कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

मोरपिसारा

काव्य कलश

ही दया कुणाची झाली, सापडे शब्दांचा झरा,

उपसतो जरी सतत, होत नसे निचरा....१,

गोड पाणी शब्दांचे, ओठी अमृत वाटे

पेला भरता काठोकाठ, काव्य हृदयी उमटे....२,

पेला पेला जमवूनी, कलश भरून आला

नाहून जाता त्यात, देह भान विसरला....३,

सांडता पाणी वाहे, परसते चोहीकडे

आस्वाद घेई जो जो, विसर जगाचा पडे....४

डॉ. भगवान नागापूरकर

४६९- १८०४८५

माणसांच्या या गर्दीतूनी
मी माणूस शोधतो आहे
कधी कधी मलाच वाटते
मीच, रस्ता चुकलो आहे

चेहरे तसे सारे ओळखिचे
पण सारेच संभ्रमात आहे
मनात, सारीच साशंकता
सत्य,असत्य कोणते आहे

जगणे, कसरत तारेवरची
वाटते सारे, मृगजळ आहे
आज नां कुणावरी भरवसां
बेभरोशी नित्य जगणे आहे.

सभोवती दुरापास्त मानवता
जग स्वसुखातची मग्न आहे
नाती निरागस आज संपली
आपुलकीचीच वाणवा आहे

जीवा, जगविती स्पर्श निर्मल
त्याचीच एक अभिलाषा आहे
तीच एक, शाश्वत सुखसंपदा
माणसांच्यात मी शोधतो आहे

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १०१.

३ - ४ - २०२२.

मार्ग निसर्गाचे सदा, निश्चीत आणि अढळ

चालतो त्याच दिशेने, जसजशी येते वेळ....१

चालत आसता थांबे, भटके वाट सोडूनी

करूया काही आगळे ठरवी तो विचारांनी....२

आगळे वेगळे काय, त्याला जे वाटत असे

नियतीची वाट मात्र, त्या दिशेने जात नसे....३

परिस्थितीचे कुंपण, टाकले जाते भोवती

कळत वा नकळत, मार्गी त्यास खेचती....४

करून घेतो निसर्ग, वाटते त्याला हवे जे

अकारण तुम्हा वाटते, हे तर आहे माझे....५

जीवनाच्या सांजवेळी, बघता मागे वळूनी

प्रवास केला आगळा, हेच येते समजूनी....६

मिळूनी काही आगळे, समाधानी वृत्ती येते

आनंदाने निरोप घ्या, नियती तुम्हा सांगते....७

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

गोपी :
तेजस नीलमण्यांचा मळा
राजस वनमाळी सांवळा ।।

नयनमनोहर रूप सांवळें
मनीं उतरलें कैसें, न कळे
न होइ तृप्ती, बघण्यां होती नयनिं प्राण गोळा ।।

नील कमलदल, भ्रमरपुंजही
श्यामल यमुना, श्यामला मही
नीलमेघ जलभरले, तैसा हा घनश्याम निळा ।।

मोरपीस शोभतें शिरावर
श्यामल तनुस खुलवी पीतांबर
कटीं बासरी, करीं घोंगडी, तुलसीमाळ गळा ।।

किति सांगूं श्रीहरिचें कौतुक
शब्दशब्द मज बनवी भावुक
जन्मजन्मिंचें पुण्य म्हणुन, हरि बघते नजडोळां ।।

खचितच आहे मंदबुद्धि मी
साती लोकीं मोद शोधि मी
आनंदाचा कंद पुढे , मग जगिं कां धांडोळा ?

- - -
- सुभाष स. नाईक
M- 9869002126

एकाच दिशेने जातां, प्रभू मिळेल सत्वरी

रेंगाळत बसा तुम्हीं गमवाल तो श्री हरी

तुम्ही चालत असतां, अडथळे येती फार

चालण्यातील तुमचे, लक्ष ते विचलणार

ऐश आरामी चमक, शरिराला सुखावते

प्रेम, लोभ, मोह, माया, मनाला ती आनंदते

शरिराचा दाह करी, राग द्वेष अहंकार

मन करण्या क्षीण, षडरिपू हे विकार

सुख असो वा ते दु:ख, बाह्यातील अडथळे

सारेच सारता दूर, प्रभू तुम्हास मिळे.....५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

कसे मानू उपकार, देवा तुझे
देऊन बुद्धि विसर, करी कल्याण माझे ।।१।।

खेळ आहे जेथें, हार जीत आहे
घर बांधणीते, पड झड पाहे ।।२।।

असे जन्ममरण, ह्याच देहीं
हेच असतां जीवन, सुख दुःखे पाही ।।३।।

एक दुःख येतां, मन होई निराश
काळ पुढे जाता, विसरे ते सावकाश ।।४।।

एका दुःखाचा चटका, दग्ध करी मनां
जमता दुःखे अनेक, नष्ट करील जीवनां ।।५।।

निसर्गाची रीत, दुःख तोची काढी
करता दुःखावर मात, दुःखाचा विसर पाडी ।।६।।

दुःख होते दुर, हेच आणिल समाधान
दुःख बुद्धि विसर, असे तत्व महान ।।७।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

दु:ख जाणण्या दु:खी व्हावे, या परि अनूभव दुजा कोणता
सत्य समजण्या कामी न येई, तेथ कुणाची कल्पकता

धगधगणारे अंगारे हे, जाळती जेथे काळीज
शब्दांचे फुंकार घालूनी, येईल कधी का समज

मर्मा वरती घाव बसता, सत्य येते उफाळूनी
चेहऱ्यावरले रंग निराळे, हलके हलके जाती मिटूनी

त्या दुःखीताला जाणीव असते, जीवनामधली निराशा कशी
झेप घेवूनी समरस होतो, इतर जणांच्या काळजाशी

सुख दु:खातील दु:ख आधीक ते, पदोपदी जे दिसून येई
दु:खीतांचे अश्रू पुसण्यासाठी, दु:खी अनूभवी धाव घेई

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

प्रवास! जन्म मृत्यूचा
कर्माचाच दृष्टांत जसा
श्वास केवळ पराधीन
क्षणीक बुडबुडा जसा।

स्वामी! सत्ताधारी एक
ब्रह्माण्ड मुठीत त्याच्या
सृष्टीसवेची पंचमहाभूते
त्याचा आविष्कार जसा।

भाग्यवंती जन्म मानवी
भोगणे, प्रारब्ध संचिती
कृपाळू! तोच दयाघनी
जगवितो अलवार जसा।

प्रहर! सारे साक्ष त्याची
नक्षत्र,ग्रहगोल,तारे सारे
रूप त्याच अनामीकाचे
उभा लोचनी तोच जसा।

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ५१.

१८ - २ - २०२२.

सकाळी गारवा थंडीचा
किलबिलाट घुमतो पक्षांचा
सखी गुथलेली कामात
रुणुझुणुतो ताल पावलांचा

@ शरद शहारे
वेलतूर

आळस देत देत बाळकृष्णा
भजनाचे सूर आळवीत होता आणि
दामू ठाकूर ढोलक्यावर
थापा मारीत त्याला साथ करीत होता
बाबांच्या मुखांतून रामरक्षा
वातावरण भक्तिमय करीत होती
त्याचवेळी धोंडू सबनीस
नगराची सेवा करण्यासाठी
लगबगीने निघाले होते
आळसावलेला सदा धुमाळ
हातांत मशेरी घेऊन
अंगणातच पचापचा
थुंकून अंगण काळे करीत होता
आणि ....
डोक्यावर टोपले घेऊन
व फटकूर नेसून
सुंद्रा कालवे आणण्यासाठी
खाजणाकडे निघाली
एव्हं! नां उन्हे रणरणली
कराड्याच्या पोरांनी
अंगणातच रस्ता वेढून
गोट्यांचा खेळ मांडला
खिशांतील चिठ्या सावरीत
क्लोजिंगचा हिशोब करीत
दि ना सबनीस लगबगीने
घराबाहेर पडला

-श्री. सु. ग. दिघे.