तमाम पब्लिक धावतं
उगवत्या सूर्याला नमन करायला.
शेठच्या मुलानं बोलावतांच,
सिद्ध, कुल्ल्याला पाय लावून पळायला. -

तोंड घट्ट मिटून
किती गूढ गुपितं
आंत दडवून ठेवतं
ऑफिसचं भलंमोठं सेफ. -

प्रवास बोरीवली ते फोर्ट
डोंबिवली ते कोर्ट.
लोकलमधें डुलक्या-पत्ते-भजनं
ऑफिसमधें टिवल्याबावल्या करणं.

- सुभाष स. नाईक

-- स्वाती ठोंबरे.

आई ग ......
तू असतीस तर
दारी मोगरा फुलला असता
स्वागतकक्षी फुलदाणीमध्ये
गेंद टपोरा झुलला असता ।

हृदयाच्या पायघड्यांवरूनी
नेले असते देवघराशी
हळदीच्या पाऊलखुणांची
उठली असती घरभर नक्षी ।

मायेच्या नजरेने मजला
पुसलें असते गूज कालचे
लाज लाजरी नजर हासरी
उत्तर देते तुजला त्याचे ।

ताटा भोवती असती महिरप
पाटा खाली असते स्वस्तिक
वेढी विरोद्या लग्नचुड्याचे
झाले असते अपूर्व कौतुक ।

तू असतीस तर
घरास आपल्या असते घरपण
अवेळीच हे प्रौढपणाचे
नसते आले मजवर दडपण ।

मायेच्या वर्षावाखाली
मोहरून मी गेले असते
कसे कुठे ह्या ठेवू लाडकीस
असे तुलाही झाले असते ।

तू नसलीस तरी तुझीच छाया
फिरत रहाते माझ्या भोवती
वस्तू वस्तू अन् वास्तू तुनी या
दिसते मजला तुझीच मूर्ती ।

माझ्या भोवताली,
माणसांचे रान,
चहूबाजूंना असूनही,
वाटा सुनसान,--!!!
टोचे सले असे एकटेपण,--!!

माझ्या भोवताली,
नातीगोती किती,
प्रश्न एकच पडे,
विचारती किती,--
टोचे सले असे एकटेपण,--!!

माझ्या भोवताली,
मित्रपरिवार किती,
असंख्य हात निव्वळ,
फक्त वर ते उठती,
टोचे सले असे एकटेपण--!!

माझ्या भोवताली,
पिके खूप मतांची,
उपयोगाला येती,
त्यातील का कधी,--!!
टोचे सले असे एकटेपण--!!

माझ्या भोवताली, दे
कितीक सहयोगी,
असते का त्यांना,
आंच हितचिंतनाची,--?
टोचे सले असे एकटेपण,--!!!

माझ्या भोवताली,
माझे असे किती,
प्रेम माया कुठली,
आणावी आपुलकी,--
टोचे, सले, असे एकटेपण--!!

माझ्या भोवताली,
इहलोकातील गर्दी,
प्रांजळ निर्मळ,
भावना कोणाची खरी,--
टोचे सले असे एकटेपण,---!!!!

©️ हिमगौरी कर्वे.

गम्मत वाटली प्रथम मजला बहिरा ऐके कीर्तन

अश्रू वाहू लागले माझे नयनी भाव त्याचे जाणून

नियमित येई प्रभूचे मंदिरी श्रवण करी कीर्तन

केवळ बघुनि वातावरण ते तल्लीनच होई मन

सतत टिपत होते मन त्याचे इतर मनांचे भाव

केवळ जाणण्या भगवंताला डोळे आतुर सदैव

रोम रोमातून शिरत होत्या प्रभू निनाद लहरी

संदेश प्रभूचा पोह्चूनी आत्म्यास जागृत करी

होऊन गेला प्रभूमय बहिरा धुंद त्या वातावरणी

ऐकत होता तो शब्द प्रभूचे श्रवण दोष असुनी

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

आईची आठवण अशी कधी सुटलीच नाही
खरं सांगू, माझी नाळ कधी तुटलीच नाही

झाडापासून फांदी वेगळी कशी, असावे सूर्याहून तेज
अस्तित्वाची नांदी आईवेगळी नव्हती तेव्हा किंवा आज
आतड्यांचा पीळ आम्ही कधी उलगडू दिलाच नाही ॥

पाठीवरला स्पर्श असो वा नजरेतली माया
मार्गदर्शी, उत्प्रेरकही, पाठीशी आश्वासक छाया
आनंदाच्या झंकारांनाही अंतर्नाद आई हा राही ॥

कुणा कळावा वा जुळावा अदृश्य धाग्यांचा ओढा
पायाची असावी ठेच वा घशात अडला आवंढा
संकटातही सवय हाकेची आईच्या सुटलीच नाही ॥

आई असावा स्नेहझरा, स्वयंभू वाहता झरझरा
वा हा शीतल वात्सल्यवारा, उबदार कौतुकनजरा ।
वसंताच्या पालवीला, ग्रीष्माची नजर लागलीच नाही ॥

आई नव्हे ही केवळ व्यक्ती, 'आईपणा' हा प्रकृतीचा
आम्हासही लाभे काही वारसाहक्क काही परिसस्पर्शाचा
द्रौपदीच्या थाळीला गंज आम्ही लावणार नाही ॥

- यतीन सामंत

(अरुणा साधू, मुंबई) – माझे यजमान “अरुण साधू” ह्यांना जाऊन दोन वर्ष होत आहेत. २५ सप्टेंबर ला ह्यांचा दुसरा स्मृतीदिन. दिवस,वर्ष सरतात, पण क्षणाक्षणाला त्यांची आठवण येते आणि माझे मन व्याकुळ होऊन जाते. ह्या व्याकुळतेतून सुचलेली ही कविता…..

रामास शोधण्या मी धामास जात नाही

धोंड्यास मानने हे माझ्या युगात नाही

देवास भेटण्याला गर्दी जमाव सारा

त्या माणसातली तीमा झी जमात नाही

तीर्थास लोक जाता देवास मागता

ते तीर्थामधील देवा ऐकूच येत नाही

कित्येक सोसले मी घावास पोसले मी

धावून संकटी तो काळास येत नाही

शोधावयास देवा मी माणसात गेलो

तेथेच तो मिळाला बाकी कशात नाही

कवीराज महेश पुंड.....

छुन्नुक छुन्नुक,
पैंजण वाजती,
थिरक थिरक,
पावले नाचती,
प्रेक्षक आपुले,
भान विसरती,
नृत्याच्या तालावरी,----
रेषेला मिळे,
रेषा आणखी,
कसब आपुले,
चित्रकार दाखवी,
प्रतिमा काढे,
कशी हुबेहूब,
बोटांची जादुगिरी,----
कंठातून मंजुळ,
सुस्वर निघती,
मधुर गायने,
मंत्रमुग्ध होती,
तालबद्ध गाणे,
गायिका गाई,----
सहजसुंदर अभिनयाची,
श्रेष्ठ अदाकारी,
पाहून सर्वांचे,
डोळे पाणावती,
नाट्यकला आगळी,----
अन्न सुग्रास,
सुगरण पकवी,
चोचले जिभेचे,
ती पुरवी ,
ढेकर तृप्तीची ,
देत उठती,
पाककला वेगळी,----
सुंदर मेंदी,
हातावरी रेखती,
गोरेपान हात,
शोभिवंत दिसती,
किमया कलाकारीची,----!!!!

©️ हिमगौरी कर्वे