जगी काय मिळविले काय हरविले
अंती एकच प्रश्न अनुत्तरीत असतो

हव्यासापोटी किती, काय हरविले
सत्यभास हा जीवा अविरत छळतो

सारीपाट! उलगडता जन्मभराचा
अंती सारा सत्याचा हिशोब स्मरतो

झाले गेले, सारे जरी विसरुनी जावे
तरी सारा काळ नित्य समोर असतो

अंती पश्चातापाचे दग्ध दुःख अंतरी
जीव! क्षणक्षण निश:ब्दीच जगतो

जगण्याविना, न दूजा मार्गच कुठला
भोग प्रारब्धी जन्मभरी नित्य भोगतो

आज लोचनी सांजवेळ ती केशररंगी
सभोवारी आठवांचाच निर्झर वाहतो

-- वि.ग.सातपुते ( भावकवी )

9766544908

रचना क्र. ४.

४ - १ - २०२२.

तू नावाचे तूफाsssन ,
मी कसे पेलावे,---
वाऱ्याचा अखंड स्त्रोत,
सुसाटपणात वाहून जावे,---
नुसता वारा कसला वादळच,
त्यात भरकटत जावे,-?
होत्याचे नव्हते करत,
कितीदा तुला मी पेलावे,
तू तर कोसळती उल्का,
पतन किती जोरात तुझे,
ओंजळ माझी चिमुकली,
सांग कसे हाती धरावे,---!!!
विलक्षण स्वैर प्रभावाने ,
जिथे तिथे वागशी, --!!!
तुझ्या चमकत्या हुशारीने,
बरेच जण पडती फशी,
बेधडक"" व्यक्तिमत्त्व असे,
दिसते तुला खुलुनी,
तुझ्या प्रेमळ सामंजस्याने,
दुनिया सगळी जाई दिपूनी ,--!!!
*कधी असा कधी तसा *,
केव्हा मोठा, लहानही,
सांभाळावे कसे सांग,
चक्क" लहान बाळ कधीही,--!!!
या परिपक्व बाल्यास ,
किती "परोपरीने" समजवावे,
होता तुझ्या भावनांचा उद्रेक, गडगडाटी ढगाला कसे आवरावे, हट्ट तुझ्यातील मुलांचे,
सारखे किती पुरवावे,
बसणे तुझे असे फुरंगटून*,
किती वेळा समजून घ्यावे,--

हिमगौरी कर्वे.©

तेजोनिधीच्या आगमनाने, सारे जागे झाले चराचर,
सोनेरी लख्ख प्रकाशाने,
उजळत जसे धरणीचे अंतर,---

अंधाराच्या सीमा ओलांडत ,
रविराजाचे पहा येणे,
उजेडाच्या सहस्रहस्ते,
पृथेला हळुवार कुरवाळणे,--!!!

झाडां-झाडांमधून तेज,
खाली सृष्टीपर्यंत पोहोचे,
अजूनही आहे निसर्गच श्रेष्ठ,
मित्राचे त्या मूक सांगणे,--!!!

किमया आपली न्यारी करे, अव्याहत ते चक्र चालते, ब्रम्हांडातील सारे खेळ हे,
पृथ्वीवर सर्व देत दाखले,--!!!

सूर्यकिरणांची तिरीप,
कणाकणांपाशी पोहोचे,
जिवंत ठेवण्या सृष्टीला,
दिनकर हा सदैव विराजे,--!!!

सृजनाचे सारे काम हे,
अविश्रांत ते करत राहणे,
सुट्टी रजा नच कधीच, कर्तव्यपरायणता निभावणे ,--!!!

असंख्य दूत किरणांचे,
धावधावुनी सेवा -कर्ते ,
भेदाभेद अमंगळ ते,
निसर्ग शिकवे परहस्ते,--!!!

*समानतेचे देत धडे,
निमूट आपुले काम करणे,
स्वतः जळून,- झिजून,
दुनिया सारी उजळून टाकणे*,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.

झरे वाहती शुभ्र फेसाळ कैसे
कुणी योजिल्या भव्य येथे शिळा
तरुवल्लर्रीचे इथे मुक्त गाणे
फुले डोंगराचा पिसारा निळा

एक परिघ आंखले , विधात्याने विश्वाभोवतीं,

जीवन फिरते , त्याचे वरती ।।१।।

वाहण्याची क्रिया चाले, युगानुयुगें ह्या जगतीं,

कुणी ना सोडी लक्ष्मण रेखा, एकांच परिघात फिरती ।।२।।

जेंव्हां कुणीतरी थकून जाई दुजा उठोनी मदत करी,

जीवन मरणाची शर्यत जिंकण्यासाठीं लक्ष्य धरी ।।३।।

मध्य बिंदूच्या स्थानीं बसूनी नियंत्रित करी जगाला,

परिघ सोडूनी जाण्यासाठीं दिसत नसे मार्ग कुणाला ।।४।।

प्रयत्न तुमचा सदा असावा मध्यबिंदूकडे सरकण्याचा,

शक्तीरुप तेथेंच असूनी त्याच्यांत सामावून जाण्याचा ।।५।।

भीती मनीं वसते कसे जाऊं आंसाकडे,

तुकडे होतील देहाचे जेव्हां आसांत पडे ।।६।।

सोडूनी देण्या सारा खेळ केंद्रस्थानी जाणे, मार्ग असे,

विसरुन जाता देहाला प्रभू समर्पण करण्यांत असे ।।७।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

दिव्यांग

या विज्ञानाची कास धरुनी
करू अडथळे सारे पार
पुढे जाऊ सदैव पुढती
झेंडा रोवूया अटकेपार

सव्यंग असलो ,काय झाले
जगण्याचा आम्हा अधिकार
अव्यंगासम विक्रम मोडू
ही आमुची असे ललकार

कृत्रिम पाय,श्रवण यंत्र
ब्रेल लिपी असे चमत्कार
अवयव रोपण हा मंत्र
सव्यंगांसाठीच साक्षात्कार

सकारात्मक हा उर्जा वायू
सळसळतो या सर्वांगात
सहानुभूती सदैव टाळू
प्रगती करू सर्व क्षेत्रात

सौ.माणिक (रुबी)

सुमनांजली या काव्यसंग्रहातून….. 

लक्ष आपले जात असते, सदैव प्रभूकडे

मार्ग सारे ठरलेले, जे मिळती तिकडे....१,

‘को S हं’ शब्दाचा निनाद होतो, प्रथम मुखातून

जन्मताच तो प्रश्न विचारी, “मी आहे कोण?”....२

मार्ग हा तर सुख दु:खाने, भरला आहे सारा

राग लोभ मोह अंहकार, याचा येथे पसारा...३,

वाटचाल करिता यातून, कठीण होवून जाते

जीवन सारे अपूरे पडून, अपूर्ण ज्ञान मिळते....४

आयुष्य तुमचे थोडे असूनी, काळ वेळीच जाणावा

मिळेल जो क्षण तुमचे हातीं, प्रभूसाठी तो असावा....५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

फार गंभीर बनून जगू नका. हे विश्वकरोडों वर्षापासून आहे. कित्येक आले आणि गेले. कुणावाचून कुणाचे काही थांबत नाही. जे व्हायचे ते होत राहणार आहे. तुम्हाला विचारुन काही घडणार नाही.