कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

त्याला तपासण्यासाठी, नेले मेंटल हॉस्पीटलला
की तो आजकाल असंबद्ध बोलू लागला
पण डॉक्टर संतापून म्हणाले
तुम्हाला त्याची समज असावी,
की तो आहे एक ‘नवकवी’

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

-- स्वाती ठोंबरे.

मित्रांनो, “पुन्हा नवी झेप घे ” ही मराठी प्रेरणादायी कविता आपल्यासाठी सादर करीत आहे.

प्रफुल्लित भाव वदनी, घेवूनीं उठला सूर्योदयीं
गत दिनाच्या आठवणी नव्हत्या, आज त्याच्या मनांत कांहीं...१

खेळत होता दिवसभर , इतर चिमुकल्या मित्रांसंगे
खाणें पिणें आणिक खेळणें, हीच तयाची जीवन अंगे...२

सांज होता काळोख येवूनी, निश्चिंतता ही निघूनी गेली
भीतीच्या मग वातावरणीं, कूस आईची आधार वाटली..३

निद्रेच्या आधीन होतां, निरोप घेई शांत मनाने
येणाऱ्या दिवसा विषयी, अजाण होता संपूर्णपणे....४

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आपली पिल्ले परदेशी शिकायला जातात, अन तिथेच स्थाईक होतात, त्यावर एक सुंदर रचना -

(भाग - 1)

अरे राजा ये ना
नको ग आई

नोकरी मला लागू दे
डॅालर जरा कमवू दे
कर्ज माझे फिटू दे
मग मी येईन

अरे राजा ये ना
नको ग आई

गर्दी किती तिथे
राहू मी कुठे?
घर मला घेऊ दे
मग मी येईन

अरे राजा ये ना
नको ग आई

रस्ते तिथे छोटे
त्यात खड्डे मोठे मोठे
शिस्त नाही कुठे
हॅार्नच्या आवाजाने कानच फाटे

नाही गुणांची कदर
नाही बुध्दीचाआदर
भ्रष्टाचाराचा कहर
कसा जमायचा वावर ?

स्वच्छतेचा अभाव
सत्ता संपत्तीचा प्रभाव
आरक्षणाचा दबाव
कसा लागेल माझा निभाव?

तुला सांगतो एक खरे
वाटते इथेच आता बरे
आई बाबा तुम्हीच
इथे येता का सारे?

आई तू ये ना
नको रे राजा

आई तू ये ना
नको रे राजा

तू म्हणतोस ते खरे
इथे नाही आता बरे
पण कारण याला
आम्हीच तर सारे

कुणी राहिले गप्प
आळी मिळी चुप्प
देश सोडून कुणी
निघून गेले हुप्प

नाही पुढाऱ्यांना टोकले
ना भ्रष्टाचाराला रोकले
ना न्यायासाठी झटले
नाही एकतेला जपले

नाही शिस्तीचे पालन
ना संस्कृतीचे जतन
नाही निसर्गाचे संवर्धन
शिक्षणाचे निमूट, पाहिले पतन.

ना सत्याचा आग्रह
ना कर्तव्याचा निग्रह
ना मूल्यांचा संग्रह
केला धर्माचा दुराग्रह

आता मात्र वाटते
सुधारायचे हे चित्र
देशाला बदलायचे
येऊन साऱ्यांनी एकत्र

मिळून आम्ही सारे
आणू बदलाचे वारे.
मग तरी तुम्ही सारे
परतून याल का रे?

(भाग - 2)

आई मी येऊ का?
का रे राजा?

डॉलरचा रेट कमी झाला
जा आपल्या घरी ट्रम्प म्हणाला

राजा इथली धूळ सोसेल का ?
इथली बेशिस्त पचेल का?
आम्हाला हिणवण्यात
दिवस जातोय तुझा
परत साऱ्यांना
आपलं म्हणशील का?

आई इथे आता
नाही कुणी कुणाचे
सगळंच वातावरण
झालंय खूपच संशयाचे
माहीत नाही माझी
नोकरी कधी जाईल
भीती आता वाटते
धोब्याचा कुत्रा होईल

एखादी छान नोकरी
तिथे मिळेल ना गं मला
इथल्यासारखं नाही मिळालं
तरी चालेल आता मला

ये बाळा ये
तुला सामावून नक्की घेणार
परका झाला होतास
पोरका नाही करणार।

तेजोनिधीचे आगमन होते, सोनसळी सगळे भूतल, रंग पाण्यावरती बिखरतें,
फक्त मोजावे ते निव्वळ,--!!!

आभाळात, दशदिशांत,
ते कोठून सगळेच येतात,
सूर्योदयाची संधी साधत,
चहुदिशी कसे पसरतात,--!!!

कुठला रंग नसतो बघावे,--?
तांबडा, निळा, हिरवा, पिवळा, नैसर्गिक रंगांचे मेळ जमले,
अखंड संगत ना, सूर्यदेवा ,--?!!!

जशी किरणांची जादू फैलावे, बदल साऱ्या चराचरांत,
उजेडाची भक्कम पकड येते, धरणीला घेत आवाक्यात,--!!!

जांभळे, निळे, तांबडे, पिवळे,
रंग मावेनात आकाशात
नभ पहा ओसंडून वाहते, पृथ्वीवरती कसे झोकात,--!!!

तपकिरी, राखाडी, काळे, निळे फलक सगळे विस्तारत जात, रंगांचे फिरवत मग कुंचले, दिनकराच्या दिव्य दरबारात,--!!!

डोळ्यांचे फेडत पारणे,
मित्रराज येई गगनात,
रंगीबेरंगी चित्र देखणे,
धरेच्या विशाल प्रांगणात,--!!!

प्रतिबिंब निळ्या पाण्यात पडे, सोनेरी किरणांचा धुडगूस,
उन्हे कोवळी, खेळती बाळे, काळ्याआईच्या अंगोपांगात,--!!!

सोनेरी पिवळट ऊन साजिरे, निळ्या पाण्यात जाई आरपार, तेथवर जाऊन दर्शन घेते,
सूर्यबिंबाचे पुन्हा एकवार,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.

द्व्यर्थी,तत्वज्ञानात्मक, --

देहातून आत्मा सुटावा.

घे स्वैर भरारी,
माझ्या देखण्या पाखरा,---
बद्ध पंख हे उचंबळती,
सोडून ही बंदिस्त कारां,---

पिंजर्‍याचे दार लागतां,
जीव तुझा घुसमटे,
स्वातंत्र्याच्या फोल कल्पना,
सर्वच विचारा खींळ लागे
आतल्या आत जीव तडफडे, सीमित जागा, नुसताच हिंडे
डोळे भिरभिरत कसा शोधशी,
तू आपला मुक्तपणा, --!!!

जो येईल तो बोलू बघे,
इथेतिथे उगा हात लावे,--
कठोर काळीज करुन आपुले, मानव कधी छेड'ही काढे,-!

नको नको परतंत्रता,
पटकन आता झेपाव गगनी, मिसळ जाऊन भाईबंदा,
स्वातंत्र्याने होशील आनंदी,
झाडा झाडांवर कर आपला,
अगदी स्वच्छंद विहार,
गोड गोड फळे चाखावया,
कशाला रे उशीर फार ,--?

या कारे'त काय ठेवले,
बेचैनी, उलघाल, अस्वस्थता, ताणतणाव विसरून साऱ्या,
पर" पसरून कर गोड सांगता,-!!

हिमगौरी कर्वे.©

जेव्हा तू आनंदाच्या क्षितिजी होतीस ,
तेव्हाही मी तेथच होतो

आज तू दुःखाच्या सागरी आहेस ,
तेव्हाही मी तेथेच आहे !

तू कितीही दुर्लक्षीलेस , टाळलेस तरी ,
मी तेथेच आहे !

तुझ्याच मनाच्या एका कोपऱ्यात ,
तू मान्य कर कि नको ,
पण हे तुलाही माहित आहे !

तमा नाही केली कधी ,तुझ्या नकारा ,होकाराची ,
मी केले फक्त प्रेम तुजवरी ,
हे तुलाही माहित आहे !

जगात असेन ,नसेन ,
पण त्या 'कोपऱ्यात ' नक्की असेन ,
हे मला आणि तुलाही माहित आहे !

-- सु र कुलकर्णी

वाटते सारे विसरुनी जावे
परी आठव व्याकुळ करते...

श्वासात रुतलीस तूं अशी
तुज उसविणे जीवघेणे असते...

रुधिरातील तुझीच सळसळ
लोचनातुनी अविरत पाझरते...

सांग कसे, तुज भुलुनी जावू
स्मरण तुझेच जगवित असते...

विस्मरणे कां असे इतुके सोपे
अंती सरणीही ते सोबत असते

वि.ग.सातपुते.( भावकवी )

(976654908 )

रचना क्र. २६९

२३/१०/ २०२२