छुन्नुक छुन्नुक,
पैंजण वाजती,
थिरक थिरक,
पावले नाचती,
प्रेक्षक आपुले,
भान विसरती,
नृत्याच्या तालावरी,----
रेषेला मिळे,
रेषा आणखी,
कसब आपुले,
चित्रकार दाखवी,
प्रतिमा काढे,
कशी हुबेहूब,
बोटांची जादुगिरी,----
कंठातून मंजुळ,
सुस्वर निघती,
मधुर गायने,
मंत्रमुग्ध होती,
तालबद्ध गाणे,
गायिका गाई,----
सहजसुंदर अभिनयाची,
श्रेष्ठ अदाकारी,
पाहून सर्वांचे,
डोळे पाणावती,
नाट्यकला आगळी,----
अन्न सुग्रास,
सुगरण पकवी,
चोचले जिभेचे,
ती पुरवी ,
ढेकर तृप्तीची ,
देत उठती,
पाककला वेगळी,----
सुंदर मेंदी,
हातावरी रेखती,
गोरेपान हात,
शोभिवंत दिसती,
किमया कलाकारीची,----!!!!

©️ हिमगौरी कर्वे

सारेच भरभरून आहे
हवे तेच लाभले नाही
जीव हा व्याकुळलेला
जीवास स्वास्थ्य नाही।।१।।

श्रद्धेत विश्वास नाही
दगडातही, देव नाही
वेड्याच साऱ्या आशा
जीवनास अर्थ नाही।।२।।

अस्तित्व! सारेच शून्य
असे जगणेच विमनस्क
कितीदा ? कसे सावरावे
हवे तेच लाभले नाही।।३।।

हव्यास हा जगण्याचा
आज सारा व्यर्थ आहे
निष्ठुर भोगणे प्रारब्धाचे
त्याविण मुक्तता नाही।।४।।

मनेच आज दुभंगलेली
वोखट्याच प्रीतभावनां
स्वार्थात, गुरफटलेल्या
निस्वार्थ प्रीतभाव नाही।।५।।

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908.

रचना क्र. ६.

६ - १ - २०२२.

तव स्मरणांचे गीत होते
तूच गीता शब्दभावली
तूच, प्रेरणा संवेदनांची
भावशब्दात प्रसवलेली

तुझ्या निरागस लोचनी
भावप्रीती ओथंबलेली
सोहळे रम्य ऋतुऋतुंचे
लाजती मोदे तव गाली

नभांगणी कृष्ण सावळा
तू पावरी अंतरी घुमलेली
तूच सुगंधा दरवळणारी
ममहॄदयी या गंधाळलेली

हवे काय, अजुनी जीवनी
तुझ्या स्मरणी मती गुंतली
क्षणक्षण ही अधीर स्पंदने
तव भेटीसाठी आसुसलेली

–वि. ग. सातपुते. ( भावकवी )

9766544908

रचना क्र. १८४

३१/७/२०२२

एका टोंकावरती जातां, शांत न राही झोका तेथें,

विलंब न करता क्षणाचा, जाई दुजा टोका वरती ।।१।।

जीवनांतील झोके देखील, असेच सदैव फिरताती,

बऱ्या वाईटातील अंतर, नेहमी चालत असती ।।२।।

समाधान ते मिळत नसे, जेव्हां बघता तुम्हीं भोग,

त्यांत देखील निराशा येते, मनीं ठरविता जेव्हां योग ।।३।।

जवळपणाच्या नात्यामध्यें दुरत्वाचे अंकूर फूटते,

दूर असता कुणी तरी, जवळ करावे वाटते ।।४।।

संतूलन करूनी मनाचे, समत्व बुद्धी ठेवावी,

टोकावरती जाण्याची भूमिका, सदैव टाळीत रहावी ।।५।।

मध्य बिंदू तो साधतां, निवड न राही एकाची,

स्थिरत्व येईल जीवनाचे, टोके जातां सुख दु:खाची ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

प्रेम आणि आसक्ती
यातील फरक जेव्हा
कळला तेव्हा
एक गोष्ट लक्षात आली...
आधी प्रेम की आधी आसक्ती
हा क्रम व्यक्तीसापेक्ष असतो..
तरीपण आपण प्रेमही करतो
आणि आसक्तीही....
परंतु आसक्तीची सक्ती
कधी होते हे कळतच नाही
आणि प्रेम
बेवारशी होते.....

-- सतीश चाफेकर.

मुलांना विविध छंद जोपासण्याची, आपल्यामधील क्षमता पारखून घेण्याची, व स्वतःमधील शारिरीक आणि बौध्दिक शक्ती योग्य ठिकाणी वापरण्याची जर हक्काची जागा मिळाली तर त्यांच्या स्वतःच्या व्यक्तिमत्वाला आकार देण्याच्या प्रक्रेला वेग प्राप्त होतो आणि जर समवयीन मुलामुलींमध्ये मिसळून त्यांच्याशी मित्रत्वाचं नातं निर्माण करुन जर त्यांना घडवणारे छात्र-प्रबोधन सारखे व्यासपीठ मिळाले तर विचारायलाच नको.

दु:ख जाणण्या दु:खी व्हावे, या परि अनूभव दुजा कोणता

सत्य समजण्या कामी न येई, तेथ कुणाची कल्पकता

धगधगणारे अंगारे हे, जाळती जेथे काळीज

शब्दांचे फुंकार घालूनी, येईल कधी का समज

मर्मा वरती घाव बसता, सत्य येते उफाळूनी

चेहऱ्यावरले रंग निराळे, हलके हलके जाती मिटूनी

त्या दु:खीताला जाणीव असते, जीवनामधली निराशा कशी

झेप घेवूनी समरस होतो, इतर जणांच्या काळजाशी

सुख दु:खातील दु:ख आधीक ते, पदोपदी जे दिसून येई

दु:खीतांचे अश्रू पुसण्यासाठी, दु:खी अनूभवी धाव घेई

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

ज्याच्यासाठीं व्याकूळ झाली, उभी अयोध्या नगरी,
कां धाडिला राम वनीं ? कैकयीला भरत विचारी ।।धृ।।

आम्ही बंधू चौघेजण,
झालो एका पिंडातून,
कसा येईल भाव परका ?
असतां एकची जीव, चार शरीरीं
कैकयीला भरत विचारी ।।१।।

वचनपूर्ती ब्रीद ज्याचे,
आदर्श जीवन रघूवंशाचे,
कसली शंका मनांत होती ?
पारख ना केलीस, त्या हिऱ्याची परी,
कैकयीला भरत विचारी ।।२।।

सर्व जणांचे प्राण होता,
जगणे कठीण झाले आतां,

रोष कशाला घेसी त्याचे,
अकारण ते आपल्या शिरावरी ?

कैकयीला भरत विचारी ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

वैशाखमासी प्रतिवर्षि येती,
आकाशमार्गे नव मेघपंक्ती;
नेमेचि येतो मग पावसाळा,
हे सृष्टिचे कौतुक जाण बाळा ।॥१॥।

पेरुनियां ते मण धान्य एक,
खंडीस घे शेतकरी अनेक;
पुष्पे फळे देति तरु कसे रे?
हे सृष्टिचे कौतुक होय सारे ! ।।२॥।

क्र्तू बसंतादिक येति, जाती,
तैसेचि तेही दिन आणि राती;
अचूक चाले क्रम जो असा रे,
हे सृष्टिचे कौतुक, जाण सारे ।1३।।

पाणी पहा मेघ पितात खारे,
देती परी गोड फिरुनि सारे;
तेणेंचि हा होय सुकाळ लोकी,
हे सृष्टिचे कौतुक, बा, विलोकी ।।४।।

ते तापले डोंगर उष्णकाळी
पाने तृणें वाळुनि शुष्क झाली;
तथापि तेथे जळ गार वाहे
झऱ्यातुनी, कौतुक थोर, बा, हे ! ।।५॥।

वठोनि गेल्या तरुलागि पाणी
घालावया जात न कोणि रानी;
वसंति ते पालवतात सारे,
हे सृष्टिचे कौतुक होय, बा, रे ! ॥६॥