प्रयत्न मनाचा सदैव असे, भरारी घेण्याचा

उंच आकाशी तारांगणांना, भेट देण्याचा....१,

मनी आस ती राहत असते, उचलून त्यास न्यावे

शिखरावरती जाता क्षणी, स्थितीरूप घ्यावे...२,

प्रयत्नात साथ न मिळता, खाली कोसळते

विचार दबावापुढती त्याचे, काही न चालते...३,

विचार संस्काराचे वलय, मनाभोवती फिरे

निर्मळ पवित्र मन ते, अवलंबूनी विचारे...४

डॉ, भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

स्वप्न पहावीत...
नाही कोण म्हणतंय ?
स्वप्नं जरूर पहावीत.
इतकी सारी पहावीत की
त्यांची ढिगारे व्हावीत.

भान ठेवून उघड्या डोळ्यांनी
त्या स्वप्नांकडे पहावं.
निर्धाराच्या अचूक बाणाने
त्या स्वप्नांना वेधावं.

स्वप्नांसाठी आजच्या वर्तमानाला
निरर्थक नाही मारावं.
उद्यासाठी आजच्या क्षणाला
व्यर्थ नाही टाळावं.

अशक्य अश्या स्वप्नांसाठी
शरीराने जरूर थकावं.
पण न खचता मनानं
पून्हा धैर्यानं उठावं.

तुटलेल्या मोडलेल्या स्वप्नांसाठी
कधी नाराज नाही व्हावं.
नव्या उमेदीने नव्या स्वप्नांकडे
दृढविश्वासाने पहावं.

स्वप्नांना कसं स्फूर्तीनं अन्
अगदी आनंदानं हाकावं.
अस होऊ नये की त्या स्वप्नांसाठी
बिचाऱ्या निद्रेनेच थकावं.

हरवलेल्या त्या स्वप्नांसाठी
कधी व्यर्थ नाही झुरावं.
नव्या अशा स्वप्नांसाठी झोपेला
अगदी शांत मनाने भरावं.

डॉ.सुभाष कटकदौंड

जेंव्हा ठरले गावी जाणे हूर हूर होती मनी

बराच काळ गेला होता आयुष्यातील निघुनी

काय तेथे असेल आता सारे गेले बदलूनी

काळाच्या प्रवाहामध्ये राहिलं कसे टिकूनी

चकित झालो बघुनी सारे जेथल्या तेथे

उणीवता न जाणली क्षणभर देखील मानते

बालपणातील सवंगडी जमली अवती भवती

गतकाळातील आनंदी क्षण पुनरपि उजळती

आंबे चिंचा पाडीत होतो झाडावरती चढुनी

आज मिळाला तोच आनंद झाडा खालती बसूनी

मळ्यामधली मजा लुटली नाचूनी गाऊनी

विहिरीमधल्या पाण्यात मनसोक्त ते डुबूनी

ऐकल्या होत्या कथा परींच्या तन्मयतेने बसूनी

आज सांगे त्याच कथा मी काका मुलांचे बनुनी

वाडा सांगे इतिहास सारा पूर्वज जगले कसे

भव्य खिंडारी उमटले होते कर्तृत्वाचे ठसे

बापू, आबा, मामा, काका, मामी वाहिनी जमती

कमी न पडली तसूभरही प्रेमामधली नाती

मीही बदललो, गांवहीं बदलले काळाच्या ओघांत

आनंद मात्र तो तसाच होता पूर्णेच्या परिसरांत

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

प्रदीप निफाडकरांची गझल

हळुवार तू...हळुवार तू ...
सारेच तुझे हळुवार...हळुवार तू ...।।धृ।।

हळुवार लाजणे, हळुवार रुसणे,
हळुवार हसणे, हळुवार बोलणे ।। १ ।।

तुझे हळुवार माझ्या प्रेमात पडणे,
तुझे हळुवार मला प्रेमात पाडणे । ।२।।

तुझे हळुवार प्रेम हळूच व्यक्त करणे
तुझे हळुवार माझ्या हृदयात शिरणे ।।३।।

तुझे हळुवार मला हळूच स्पर्शने
गालात तुझ्या हळुवार गोड हसणे ।।४ ।।

मला पाहता हळुवार नजर चोरणे
माझ्या डोळ्यात हळुवार तुझे पाहणे ।।५।।

माझ्या स्वप्नात तुझे हळुवार येणे
मी उठता तुझे हळुवार ते जाणे ।।६ ।।

तुझे हळुवार माझ्या चित्रात उतरणे
तुझे हळुवार माझी कल्पना होणे ।।७।।

तुझे हळुवार माझे जीवन व्यापणे
तुझे हळुवार माझे जीव घेणे ।।८ ।।

©कवी - निलेश बामणे

असतेस , सामोरी तूं जेंव्हा
मज काव्य ! प्रसवते तेंव्हा ।।धृ।।

मम भाळी गं हे दान ईश्वरी
सत्य , निर्मळी भावप्रीतीचे
अंतरी उधळीत येते शब्दब्रह्मा ।।१।।

गगन बरसता भाव कल्लोळांचे
मनहृदयीचे , अंगण सारे ओले
शब्द मत्तमयुरी गं नाचती तेंव्हा ।।२।।

गूढ सारांश , सकल जीवनाचा
निःशब्द जरी , मनी पाझरतो
उलगडते चराचरीचे गुपित तेंव्हा ।।३।।

तव सहवासाचे गं प्रीतचांदणे
मी माळीत जातो , शब्दांसंगे
चिरंतर , ते देवत्व भेटते तेंव्हा ।।४।।

व्योमात लागता , माझी समाधी
कानी , वेणू वाजवी श्रीरंगमुरारी
छुमछुमछुम नादती नुपुरे तेंव्हा ।।५।।

©️ वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

दिनांक:- २२- ५-२०२१

मंदिरात दिवे पेटवले,
पण मनात अंधारच दाटला असेल,
ओठांवर प्रार्थनेचे शब्द असतील
आणि हृदय मात्र रिकामंच असेल,
तर सांग, असा देव कशाला?

हात जोडून उभं राहिलो,
पण तेच हात कुणासाठी पुढे आले नाहीत,
डोळे मिटून नमस्कार केला,
पण डोळ्यांत करुणेचे थेंब दाटले नाहीत,
तर अशी भक्ती कशाला?

भुकेल्या माणसाला भाकरी न देता
देवाला फुलांचा हार अर्पण केला,
रडणाऱ्याच्या खांद्यावर हात न ठेवता
मंदिरात घंटांचा गजर केला,
तर असा देव कशाला?

देव जर खरोखर कुठे असेल,
तर तो माणसांतच सापडतो
एखाद्या हसण्यात,
एखाद्या मदतीच्या हातात,
एखाद्या निरागस प्रेमात
तो शांतपणे फुलत असतो.

म्हणून मंदिर दूर कुठे नाही,
ते आपल्या वागण्यातच उभं असतं.
एखाद्याच्या अश्रूंना हात लावला,
एखाद्याच्या वेदनेला आधार दिला,
एखाद्याच्या भुकेला भाकरी दिली,
तिथेच देव शांतपणे उभा असतो.

आपण जर माणुसकी जपली,
तर देव शोधायला कुठेच जावं लागत नाही,
कारण माणसाच्या हृदयातच
देवाचा खरा पत्ता लिहिलेला असतो.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

(अरुणा साधू, मुंबई) – माझे यजमान “अरुण साधू” ह्यांना जाऊन दोन वर्ष होत आहेत. २५ सप्टेंबर ला ह्यांचा दुसरा स्मृतीदिन. दिवस,वर्ष सरतात, पण क्षणाक्षणाला त्यांची आठवण येते आणि माझे मन व्याकुळ होऊन जाते. ह्या व्याकुळतेतून सुचलेली ही कविता…..

खोलीमध्ये कोंडूनी मांजर, हाती घेई काठी ।

मारून टाकण्यासाठी तीला, लागला तो पाठी ।।

अतिशय भीत्री असूनी ती, जीवासाठी पळे ।

हतबल होता पळून जाण्या, मार्ग तो ना मिळे ।।

उपाय नसता हाती कांहीं, चमत्कार घडे ।

सर्व शक्तीनी त्याच्यावरती, तुटून ती पडे ।।

उडी मारूनी नरडे धरले, दोन्ही पंजानी ।

मृत्यूचाच तिने गळा घोटला, शक्ती युक्तींनी ।।

प्रत्येकामध्ये सुप्त असते, शक्ती लपलेली ।

अवचित वेळ पडता दिसे, बाहेर आलेली ।।

मदत देतो निसर्ग तुम्हां, संधी बचावासाठी ।

जीवनासाठी झगडत रहा, शिकवण ही त्याची ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com