माझं काही......... उरलं नाही.'

जीवनांत या जगण्यासारखं,
फार काही राहिलं नाही....
निराश झालं आहे मन,
आत्ता काही उरलं नाही....
नाही नोकरी - नाही पैसा,
फक्त होता आधार तुझा....
पण.... तुझ्या जाण्यानं,
तो - ही आत्ता राहिला नाही....
जीवनांत मी इतरांसारख,
फार असं काही केलं नाही....
फक्त तू.. अन् तुझा विचार,
तुझ्याविनं काही पाहिलं नाही....
माझं माझं म्हणावं असं,
माझं काही राहिलंच नाही....
एक - होतं प्रेम माझं,
ते ही तुला कळलं नाही....
"जीवनात या जगण्यासारखं,
माझं काही राहिलं नाही "

-- गजानन साताप्पा मोहिते

म्हातारपण असतं नाजूक साजूक
तापून निवणाऱ्या एका काचेप्रमाणे
म्हातारपण असतं दुखरं ठुसठुसतं
उगा सलणाऱ्या शब्दांच्या वेदनांगत

म्हातारपण असतं थकलेलं शीणलेलं
दाट कापडाच्या उसवत्या वीणीप्रमाणे
मन असतं अस्थिर, भिरभिरणारं
तरंगणाऱ्या एका नि:संग पर्णाप्रमाणे

म्हातारे डोळे असतात हळवे
थोड्याशा प्रकाशाने भिरभिरतात
जराशा आपुलकीनेही पाझरतात
किंचित तिरीपीने येते तिरीमिरी
आधाराला अशावेळी लागतं कुणीतरी

म्हातारपण एकटं एकटं असतं
आतुरतेने वाटते हवी कुणाची साथ
आभाळ पेललेले हे समर्थ हात
आज कागद झेलतानाही शरमतात

आहे का परप्रकाशी हे म्हातारपण
परावलंबी, अगतिक, लाजिरवाणं
आग ओकून निद्रिस्त ज्वालामुखीप्रमाणे
कि निष्पर्ण होत जाणाऱ्या वृद्ध वृक्षाप्रमाणे

म्हातारपण असतं साजिरं गोजिरवाणं
मायेच्या मेणागत सहज पाघळणारं
स्निग्ध, शांत निष्पाप नि निरागस
सोबत अनुभवाचे गहिरे श्वास-निश्वास

आम्ही शोधताना मोठेपणाच्या पाऊलखुणा
ठसे उमटवणारी पाऊले मागेच रहातात
भराभरा चढताना प्रगतीच्या पायऱ्या आम्ही
जाणवतही नाही ते स्पर्शणारे आशीर्वादांचे हात

म्हातारपण आपलं हे आपलंच असतं
सतत आपली पाठराखण करतं
निवांत टेकावं कधी तर अचूक गाठतं
विरळ केसांतून, अरळ बोळक्यातून हसत राहतं

उगा धावतो साठवण्या तारुण्याचे कवडसे
दृष्टीआड करुन जवळचे वार्धक्याचे वळसे
विकासत जीवन असे फुलत जाते लोभसवाणे
गडद रुपेरी सुरांनी खुलून येते जीवनगाणे

म्हातारपण असतं संपन्न सिद्ध, द्यावे त्याला काय देता
एक मायेची फुंकर, आपुलकीची ओंजळ नि तेवती कृतज्ञता

- यतीन सामंत

रूप असे देखणे
काळजां भिडले भारी,
डोळे असती लकाकते,
पाणीदार जसे मोती,
काया कशी तुकतुकीत,
नजर फिरता हाले,
सुंदर तांबूस वर्ण,
त्यावर पांढरे ठिपके,
शिंगांची नक्षी डोई,
दिसते वर शोभुनी,
हिंडते बागडते रानी,
कुणी बालिका की हरणी, --??
चपल चंचल वृत्ती,
अचूक आविर्भाव मुखी,
क्षणोक्षणी मान वेळावी,
भय दाटले नयनी,--!!!
पाय मजेदार हलती,
नाजुकसे ते हडकुळे,
पण त्यात ताकद किती,
खुट्ट वाजता वाऱ्यावरती,--!!!
चरत चरत कुरणी,
हिरव्या गवतावर निवांत,
सारखी ही हले डुले ही,
गोजिरवाणी बघा हरिणी,--!!!
भोवती बाळे करिती घोळका त्यांच्याकडेच ना ध्यान,
हलवून इवली शेपूट,
शिकवे जगण्याचे ज्ञान, --!!!
जागरूक राहून सारखी,
भोवती नजर भिरभिरत राहे,
सभोवती हरणें सगळी,
पाहून मग जीव शांतावे,---!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

विसरून जा भूतकाळ तो, नजर ठेवूनी भविष्यावरी,

वर्तमानी राहून प्रवाही, जीवन सारे यशस्वी करी....१,

व्यर्थ होतील प्रयत्न तुझे, उगाळता गत आठवणी,

खीळ पडेल उत्साहाते, अपयश आले हे जाणूनी...२,

ज्ञान जगाचे मिळूनी तुला, जन्म जहाला आजच खरा

अनुभवी नव बालक तूं, वाहून नेई जीवन धुरा...३

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

ब्रम्हांडातील ग्रहगोल तारे,नेहमीच मज खुणावत,
गूंज सांगत अंतरीचे, अनामिक ओढ लावत,--!!!

केवढे त्यांचे गारुड हे,
अंतरीची खूण पटत,
त्यांच्यापुढे आपण केवढे,
सिंधुतील अगदी बिंदूगत,--!!!

प्रखर त्यांचे तेज असे ,
भुरळ पाडे चमचम चमक,
हरेक कर्तव्यकठोर असे,
असे प्रत्येकजण बिनचूक,--!!!

आपली जागा ठाऊक असे,
राहती किती स्थितप्रज्ञ ,
अवकाश केवढे मोठे,
धीराने त्यास तोंड देत,--!!!

प्रवास, दिशा, वेळ, ठरे,
प्रत्येकास मिळे जन्मजात,
तेज:पुंज आभाळी चमकणे,
त्यांचे ध्येय उपजत,--!!!

वेळ, परिस्थिती, काळ बदले,
ते आपुल्या स्थानी अटळ, माणसाने किती शिकावे,
अंतर्यामी लावावी अटकळ,--!!!

निरंतर हा प्रवास असे,
सातत्याने काम करत,
फेरे आपुले पूर्ण करती,
मोक्षाची न अपेक्षा ठेवत,--!!!

कामच त्यांचा देव असे
कसला धर्म, जात-पात,?--
समानतेचे धडे देऊनी,
अद्वितीय ते यात्रा करीत,--!!!

© हिमगौरी कर्वे

सखे तुझं वागणं हे बरं नव्हे,
हे मी आता मनाशीच म्हणतो.
शब्द उरले नाहीत बोलायला,
मौनाचीच आता भाषांतरे.

तू गेलीस तेव्हा रडलो नाही मी,
फक्त श्वास थोडा थांबला होता.
कळलं नाही कोणत्या क्षणी,
आपला संवाद शेवटचा झाला होता.

आठवणींचा आवाज फार मोठा असतो,
तो शांततेतच अधिक बोचतो.
तुझं नाव न उच्चारताही,
रोज तुझ्यासाठी झुरतो.

मी वाट पाहत नाही आता,
फक्त तुझी अनुपस्थिती सवय झाली आहे.
विरह म्हणजे रडणं नव्हे,
तो आत आत विरघळत जाणं आहे.

सखे,
जर कधी माझं अस्तित्व आठवलं,
तर शोधू नकोस मला शब्दांत.
मी त्या शांततेत आहे,
जिथे तू न बोलता निघून गेलीस.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

ना आई ना सूनबाई होते, ना राजाची पटराणी होते !

इवल्या मायेच्या राजवाड्यात, गोड बाबांची नकटी राजकुमारी होते !!१!!

हसवून खिदळून घर सजत होते, दिवसांमागून दिस घेत होतें झोके,

झोक्यानेही भुर्रकन हिंदोळा घेतला, लग्न आकाशी तो जाऊनी ठेपला !!२!!

कन्यादानाचे त्यांसी पुण्य लाभले, मंगळसूत्राने साजरे रूपही सजले,

ललना सुंदरी सुवासिनीं नटले, किंतू अंतरपाटने अंतर दूरवर ओढले !!३!!

आईची परी पाठवणीत आश्रूंनी भिजली, बाहुली बाबांची हृदयातच निजली,

खळी गालांवरची ओठांत मिठली, मायेची ममता हुंदक्यात थटली !!४!!

मग माझ्याच घराचे बारसे जाहलें, माहेर म्हणवून पाहुणी बसवले,

हक्काच्या सदनीं पाहुणचार लडिवाळला, चार दिवसांत परतीचा निरोप गोंजारला !!५!!

माप ओलांडता लेक परके धन झालीं, नाळ कपल्याची वेदना मज तेव्हा बोचलीं,

कुठलं माहेर अन् कुठलं सासर होत? पोरकेपणात गुंफवणारी होती रेशीम गोठ !!६!!

-- कु. श्वेता काशिनाथ संकपाळ.

" गोठ " (१२/११/२०१९)

आता एका झोपेची आस लागून राहिली,
डोळ्यांच्या काठाशी रात्र थांबून राहिली.

विचारांचे वादळ अजूनही शांत नाही,
मनाच्या आभाळी ढगांची गर्दी दाटून राहिली.

दिवसभराच्या जखमा शब्दांत मावत नाहीत,
मूक वेदना उशाशी अलगद बसून राहिली.

चांदण्यांनी खूप समजावलं या मनाला,
पण तुझ्या आठवणींची चाहूल जागून राहिली.

आता एका झोपेची आस लागून राहिली,
थकलेल्या श्वासांची वाट पाहत राहिली.

कधीतरी येईल निवांत स्वप्नांची सर,
तोवर ही रात्र माझ्याशी बोलत राहिली.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

नको आता तुझं परत येणं,
त्या दारावरची पाऊलखूण पुसून टाक.
एकदा गेलीस तर,
गेल्याचं ओझं नीट वाहून जा,
परत येऊन जखमांना
नावं देऊ नकोस.

परत येणं आणि पुन्हा निघून जाणं
हा खेळ नाही प्रेमाचा,
तो तर आत्म्याला थकवणारा
हिशोब असतो,
ज्यात हरतो नेहमी
विश्वास.

माफी, क्षमा, स्पष्टीकरणं
आता शब्द राहिले नाहीत,
ते फक्त जुन्या जखमांवर
मीठ चोळणारे बहाणे झालेत.

एकदा ठेच लागल्यानंतर
पाय आपोआप सावध होतात,
आणि मन तर अजूनच.

त्याच जाळ्यात
पुन्हा अडकायचं नाही,
कारण सुटताना
स्वतःलाच गमावावं लागतं.

म्हणून ऐक,
नको येऊस परत.
या अंतरात
मी स्वतःला पुन्हा उभं करतोय,
आणि तुझ्याशिवायही
मी आता संपूर्ण व्हायला शिकतोय.
म्हणूनच ऐक ना,
आता तुझं परत येणं नको,
आता तुझं परत येणं नको.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे

तुझ्या विना सखे अता रिते रिते जगायचे
तुझ्याच आठवात मी कसे किती झुरायचे

मला नकोच वाटते जिणे असे उदास पण
तुझा सुगंध भासतो म्हणून श्वास घ्यायचे

दुखावल्या मनावरी हळूच फुंकरीन मी
सुखावतील वेदना असे मला लिहायचे

नभात माळल्यास तू असंख्य तारका जरी
तयांस दाखवायला मलाच रात्र व्हायचे

तुलाच शोधतात ही अधीर तीव्र स्पंदने
तुला लिहीत गात मी मलाच सापडायचे

रडायला जमेल का कधीतरी यथेच्छ की
नकाब जन्मभर असे हसून वापरायचे

मुक्या सुन्या उरातही नवा फुटेल हुंदका
विनायका असे तुला नवीन गीत गायचे

विनायक पाटील...✍