विषण्यतेने बघत होतो,भिंतीवरच्या खुणा
काळ जाऊन वर्षे लोटली,आठवणी देती पुन्हा

बसत होतो नदीकांठी,बालपणीच्या वेळी
पात्र भरुनी वहात होती,गोदावरी त्या काळी

सदैव पूर येउनी तिजला,गावास वेढा पडे
गांव वेशीच्या घरांना मग,पाण्याचे बसती तडे

चित्र बदलले आज सारे,पात्र लहान होई
बांध घातला धरणावरी,पाणी अल्पसे येई

खिन्नपणे खूप भटकलो,भोवतालच्या भागी
चकित झाले मन बघूनी,हिरवळ जागोजागी

इच्छित दिशेने पाणी वाही,बांध घातल्यामुळे
सारे जीवन प्रफुल्ल करीं,आनंदमय सगळे

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मुळ हिंदी कविता- कवि – अनूप भार्गव, अमेरिका; अनुवादक- विजय नगरकर

कुणी उधळला क्षीतिजावरती
रंग केशरी हा सांगा
मळवट भरल्या उंच टेकडया
कुठे निघाल्या पर्वत रांगा
भिरभिरणारे पंख चिमुकले
का उधळले चौखूर
कुशीत घेऊन आभाळ सारे
पक्षी उडाले दूर दूर
झाडे वेली होऊनी जागी
फुले कुणाला वाहतात
हिरवी हिरवी तृणपाती
अजूनी दवाने नाहतात
उंचावूनी मान आपुली
माड शोधतो कोणाला
सोवळे नेसून पळस वेचतो
पाने आपुली द्रोणाला
कुणी शिंपडले अत्तर येथे
थंडी गुलाबी कुंद कुंद
बघता बघता सकाळ झाली
उगवताच सूर्य लालबुंद

-- विनायक आभाळे

थोडी थोडी प्या
घाई करायची नाही
दोन पेगची मजा
चार पेगमध्ये नाही

नको तो हॅंगओव्हर
दुसरा दिवसही छान
पिताना राहू द्या
थोडे तरी भान

फुकट मिळाली तरी
जास्त ढोसू नका
घ्या तुम्हीच काळजी
नको ते वका वका

ग्लासकडे लक्ष द्या
खम्ब्याकडे नको
मला घरी सोडा
मित्रांना विनंती नको

चालता आले पाहिजे
चालविता आली पाहिजे
आपल्याच घरी आपल्याला
जाता आले पाहिजे

मजा लेना है पिने का
आठवा पंकज उधास
प्या थोडी थोडी
आयुष्यभर प्या झकास

डॉक्टरनी मनाई करणे
यासारखी सजा नाही
दोन पेगची मजा
चार पेगमध्ये नाही

-- आम्ही साहित्यिक ग्रुप वरुन

(१५ ऑगस्ट २०१८ , स्वातंत्र्यदिनाप्रीत्यर्थ )

आम्ही स्वतंत्र झालो , आम्ही स्वतंत्र आहो
स्वातंत्र्य हें अबाधित आचंद्रसूर्य राहो ।।

गर्जलो, “गटापुढती कुठल्या न नमवुं माथा”
अन् ‘पंचशील’-तत्वीं विश्वास पूर्ण होता
बदललो परी नंतर, नाहीं ‘अलिप्त’ उरलो
त्या पंचशील-तत्वा पुरते अम्ही विसरलो
निज राजकारणाचा अभिमान , परी, लाहो ।।
‘स्वातंत्र्य’ हें अबाधित आचंद्रसूर्य राहो ।।

प्रगतिचें नांव घेउन वाढत ‘आयात’ राही
परकीय-चलन सरलें, आश्चर्य यात नाहीं
गंगाजळीच संपे , हातीं कटोरा धरला
जागतीकरण मारी देशी उद्योगाला
इंडस्ट्री ग्रस्त अजुन, ऐशीच ध्वस्त राहो ।।
‘स्वातंत्र्य’ हें अबाधित आचंद्रसूर्य राहो ।।

मुठभर सुदूरदेशीं ‘आय्. टी.’ मधून जाती
झालें भलेंच, होवो, पण लाख अन्य मरती
जणुं बनवतां न येती ‘कंझ्यूमर-गुडस्’सुद्धा
परदेश धरत लावुन ‘आयात-शुल्क’-मुद्दा
उणवलें शुल्क, प्रार्थत, ‘चलनी-प्रवाह वाहो’ ।।
‘स्वातंत्र्य’ हें अबाधित आचंद्रसूर्य राहो ।।

बेकायदाच रस्ते भूमीत बांधुनीया
साळसूद-देश म्हणे, ‘आमुच्या संगतीं या’

शेजारी, जो अपुला ‘व्यापार-पार्टनर’ही
घुसती दहशतवादी, त्यांना आधार देई
कळुनही विसंगति, कां, तूं गप्प वज्रबाहो ।।
‘स्वातंत्र्य’ हें अबाधित आचंद्रसूर्य राहो ।।

परदेशी-कंपन्यांची चंगळ बहू जहाली
देशी उत्पादनांचा आलेख जाइ खाली
बेरोजगार वाढत , पसरते हलाखीही
डोळ्यावरील अमुच्या हटतच ‘झापड’ नाहीं
वदतो , ‘शाबास ! ऐशा प्रगतीत देश नाहो !’ ।।
‘स्वातंत्र्य’ हें अबाधित आचंद्रसूर्य राहो ।।

कळलेंच ना अम्हांला दुर्दैव हाय ! अमुचें
बनलो ‘अधीन’ आम्ही परदेशवासियांचें
पश्चिम व पूर्व इथुनी ‘कंटेनर’ रोज येती
नागरीक बेपर्वा , तो विकत माल घेती
‘टोचणी’स निजलेल्या, निद्रा अशीच वाहो ।।
‘स्वातंत्र्य’ हें अबाधित आचंद्रसूर्य राहो ।।

निज चालते न मर्जी, कैसा असे स्वतंत्र ?
परकीय गारुड्यांचे चालती येथ मंत्र
राष्ट्रें पुढारलेली पिरगाळतात हाता
उघडलें दार आम्हिच, सार्‍या उगाच बाता
बोळ्यानें दूध पितो, त्या काय म्हणावें हो ?
‘स्वातंत्र्य’ हें अबाधित आचंद्रसूर्य राहो ।।

किति ही अदूरदृष्टी ! लांबचा विचार नसे
पत्ता न, पतन-खड्डा पायाखालीच असे
शेतें उजाडलेली , पुरते न वीज, पाणी
आयुष्य जाहलें हें, ‘अघोषित-आणिबाणी’
‘जयकार’ झाकतो की - जन फोडतात टाहो ।।
स्वातंत्र्य हें अबाधित आचंद्रसूर्य राहो ।।

ऐसे नव्हे , कुणाला कांहींच ठावकी ना
प्रतिसाद मिळेल कसा कोणाचिया प्रयत्नां ?
करण्यांस साध्य, कोणां उरली न संधि कांहीं
लागली चटक, त्याला रोखणें शक्य नाहीं
एकल्या-यत्नवंतां लोभी-जगत् न दाहो ।।
‘स्वातंत्र्य’ हें अबाधित आचंद्रसूर्य राहो ।।

सगळेंच सत्य, दोस्ता, अतिशयोक्ती न कांहीं
सारेच आपण दोषी, तूंही, तसाच, मीही
चकमा न खाउं, जोखूं अपुलेंच आपण स्वत्व
दावूं ममत्व कोठें , देऊं कशां महत्व
ठरवूं या - हृदयिं खरें निजदेशहितच राहो ।।
स्वातंत्र्य हें अबाधित आचंद्रसूर्य राहो ।।

- - -
लाहो : लाभो, मिळो, प्राप्त होवो
वज्रबाहू : ज्याचे हात वज्राप्रमाणें आहेत असा
(अर्थात्, आपल्या सेनेमधील वीर सैनिक )
-

- सुभाष स. नाईक
( M- 9869002126).

प्रिय वाचक वर्ग मंडळीना

भारतीय प्रजासत्तक दिनानिमीत्य शुभेच्छा.

जन गण मन अधिनायक जय हे

भारत भाग्य विधाता ।।

पंजाब, सिंधु, गुजरात, मराठा

द्राविड उत्कल बंग ।

विंध्य, हिमाचल, यमुना गंगा

उच्छल, जलधितरंग ।

तव शुभ नामे जागे,

तव शुभ आशिस मागे

गाहे तव जयगाथा

जन गण मंगल दायक जय हे,

भारत भाग्य विधाता ।।

जय हे , जय हे, जय हे

जय जय जय हे ।।

भारतमाता की जय हो.

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कितीक वार झेलले
परि मुळी न हारलो
राग लोभ त्यागुनी
पुन्हा नवीन जाहलो

तू असा, तू तसा,
तू कायसा, कायसा,
अनंत रुपे भगवंता,
घेतोस कशी रात्रंदिवसा,--!!!

कधी वाऱ्याचा स्त्रोत तू,
कधी, खळखळणारे पाणी,
कधी खोल खोल दरी तू,
कधी कोकिळकंठी मंजूळगाणी,-!!

शोधावे कुठे तुला, तळ्याकाठी,
झऱ्याजवळ का धबधब्यात,
सोनेरी उन्हात राहशी,
का डोंगरातील कपारीत,--!!!

बाळाच्या हास्यात दडशी,
का अंधारल्या गुहेत,
प्राण्यांच्या दिमाखी बघावे,
का पक्ष्यांतील सौंदर्यात,--!!

जगातील आश्चर्यात पहावे,
की, माणुसकीच्या ओघात,
देवघरात असशी का तू,
का सज्जनाच्या हृदयांत,--!!!

फुलांतील सौंदर्य, गंध तू,
की फळातील मधुरपण,
माणसातील विवेक तू का, त्याच्यातीलच *सूज्ञपण*,

कुठे कुठे पाहू तुला,
न पाहताच भासशी तू,
आहेस अंतरातील खूण,
नि काळजांतील धून,--!!!

©️ हिमगौरी कर्वे.

जे जे मजला हवेच होते, मिळवित गेलो यत्न करूनी

चालत असता जेव्हा पडलो, उठलो होतो धीर धरूनी

आतंरिक ती शक्ती माझी, पून्हा पून्हा तो मार्ग दाखवी

शरिराला ती जोम देवूनी, वाटेवरती चालत ठेवी,

निराश मन हे कंपीत राही, विश्वालासा तडे देवूनी

दु:ख भावना उचंबळता, देह जाई तेथे हादरूनी

परि विवेक हा जागृत होता, विश्लेषन जो करित राही

सुख, दु:खाचा अर्थ लावूनी, मनास तेव्हा धीरच देयी

गीळून घेता अपयश सारे, खंत वाटली कधी न त्याची

समज आली मनास ही की, चूक असावी मार्ग निवडीची.

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०