कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

वेदना विपन्नावस्थेची सारी भोगूनी झाली..
तरीही प्रारब्धयोगे सारे सुखऐश्वर्य लाभले..
तरीही जीव हा मोहपाशात कां ? गुंतलेला..
वाटते जीवा ! बरेच काही अजूनही राहिले..।।..१

सांग मना , आज तुज जवळ काय नाही..
तुज श्रेष्ठ विवेकी जन्म लाभला मानवाचा..
वात्सल्यप्रीतीच्या सरोवरी तुडुंब रे डुंबला..
अनंत जन्मांचे हे भाग्य अलौकिक आगळे..।।..२

आज जीवात्म्यावर मंडरते रे सांज केशरी..
आत्माही भाळला श्रीरंगी मंजुळ वेणूवरती..
जीव आता मुक्तीच्या त्या विरक्त वाटेवरती..
तरी कां भासते जगायचे बरेच काही राहिले..।।..३

जन्मासंगेच मृत्यू , हेच सुर्यप्रकाशी सत्य..
त्या सत्याची दोरी त्या अनामीकाच्या हाती..
युगायुगांची पराधिनता ही तुझीच रे मानवा..
हव्यास कशाला अजुन काही जगायचे राहिले..।।..४

©️ वि.ग.सातपुते..(भावकवी)

9766534908

रचना क्र.५१/ २-४-२०२१

आई आहे ईश्वराच्या आधी
पवित्र जगाची या निर्माती
म्ह्णून झुकतो तिचा निर्माता
ईश्वरही तिच्या चरणावरती !
आई प्रेमळ प्रतिबिंब छान
प्रेम जगाला देणारी ती
प्रेमाची मग शोभावी एक
छान प्रेमळच परिभाषा ती !
आई आहे शब्द पहिला
बाळ नेहमी जो उच्चारतो
मायबोलीत आईच्या त्या
बोलायला तो जसा लागतो !
आई जगती गुरु प्रथमच
जन्म घेणार्‍या जीवाचा ती
म्ह्णून जगी सारे म्ह्णती
आई आहे गुरु थोर ती !
आई आहे एक गोड नातं
म्ह्णून म्ह्णते मला बाळ ती
जिवाचे मोल देऊन तिच्या
रक्षण माझे करते मग ती !
© कवी – निलेश बामणे ( एन.डी.)

असा कसा, जसा तसा,
जीवनाचा हा प्रवास,
किती कष्ट दुःखे, यातना,
कधी आनंदाचा मधुमास,--

कधी कटू कधी गोड,
कधी तिखट, कधी आंबट,
चवी जितक्या येती वाट्या,
तितुके पडती विविध सायास,--

कधी गंमत, कधी मजा,
कधी जोरा, कधी सजा,
कधी रंक होतो राजा,--
कधी राजाचाच बने दास,--!!!

केव्हा वाटे जीवनगाणे,
सुरेल स्वर्गीय ते तराणे,
कधी अंतर्दुःख पुराणे,
कधीही सोसावे घोर शल्यांस,--!!

पाऊस आठवणींचा जसा,
हृदयात अविरत पडतां,
गहिंवर मनातले संचारता
ओसंडे संयमाची कांस,--!!!

कधी प्राक्तनाचा लचका,
कधी दुष्कर्मांचा फटका,
केव्हा सामोरी अपघाता,
कधी अचानकच हर्षोल्हास,--!!!

वेळ पुढे-पुढे धावता,
आयुष्याला गती मिळतां,
सरता काळाचा महिमा,
भूतकाळी रमणे खास,--!!!
वेदनांची रेलचेल होता,
शारीरिक व्यंगे उफाळता,
यातनांचा करता सामना,
हतबलता करे सारखे उदास,--!

कधी श्रद्धा, तर अंधश्रद्धा,
तोंड देणे, कधी विश्वासघांता,
कधी नात्यांचा होतसे चुरा,
असे शत्रुत्वही घेते घास,--!!!

प्रश्न कधी अस्तित्वाचा,
केव्हा अस्मिता, अहंकाराचा,
कधी दीनदुर्बळ जिकिरीचा,
अपुरे ठरती सारे प्रयास,--!!!

हिमगौरी कर्वे ©

सुमनांजली या काव्यसंग्रहातून….. 

प्रदीप निफाडकरांची गझल

मन हे वेडेच वेडे माझे
कसे समजावू या मनाला

वात्सल्यप्रीत अनिवार्य जीवा
त्याच्याच ध्यास सदा जीवाला

लळा, जीव्हाळा दैवदान
ऋणानुबंधी लाभतो मानवाला

संचिती मोहोळ आठवांचे
जगविते नित्य मनांतराला

कासावीस ओघळ पाझरांचे
सांगा कसे समजावू मनाला

वेदनांचा आकांत अंतरी
सुन्न करितो व्याकुळ जीवाला

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२४२

२०/९/२०२२

या कातरल्या क्षणांना,सय तुझी येते,--
उन्हाची तप्त काहिली,
चटकन् दूर होते,
वारा धुंद वाही,
ढग जाती प्रवासी,
अधूनमधून बिजलीही,
उगा आपुले दर्शन देई,
अशा वेळी आठवे मज,
सोनेरी प्रभेची सांज,
याच समुद्रकिनारी,
वाजली मिलनाची गाज,
नभ सुंदर सोनबावरे,
होते भेटीस साक्षी,
कूजन करीत बागडती,
पक्षी आनंदें वृक्षी,
किनारा दूरवर तटस्थ,
उभ्याने राखी सागराला,
मिलनाची किती उदाहरणे,
ठेवून समोरी चंद्राला,---!!!
या मंतरलेल्या क्षणांना,
आठवे चांदणी उगवती,
प्रेमाखातर सुधाकराच्या,
नशेत त्या नाचती -गाती,
तिच्यावर चढली धुंदी,
आजही मज नीट स्मरे,
इकडे धरणीवर खाली,
कुणी प्रेमवीर गात फिरे,
अशी चांदणी नाचती-गाती,
इथेच त्याला ओढत आणी,
खळाळूंन उत्तेजित होई,
निळ्याशांर लाटांचे पाणी,--!!!!

© हिमगौरी कर्वे.

मी जगतोच, तसा एकांती
आभाळ मनाचे येते भरुनी

झरती निष्पाप भाव अंतरी
अतरंग भक्तीत जाते दंगुनी

अस्ताचली, भावरंग केशरी
त्यावरी कृष्णछाया सांत्वनी

जणु भासते समोर सावळा
कृतार्थी तृप्तता या लोचनी

झुळझुळते माय गंगायमुना
पावन तुषारी जातो भिजूनी

एकांती प्रहर सारे आत्मरंगी
कृपावंता स्मरत राहू जीवनी

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ८४.

१७ - ३ - २०२२.

श्लेषालंकार चारोळी

(१)
पारावरच्या गप्पांना झळाळी चढली
आयुष्याची संध्याकाळ झाली
जिवननौका पार होण्या आली
जगण्यातली झळाळी गेली

(२)
नावात काय आहे
नाव कमवून रहा
तरच जिवन नाव
पैलतीरी जाई पहा

(३)
हळदी-कुंकवाची आहे चाल
तेव्हा उखाणा घेती छान
उखाण्याला लावा चाल
पतीराजांना द्यावा मान

(४)
अपयशाने खचतोस का?
हार तरी का मानतोस
प्रयत्नांना साथ देतोस का ?
यशाच्या सन्मानार्थ हा हार घेतोस

(५)
तुझ्यासाठी जीव झाला खुळा
तुझ्यावरी जीव माझा जडला
जीवात जीव आहे तोवर
माझाजीव तुझ्यात गुंतला

सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक