सुचले होते सारे कांहीं परि, ढळत्या आयुष्यीं

संधिप्रकाश तो दिसत होता, सूर्य अस्ताशीं...१,

काळोखाची भिती उराशीं, लांब आहे जाणे

कळले नाहीं यौवनांत, कशास म्हणावे जगणे...२,

समजून आले जीवन ध्येय, चाळीशीच्या पुढें

खंत वाटली जाणता, आयुष्य उरले केवढे...३,

ज्ञानविषय अथांग होते, अवती भवती

कसा पोहू ह्या ज्ञान सागरीं, विवंचना होती...४,

निराश होऊं नकोस वेड्या, कर्तृत्वाला काळ न लागे

क्षणांत चमकूनी प्रकाश देणें, हीच विजेची अंगे..५,

वर्षा येवून निघून जाते, न्हाऊं घाली धरणीला

हिरवे प्रफुल्लित वातावरणीं, आनंद दिसे सर्वाला...६

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

किती राहिले अंतर,आपुल्या मनामनात,
पडला केवढा दुरावा,
दोघांच्याही काळजात, --

कित्येक योजने तू दूर,
हाक तेथून मारतोस,
मुक्या मनातील आर्त,
उगीच का छेडतोस,---!!!

दूर जाता, जवळ अधिक, नियतीचा का असे डांव,
उभा राही पेचप्रसंग,
प्रेमिकांना मात्र घांव,--!!!

उलते सारखी जखम,
बरी,तरीही बंबाळ,
कल्पनांना बसे छेद,
वास्तवाचीच जळजळ, --!!!

गलबले आत जीव,
वाटते तुझीच ओढ,
एकदा तो भूतकाळ,
ढवळून तुही काढ,--!!!

पृथ्वीवर आहोत आपण,
जसे टोकांना दोन ध्रुव,
मधला असह्य होई ताण,
अस्वस्थ करी प्राणधून,--!!!

का स्थान अढळ,
मम हृदयी राखतोस,-?
तुटके भावनांचे आवेग,
मध्येच का डोकावतोस,--?!!

बिंब हाले जसे पाण्यात,
छबी असते अस्थिर,---
नेणीवांना स्पर्शत स्पर्शत ,
राहतोस माझ्या आंत -आंत,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

भाषा जिला गौरवते,
त्या मातीचेच गान ,
मातेहूनही ती मोठी,
भाषा देत असे अधिक वेलांटी,--!

ती आहे सृजनांत ,
सर्वांची काळी आई,
तिच्या कुशीतून जन्म घेतो,
आपण सारे, पक्षी, प्राणी, --!

ती करते जसे संगोपन,
जिवांचे नित्य जतन,
म्हणूनच तिला रोज करावा,
नेमाने आपण प्रणाम,---!

काय तिची महती वर्णावी, कणातही आहे सत्व,
जीवनातील संजीवनी,
तिच्याविना सृष्टी निर्जीव,--!

जोडीदार आभाळाची,
विशाल त्यांचा संसार
लेकुरे उदंड जाहली,
गोकुळ सगळा परिवार,--!

माती पोटी जन्मते बीज,
आणि विशाल वृक्ष होती,
कित्येक वर्षानंतर पुन्हा बिजे,
हीच बिजे मातीत रुजती,--!

फळे-फुले रसरशीत,
कधी पिकून पडती,
त्यातूनच पुन्हा जन्मती
मातीतून परत वरती,--!

मानवी शरीर पार्थिव,
मातीतच शेवट अंत,
तिच्यातून असे जन्म,
तिच्यात एकरूप परत,---!!

हिमगौरी कर्वे.©

गुंतवणा-या परंपरा अन्
पंचांग मला दिसत नाही,
केला उपवास नाही तरी
देव माझा रुसत नाही .....

तिथी, वार-मुहुर्ताच्या
अडगळीत मी फसत नाही,
एक दिसाच्या भक्तीसाठी
देव माझा रुसत नाही .......

दलालांच्या जोखडात
कधीच ईश्वर बसत नाही,
दिला छेद परंपरेला तर
देव माझा रुसत नाही .......

तो असतो आमच्यात
आम्हालाच पटत नाही,
दुध तुपाच्या नैवद्यासाठी
देव माझा रुसत नाही .......

नसलो जरी नास्तिक मी
आस्तिक तेवढा दिसत नाही,
घेतलं नाही दर्शन तरी
देव माझा रुसत नाही .....

हे मुरलीधर मनमोहना,

वेड लावतोस तूं कुणां कुणां ? //धृ//

तुझ्या भोवती नाचती गौळणी,

भान त्या तर गेल्या हरपूनी,

थकूनी गेल्या नाच नाचूनी,

विसरुनी गेल्या घरदारानां,

वेड लावतोस तूं कुणां कुणां ?

हे मुरलीधर मनमोहना ।।१।।

रमले सारे गोकूळवासी,

पेंद्या, गोंद्या, सख्या, बन्सी,

बागडती सारें तव सहवासी,

करमत नाही तुजविण त्यांना,

वेड लावतोस तू कुणां कुणां ?

हे मुरलीधर मनमोहना ।।२।।

संसार सोडला राधेने,

भारुनी गेली तव प्रेमानें,

ध्यास घेतला तुझाच तिनें,

तुजविण नव्हती दूजी भावना,

वेड लावतोस तूं कुणां कुणां ?

हे मुरलीधर मनमोहना ।।३।।

मीरेचे तर प्रेम निराळे,

विषालाही प्राशन केले,

तुजसाठी सर्वस्व अर्पिले,

कसा तारशी तूं भक्तांना,

वेड लावतोस तूं कुणां कुणां ?

हे मुरलीधर मनमोहना ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

बड्या धेंड्याचा देहान्त जाहला,
राजकारणी खुर्च्याचा त्राता निवर्तला,
जनसागर अवघा शोकसागरात बुडाला
अश्रूंचा (कोरड्या) अन् पूर लोटला
का कोण जाणे कुणास कसला
पत्ताच नव्हता शोक कशाला?
शोकग्रस्त जीवांनी गच्च भरले
तरीही राजमहाल अपुरे पडले
हार वाहिले, पुष्पचक्र अर्पिले
तरी बरेच काहीसे अजूनी उरले

एकाकी तू असा निजलास का रे
कुणी न तुजला वारस का रे
शोक न कुणाचा, पाठिंब्याचा
हुद्याचा वा मुद्याचा
एकही न कसले फूल बिचारे
तुजवर पडले; काय अरेरे!!

अहा रे त्याचे जीवनही प्यारे, मरणही न्यारे
तूच अभागी मग असा कसा रे
तुला सजविले, मरणही बिचारे
प्रमाद एकच घडला तवहाती रे
असशील वेचले, देशासाठी प्राणा रे
कधी न इच्छिलेस तू अभाग्या
मोल तुझे अधिकार हुद्यात रे

हो जागाही नगण्य तुझ्या चिरनिद्रेतून
हसतमुखाने; आश्चर्य लपवून
हो सामील या मिरवणुकीत
जबरदस्तीच्या तीनतेराच्या दुखवट्यात
हा दोष न कुणाच्या माथी रे
देश अपुला हुद्दासत्ताक रे

तुला न मिळावा हा मान उपेक्षिता
फुका खपलास भूमिसाठी या करंट्या
जरी न केले त्याने काही देशासाठी रे
हुद्दा त्याचा होता फार मोठा रे
असता जर तो तुझ्याही जवळी
तो मान मग तुलाही मिळता रे
अनमोल तुझ्या कार्यापेक्षा
होता विचार हुद्याचा तुझ्या रे
हुद्याचा तो मान वेड्या रे
तुझा न् माझा नव्हता रे

घडले दोन मृत्यू: मात्र एक फरकाचा
होता एक व्यक्तीचा दुसरा मात्र हुद्याचा

-यतीन सामंत

नाच ग घुमा
नाच ग घुमा
कशी मी नाचू
ह्या गावचा त्या गावचा
ऑर्केस्ट्रा नाही आला
रिदम नाही मला
कशी मी नाचू
ह्या कोपर्‍यावरचा
त्या कोपर्‍यावरचा
टेलर नाही खुला
नवा ड्रेस नाही मला
कशी मी नाचू
ह्या रोडचा त्या रोडचा
पार्लर नाही खुला
मेकप नाही मला
कशी मी नाचू
ह्या गावचा त्या गावचा
शूमार्ट नाही खुला
बूट नाहीत मला
कशी मी नाचू

श्री गुरू दत्ताचे अवतार, अवतरले या भूमिवर ।
विविध नामे परि, दुर्बलांची करण्या कामे ।१।

अक्कलकोटचे निवासी, स्वामी समर्थ आले उदयासी ।
दैवी शक्ती अंगी, अंधारी चमकली ठिणगी ।२।

मशाल घेवून हाती, आला धावत पुढती ।
अति वेगाने, सर्वांची उजळीत मने ।३।

कर्म योग आणि भक्ती, ह्या तीन ईश्वरी शक्ती ।
एकत्र जाहल्या, मशालीत त्या समावल्या ।४।

वाहत्या काळाच्या ओघात, ते शरीर झाले शांत ।
जग सोडूनी, परि मशालीत शक्त ठेऊनी ।५।

ही तीच मशाल घेवूनी, पुढती चाले दूजा कुणी ।
वारसा त्यांचा, प्रेषित ज्या शक्ती ।६।

जरी तो नाही जगी आता, तत्त्व कार्य ते मागे उरता ।
मशाल रूपे, जन म्हणूनीच जपे तिजला ।७।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आजही स्मरते ओंजळ तुझी
बकुळ फुलांनी ओसंडलेली

तूच गे माझ्याच हाती दिलेली
प्रीती ,भावगंधात गंधाळलेली

तेंव्हा नुमजला अर्थ प्रितीचा
आज तीच प्रीत गहिवरलेली

अव्यक्त! साक्षात तू सामोरी
स्पंदनांना ओढ तुझी लागली

तळहातीच्याच या भाग्यरेखां!
अनामिक हीच लीला आगळी

प्रीतीविना कां ? जीवन असते
सांग तूच मला गे या सांजवेळी

आज हरविले जरी ते दिन सारे
तूझीच मूर्ती अंतरिच्या राऊळी

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ३

३ - १ - २०२१.