जगातील वस्तू, वाटे आकर्षक
देह सुख देण्या, समजे त्या ठिक...१

प्रत्येक गोष्टीला, डब्याचा आकार
सुखाचे वेष्ठन, ते चमकदार...२

चमक बेगडी, फसवी सर्वाला
काय डब्यामध्ये, कळेना कुणाला...३

झाकण उघडा, दुःख दिसे आत
लपून बसले, प्रत्येक गोष्टीत...४

हात लावताच, दुःख हाती येई
भासलेले सुख, नष्ट होत जाई...५

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आली दारात वरात
गुलमोहर फुलला,
लक्षुमीच्या स्वागताला
सडा फुलांचा घातला ।

आली दारात वरात
दारी तोरण हिंदोळे
पैंजणांच्या चाहुलीने
मोर मण्यांचे जाहले ।

आली दारात वरात
लिंबलोण आणा कुणी
दृष्ट लागू नये तिला
सून माझी बहुगुणी ।

आली दारात वरात
दार आडवी बहीण
म्हणे - अडविते आज
उद्या पाठीशी घालीन ।

आली दारात वरात
पूस डोळे सूनबाई
उंबर्‍याच्या पलिकडे
उभी आहे एक आई ।

आली दारात वरात
माप दारी कलंडले
शकुनाच्या पावलाने
अमाप सुख घरी आले ।

आली दारात वरात
पायघड्या अंथरल्या
कुंकवाच्या पावलांच्या
वेली देव्हार्‍याशी गेल्या ।

आली दारात वरात
भाणोसं भरा ग कुणी ।
नको वाजवूस ठेव
काढी हलक्या हातानी ।
आली घरात वरात
साखरेची वाटी भरा ।
भरभरोनी गोडवा
असा लाभू दे संसारा ।

मी कुठे मागतो सर्वकाही द्यायचे तेवढे दे सखे तू मी कुठे देतसे सर्वकाही घ्यायचे तेवढे घे सखे तू.

चंचल केलंस मन, स्थिर करण्यासांगे ।

दिलेल्या गुणाची मग, बदलेल कशी अंगे ?

निसर्ग नियमाच्या, कोण विरूद्ध जाईल ।

फायद्याचे ते का त्याचे परि होईल ?

चपळता जसा गुण, स्थिरपणा असे दुजा ।

आगळ्यातील आनंद, हिच त्यातील मजा ।।

देहा ठेवून चंचल, सांगे स्थिरावण्या मन ।

हा उलटा खेळ कसा, खेळण्या भासे कठीण ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कितीक वेळा धुतला कोळसा, रंग न बदले त्याचा ।
उगाळता झिजून जाई, परि काळेपणा कायमचा ।।

भट्टीत घालून त्यास जाळता, घेई रंग लाल कसा ।
शुभ्रपणा हा दिसून येतो, राही न जेंव्हा कोळसा ।।

मलीनता ही मनामधली, खोल रूजली असे ।
विचारांतील तर्कज्ञान , शुद्धीसाठी पुरे नसे ।।

गुरू लागतो अग्नी सारखा, चित्त शुद्धी करिता ।
ज्ञानभट्टी पेटवून देई, जाळण्या अशुद्धता ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कितीही देशी शीतल चांदणेX

आनंदाचा ठरुनी मेरुमणी

काट्यापरि हा मध्येंच बोचतो

डाग तुझा लक्ष्य खेचूनी

ठाऊक नाहीं कधीं कुणाला

कसा लागला डाग उरीं

पडला असेल चुकून देखील

कुणी रंग उधळतां वेड्यापरि

शुभ्रपणाचा मानबिंदू हा

डागरहित जीवन त्याचे

केवळ एका डागापायीं

सत्य झांकाळते कायमचे

मिटून जातां डागही मिटतो

उरते मागें सत्य तेवढे

परि पुसण्यासाठी डाग एक तो

मिटणे उपाय जहाल केवढे

जोवरि जीवन चंद्रा तुझे

डाग दिसेल माथ्यावरचा

दुग्धामृताच्या घटांमधला

असेल थेंब तो विरजणाचा

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

श्रीकृष्णाचे जीवन बनली एक गाथा
यशस्वी होई तुमचे जीवन चिंतन त्याचे करिता ||१||

तल्लीनतेच्या गुणामध्यें लपला आहे ईश्वर
तल्लीनतेचा आनंद लुटा शिकवी तुम्हा मुरलीधर ||२||

बालपणीच्या खेळामध्ये जमविले सारे सवंगडी
एकाग्रतेने खेळवूनी आनंद पदरीं पाडी ||३||

मुरलीचा तो नाद मधूर मन गेले हरपूनी
डोलूं लागले सारे भवतीं मग्न झाल्या गौळणी ||४||

टिपऱ्या घेवूनी नाच नाचला गोपी साऱ्या जमवूनी
लय लागूनी जातां सारी संसार गेली विसरूनी ||५||

राधा तर वेडी झाली तुझ्यावरील प्रेमानें
लूटून जावे प्रेमामध्यें शिकविले श्रीकृष्णानें ||६||

गीतेचे तर ज्ञान आगळे उकलेले जीवन कोडे
आत्मज्ञान घेतां त्यातील जीवनाचे दर्शन घडे ||७||

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

सुमनांजली या काव्यसंग्रहातून….. 

का पुन्हा पुन्हा मी
गुंतून जात आहे,
कशी ओढ ही मग
तुझ्याकडे ओढते आहे..

नको होते मोहक
तुझी आठवण ती,
परी होते रोज मग
तुझी गोड साठवण ती..

न विसरले तुला मी
न विसरल्या भावना,
अबोल वेदना हृदयात
उरल्या आठवणी पुन्हा..

मन दुःखी होते असे
ओढाळ होतात भावना,
नको गुंतणे मग हे
विरतात नाजूक जाणिवा..

-- स्वाती ठोंबरे.

त्याची एकता करूण कहाणी, डोळे भरून आले पाणी

हृदय येता उंचबळूनी, निराश झाले मन

आघात होता त्याच्या जीवनी, तो तर नव्हता माझा कुणी

तरी का आले प्रेम दाटूनी, उमजेना काही

दु:ख दुजाचे समोर आले, मनास ज्याने कंपीत केले

दोन जीवांच्या हृदयामधले, अदृष्य हे धागे

मानव धर्म एक बिजाचा, वाढत गेला गुंता त्याचा

ओढत असता धागा टोकाचा, दुजा हळहळतो

राग लोभ वा प्रेम भावना, बांधूनी ठेवते एकमेकाना

हिच असे निसर्ग योजना, जीवन म्हणती याला

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०