लोटांगण घालूनी शरण गेला, देव मंदीरीं तो ।

आदर दाखविण्या ईश्वरठायीं, प्रयत्न करीतो ।।

समर्पणाचे भाव दाखविण्या, देहाला वाकवी ।

मन जोपर्यंत विनम्र नसे, प्रयत्न व्यर्थ जाई ।।

मंदीरी तुमचे शरीर असूनी, मन असे इतरीं ।

श्रम तुमचे निरर्थक बनता, मिळेल कसा श्रीहरी ।।

इतरत्र राहूनी चित्त तुमचे, असतां मंदीराकडे ।

खरे पुण्य पदरीं पडते, हेंच जाणा कोडे ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४९७९८५०

(मुक्तछंदात्मक)

थोडा वाकून पहा खाली,
काय चाललंय या पृथ्वीतली,
सत्ता, लत्ता, अधिकार, पैसा, यामधून एवढा माततो का कुणी,-? जनावरे बरी म्हणायची पाळी, संकेत, भाषा, सभ्यता, निष्ठा,
कशी पाळतात ती सारी,--!!!
समूहनियम, कर्तव्येही माहित,
अधिकाराचे बडगे दाखवत नाहीत,
नुसतीच माणुसकीचा आंव आणून,----
पैसा इतका प्रिय असावा की, म्हाताऱ्या आई-बापांनी जावे वृद्धाश्रमी,
खस्ता जराही आठवत नाहीत, त्यांनी भोगलेल्या; केवळ लेकरांसाठी,--!!!
स्त्रीचे स्त्रीत्व शालीनतेत,
कुठे उडली रे लाज,--?
किती किती असभ्य बनल्या आहेत त्या, ---
आज स्वतःच्या हाताने घेतलंय करून,----
समाजातली स्त्री फक्त भोगवस्तू स्त्री शक्तीचा आदर सन्मान,ते, करतो तरी कोण,--?
वासनांनी बरबटलेले डोळे,
बाकी काय बोलतील,--?
नीती प्रीती भक्ती कशाशी खातात,--?
जन्म-मृत्यूही इतके स्वस्त इथे,जीवनच महागडं झालंय,
अशा दुनियेत जगवतोस, ही, आम्हाला दिलेली शिक्षा का मोठी,--?

-- © हिमगौरी कर्वे.

अंतरी स्नेहलभाव असावा
मनी नसावी असुया कटुता
निर्मल मैत्रसहवास घडावा
भक्ती प्रीतीचा छंद जडावा....

संस्कारी अमृतात भिजावे
हॄदयी सत्यप्रकाश पडावा
संतत्वाच्या जळात डूंबता
जीवनाचा सत्यार्थ कळावा....

जन्म मानवी संचित युगांचे
सत्कर्मी सदा जगत रहावा
चैतन्याचा आत्माच हरिहर
ध्यास जीवा त्याचा असावा....

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२८९

७ /११ /२०२२

अस्तित्व तुझे सभोवार
सर्वत्र तुझाच स्पर्शभास
वात्सल्य तुझे लडिवाळ
माते तुझाच अंतरी ध्यास.....

तुझ्याच कुशीत स्वर्गसुख
पान्हा, तुझा अमृती घास
तव आशीष कवचकुंडले
आठवे तुझे रूप निरागस.....

सत्य! तुच जननी सृष्टिची
निरपेक्ष तुझाच गे सहवास
आज अंतरी अस्तिव तुझे
मज सावरिते क्षणाक्षणास....

साक्षात, तुच गे देवदेवता
तुझ्या, उदरी ईश्वरीय वास
मातृत्व! एक ब्रह्म शुचिता
लाभते जन्मी भाग्यवंतास....

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २४१

१९/९/२०२२

अद्वयच्या बारशाचा दिवस होता. मी 12-12.15 ला धावत-पळत उमा नीलकंठ मध्ये पोहोचले. दारातच अरूताई, जिजाजी आणि नरेन बोलत असतानाचे शब्द कानावर आले.’

ओळ लिहिताना मला
तुझा चेहरा दिसतो..
स्तब्ध लेखणीत माझ्या
भाव तुझाच असतो..

शब्दातून व्यक्त व्हावे
माझ्या मनातले कोडे..
तूच जाणून घ्यावेस
शब्दातील भाव थोडे..

तुला पाहिलं दुरून
ओढ लागली मनाला..
शब्द वेडे झुरतात
रोज क्षणा क्षणाला..

एकदाच मला हवी
भेट एकांतात तुझी
कवितेत वाचशील
व्यथा प्रेमळ मनाची..

नको अंतर कसले
पुर्ण करेन कविता..
सागरास मिळताच
पूर्ण होईल सरीता

मंडळी हा जो फोटो दिसत आहे तो फोटो आहे ज्येष्ठ कवी गीतकार जगदीश खेबुडकर यांचा. इतका मोठा माणूस कोणाला ओळखणार नाही अशी ही महान वल्ली. साहित्य क्षेत्रामध्ये वावरत असताना मोठी माणसे भेटतात. त्यांचं वर्णन करणार अवघड होऊन जाते साहित्य कला कवी गीतकार ही नाती उत्तुंग अशी मोठी असतात. परंतु अशी मोठी माणसं फार थोड्या लोकांना भेटतात यापैकी हे जगदीश खेबुडकर होय.

विशालतेच्या गुणामध्यें उणीवतेचा लपतो भाग

चंद्रातील सौंदर्यामुळे आम्ही विसरतो त्याचा डाग

नदिकांठची चिखलमाती सांचलेली दिसते

परि निर्मळ प्रवाह वेगांत वाहून ती जाते

अथांग सागराच्या उदरीं नवरत्नाच्या खाणीं

विसरुन जातो खारेपणा दुर्लक्ष त्यास करुनी

सुंदर दिसे रुबाबदार तो पक्षी राज मोर

आवाज नसे चांगला परिं नाचतो बहरदार

आकर्षक वाटते मनास फूल गुलाबाच

लक्ष्य खेचले जातां विचार नसतो कांट्याचे

कित्येक आहेत विशाल ह्या भूतलावरती

जीवनांतील न्युनता भव्यतेत लय पावती

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

घरधनी तीचा |भेटण्यां विट्ठला ||
वारीस निघाला |पंढरीच्या ||१||

घरदार सारं | वावर सोडून ||
कर्ज गा काढून | तीर्थ करी ||२||

डवरण्या शेत |नाही गडी कोणी ||
गेला घरधनी | पंढरीसी ||३||

वावरात तीच्या | माजले रे तण ||
करिते निंदण | एकटी ती ||४||

आभाळ फाटलं | लागली ही झड ||
झाली पडझड | गावोगावी ||५||

पाऊस बोवारा | कधीचा थांबेना ||
तीला करमेना | घरामंधी ||६||

हंबरते बैल | गोठ्यात जोरानं ||
रिकामी गव्हाण | पाहुनिया ||७||

नाही पाहवला | त्यांचा कळवळा ||
उचलून विळा | निघाली ती ||८||

मुक्या त्या जिवात |दिसला रे तीला ||
देव लपलेला | भूकेजुन ||९||

सांगिले संतांनी | करा भूतदया ||
द्यावी रे बा माया | प्राणीमात्रा ||१०||

आचरले तीने | आवडीने व्रत ||
नाही पंढरीत | देव तीचा ||११||

-- © जयवंत वानखडे,
कोरपना

पावन हो तू आई तव चरण शरण येई ।।धृ।।

संसाराचा खेळ मांडला

खेळविसी तूं मजला

थकूनी मी जाई ।।१।।

पावन हो तू आई तव चरण शरण येई

रात्रंदिनीं ध्यास लागला

जीव माझा तगमगला

झोप तर येतच नाही ।।२।।

पावन हो तू आई तव चरण शरण येई

आळवितो मी तुजला

विसरुनी देहभानाला

नयनी तव रुप पाही ।।३।।

पावन हो तू आई तव चरण शरण येई

देह झिजविला

दुर सारुनी सुखाला

कां तप फळा न येई ।।४।।

पावन हो तू आई तव चरण शरण येई

साद दे हांकेला

पेटलो आहे हट्टाला

नसता परत जन्म घेई ।।५।।

पावन हो तू आई तव चरण शरण येई

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०