी आत्मरंगी रंगरंगली...

स्वर्ग जणु अवनीवरी अवतरला
जणु वसुंधराच तारांगण जाहली
दिव्यत्वाचे, प्रकाशपर्व उधळीत
अमंगळ सारित मांगल्या आली...

सोहळा दीपोत्सवाचा ब्रह्मानंदी
अंगणी संस्कारांची सडारांगोळी
तेजाळीत वात्सल्यतेची नीरांजने
दीपोत्सवी पावित्र्य रुजवित आली...

वसूबारस,धनतेरस,नरकचतुर्दशी
बलिप्रतिपदा,भाऊबीज बंधुत्वाची
पंचदिनी, दीपोत्सवी ही दीपावली
चैतन्या! सजवित मढ़वित आली...

वि.ग.सातपुते.( भावकवी )

( 976654908 )

रचना क्र. २७०

२४/१०/२०२२

गम्मत वाटली प्रथम मजला बहिरा ऐके कीर्तन

अश्रू वाहू लागले माझे नयनी भाव त्याचे जाणून

नियमित येई प्रभूचे मंदिरी श्रवण करी कीर्तन

केवळ बघुनि वातावरण ते तल्लीनच होई मन

सतत टिपत होते मन त्याचे इतर मनांचे भाव

केवळ जाणण्या भगवंताला डोळे आतुर सदैव

रोम रोमातून शिरत होत्या प्रभू निनाद लहरी

संदेश प्रभूचा पोह्चूनी आत्म्यास जागृत करी

होऊन गेला प्रभूमय बहिरा धुंद त्या वातावरणी

ऐकत होता तो शब्द प्रभूचे श्रवण दोष असुनी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

दोन स्थरावर जगतो मानव, आंत बाहेरी आगळा ।
भिन्न भिन्न ते दर्शन घडते, यास्तव कांहीं वेळा ।।१।।

एकच घटना परी विपरीत वागणे ।
दुटप्पेपणाचा शिक्का बसतो, याच कारणे ।।२।।

देहा लागते ऐहिक सुख, वस्तूमध्ये जे दडले ।
अंतर्मन परि सांगत असते, सोडून दे ते सगळे ।।३३।।

शोषण क्रियेत आनंद असतो, ही देहाची धारणा ।
त्यागमधला आनंद मग तो, कसा कळे आत्म्याविणा ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

प्रदीप निफाडकरांची गझल

काव्याक्ष चारोळी

देवा तुझे द्वार
असे भक्तीचा सागर
येऊन करी स्तुती जागर
तिथे तू असशी का तारणहार?

-- सौ.माणिक शुरजोशी
७/१२/१९