वळून बघतां गतकाळाला, चकीत झाले मन ।

घटना घडल्या जीवनामध्यें, राही त्यांची आठवण ।।

चालत असतां पाऊल वाट, जीवन रेषे वरची ।

स्वप्न रंगवी मनांत तेंव्हा, भावी आयुष्याची ।।

परिस्थितीच्या भोवऱ्यामध्यें, पुरता गुरफटलो ।

फिरणाऱ्या त्या वर्तुळातूनी, बाहेर येवूं न शकलो ।।

कल्पिले होते नियतीनें, तेच घडविले तिनें ।

भंग पावले स्वप्नचि सारे, तिच्याच लहरीनें ।।

असेच घडते जीवनीं सदा, अघटीत-अवचित ।

समजूनी त्यासी ईश्वरी इच्छा, स्वीकारी आनंदात ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

मातीच्या मूर्तीला देऊनिया एक नाव

पुजतो माणूस तुला का हे नाही ठाव ||

मंदिरात पुजारी घालतो भक्तीवर घाव

बाहेर समित्या साधती आपलाच डाव ||

माणसाला किती रे ही संपत्तीची हाव

नावावर तुझ्याच मारती मिशीवर ताव ||

मूर्तीला तुझ्या आज रे सोन्याचा भाव

विसर्जन करुनी विसरतील तुझे नाव ||

मनी नाही भाव तरी देवा मला पाव

अशा भक्तांसाठी किती ही धावा धाव ||

नाचती करुनी रे वेडेवाकडे हाव भाव

भक्तांच्या ह्या भक्तीचा लागत नाही ठाव ||

मुर्तीतल्या देवा कर न रे तू एक ठराव

राखेल पर्यावरण शाबूत त्यालाच पाव ||

रविंद्र कामठे

२२ सप्टेंबर २०१५.

नाच नाचती तालावरती
मीरेची पाऊले
चित्त ते हरीमय जाहले. - - - धृ

लागला प्रभुचा ध्यास
हरि दिसे नयनास
चलबिचल नजर होऊन
अंग सारे मोहरले - - -१
चित्त ते हरीमय जाहाले

न राही आपले भान
झाली भजनी तल्लीन
तनमन प्रभुचे ठायी जाता
संसार ते विसरले. - - - २
चित्त ते हरीमय जाहाले

विषाचा घेता प्याला
हरि तो त्यातची दिसला
झेपावूनी गेली त्याच क्षणी
घट घटा प्राशन केले. - - - ३
चित्त ते हरीमय जाहाले

जहाल होते विष
मृत्युचा तो पाश
प्रभूभक्तीच्या शक्तीने परि
अमृत ते बनले - - - ४
चित्त ते हरीमय जाहाले

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जगण्याचं गाणं करणारी जगावसं वाटायला लावणारी नाती आपल्याकडे साऱ्या जगाने पाठ फिरवली तरी हक्काचा कोणीतरी आहे असा खोल दिलासा देणारी नाती आई, मुलगी, सासू-सून, नणंद भावजय, बहिणी बहिणी आजी नात, अशीही भावभावनांचे अनेक पदर रचणारी नाती रक्ताच्या नात्यांबरोबरच आयुष्यभर पुरतील अशी ही नाती भेटतात.

सावळा विठ्ठल माझ्या घरी आला.
रखुमाबाई सवे गाभाऱ्यात विसावला...
माझ्या माय बाईची पुण्याई फळा आली.
जणु पंढरपूर अवघी माझ्या घरीच दुमदुमली...
गोजिरे साजिरे ते रुप सुंदर मनोहर.
पाहताच विसरून गेले हे भवसागर...
तू आहेस अनाथांचा नाथ पंढरीनाथ.
शरण आले तुला जोडोनिया दोन्ही हात..
तुम्ही येता दोघेही घर झाले माझे पवित्र मंदिर.
घरच नाही तर माझे मनही झाले पवित्र मंदिर..

सौ कुमुद ढवळेकर

(यंदा वारीला जातांना एका परिचितांना भेटायला गेलेल्या जवळ आम्हाला एक विठ्ठल रखुमाबाईची मूर्ती दिली आहे. आज एकादशीला ती देवघरात ठेवून पुजा केली आहे त्यामुळे मी जणू पंढरपुरात आहे असे वाटले होते.)

“सुमनांजली” या काव्यसंग्रहातून…

मला ओळ्खल्याचा दावा
तिनेही नाही केला
जिच्या मी प्रेमात पडलो...

माझे डोळे तिलाही
नाही वाचता आले
जिच्या प्रेमात मी रडलो...

माझ्या हृदयातील धकधक
मी कधीच नाही
तिला ऐकवत हसलो...

जगासाठी जगता जगता
मी केव्हातरी तिच्यासाठी
स्वार्थाने जगायला शिकलो...

दुरूनच तिचा आंनद
पाहून आंनदी होत
आनंदाने जगत राहिलो...

एकाकी काल्पनिक त्या
क्षितिजावर तिची वाट पाहात
प्रेमवेड्यासारखा मी बसलो...

ज्ञान प्राप्त होताच
अलौकिक या विश्वाचे
तिच्यासह स्वतः ला भूललो...

कोण तू ? आता मी
ती समोरी येता प्रेमाने
तिलाच विचारू लागलो

© कवी -निलेश बामणे

बंधन मुक्तीसाठीं असतां, बंधनात ते पाडून टाकी
कर्मफळाचे एक अंग ते, टिपतां राही दुसरे बाकी...१,

साध्य करण्या जीवन ध्येय, देह लागतो साधन म्हणूनी
सद्उपयोग करूनी घेतां, साध्य होईल हे घ्या जाणूनी...२,

हिशोब तुमचा चुकून जाता, तोच देह बनतो मारक
विनाश करितो मागें लागतां, मिळविण्यास ते ऐहिक सुख....३,

बंधन पडते आत्म्याभोंवती, शरिरांतल्या वासने पायी
वासनेच्या आहारी जातां, बंधनास ती बळकटी येई.....४,

तपसाधनेचे कष्ट करूनी, देह करितो आत्म्यास मुक्त
देहाचे ते बंधन पडते, जेव्हां बनतो वासनायुक्त...५

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

भावनेच्या जावूनी आहारीं, नुकसान करतात सारे,
तर्कशुद्धता विसरून जाते, अंगात भरूनी वेडे वारे ..१,

भावनेची लाटच उठता, मती होते एकदम गुंग,
बरोबर वा चूक काय, जाण रहात नसते मग..२

आपले सारे खरे असावे, हाच होत असे अट्टाहास,
आपण केल्या कर्मावरच, बसतो आपला विश्वास..३

इंद्रीय आणि भावना यांची, जमुनी जात असतां जोडी
तर्कशुद्ध विचारांत त्याला, राहत नसते केव्हां गोडी...४

काही क्षणाचा काळ जाता, भावना जाई मग निघून
विचार मात्र मिश्कीलतेनें, हसती पश्चाताप बघून...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

समान बल ते असतां समोर, टक्कर त्याची होई

सबळ दुर्बल याचा संघर्ष, टळत नेहमी जाई....१,

मर्दूमकीचा विचार ठेवूनी, मैदानी उतरी

त्याच स्थरावर सारे घडते, मुरले जे शरिरी....२,

ज्ञानी लढतो ज्ञानी जनाशी, वाद-विवाद करूनी

हात घाईची सिमा परि, तो टाळी विचारांनी.....३,

मस्तावले शरिर असतां, धक्का-बुक्की होते

देहामधली जमली शक्ती, बाह्य मार्ग शोधते....४,

दिसून येतो ऊर्जा वापर, देह बुद्धी वा मनी

संस्काराचे बीज अंकूरते, परिस्थिती बघूनी...५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७०९५०