तुझ्या सुंदरतेसाठी शब्द शोधत आहे,
मनाच्या ओंजळीत स्वप्नं वेचत आहे.

नाहीतर कविता-शायरी मला कुठे येते,
तुझ्याच आठवांनी कागद भिजत आहे.

पहाटेच्या दवासारखी तुझी ती निरागसता,
तिच्याच उजेडात जीव न्हाऊन निघत आहे.

तुझ्या हास्याची सर नाही फुलांच्या बहराला,
तोच गंध श्वासागणिक दरवळत आहे.

तुझ्या डोळ्यांच्या त्या शांत गहिऱ्या सरोवरात,
माझं प्रतिबिंब हळूच हरवत आहे.

मी ना कवी, ना शब्दांचा कुठला जादूगार,
तुझ्यामुळेच ओठांवर गीत उमटत आहे.

तुझ्या सहवासाची आस मनात जपून,
प्रत्येक क्षण तुझीच वाट पाहत आहे.

तुझ्या सुंदरतेसाठी शब्द शोधत आहे,
शब्द संपले तरी प्रेम बोलत आहे...

नाहीतर कविता-शायरी मला कुठे येते,
तुझंच नाव घेता गझल होत आहे...

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

मराठवाडा – बीड परिसरात गत आठ-दहा वर्षानंतरच्या पावसामुळे नद्या वाहू लागल्या आहेत. दुष्काळ हटविण्यासाठी निसर्गाने पुढाकार घेतला. ही रचना त्या रचनाकर्त्यास, निसर्गास अर्पण ….

असे असो,-- तसे नसो,बातां त्या केवढ्या,--?
मग ना तिन्ही त्रिकाळ,
गप्पांच्याच रेवड्या, --!!!

कुणी शेखचिल्ली येतो,
कशा मारीत पोकळ बढाया, कृतिशून्य त्याच्या वागण्यात,
केवळ थापा लोणकढ्या--!!!,

असे करतो,-- तसे करतो,
किती असती फुशारक्या,
सतत बाकीचे वाट पाहत,
याचा अत्तराशिवाय फाया,--!!!

कर्तृत्व मी गाजवतो,
भूलथापाच उधाणत्या,
येता सामोरी तसे आव्हान,
पळतो मागे लावून पाया,--!!!

संकटांना तोंड देतो,
निव्वळ पुढे करत दुसऱ्या, त्याच्यामागे लपत लपत,
अर्धा जन्म जाई वाया,--!!!

नियतीला कसे फटकारतो,
पोळत पोळत तिच्या चटक्या,
अंग हळूच काढून घेत,
शेवट हजर ओरडांया,--!!!

जो येतो तो छेडतो,
हा तयार वार्तालापां,
ठांसून आपले म्हणणे सांगत,
पळून जातो आपल्या गावा,--!!!

मी करतो, मी करतो,
गोष्टी नुसत्या उफाळत्या,
तू फक्त रहा बघत,
खेचून आणीन स्वप्नातल्या,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.

आषाढी कार्तिकी

जसा पाहतसे वाट

तसा माझा बाप

गावी उभा राऊळी

डोळ्यात जशी विठूच्या

प्रतीक्षा लेकरांची

म्हाताऱ्या बापाचीही

अवस्था तीच

त्याला तरी आहे

विटेची सोबत

थकलेला माझा बाप

उरे एकाकी

आणावे वाटते

शहरात त्याला

पण नाही हवा

म्हणे मानवत

उमगते मला

तगमग त्याची

पण भ्रांत पोटाची

करी हतबल

गावच्या मातीशी

त्याची नाळ जुळलेली

अन् शहराच्या बेड्या

माझ्या पायी बांधलेल्या

समजून घेतो बाप

अडचणी साऱ्या

दडवून दुःख

ठेवी अंतरात

भक्ताच्या मनीचे विठू

जाणतसे गुज

तसे माझे मन जाणे

बाप विठूराया

- महेन्द्र कोंडे

(व्यास क्रिएशन्स च्या ज्येष्ठविश्व / ज्येष्ठत्व साजरा करणारा दिवाळी २०२२ ह्या विशेषांक मधून प्रकाशित)

क्षणा क्षणाला घटते जीवन, जाण त्याची येईल कोठून

मोठे प्रसंग आम्ही टिपतो, तेच सारे लक्षांत ठेवतो,

जीवनाच्या पायऱ्या मोजता, मना विचारा काय राहता

ढोबळतेचा विचार होतो, सूक्ष्मपणाला विसरूनी जातो,

मृत्यू येई तो हर घडीला, जाण नसते त्याची कुणाला

गेला क्षण तो परत न येई, आयुष्य तेवढेच व्यर्थ होई,

समाधान जे मिळे तुम्हाला, देता किंमत प्रत्येक क्षणाला

घटनांची क्रिया चाले सतत, झिजवावा देह प्रभू सेवेत,

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

कृष्ण कमळ-

जगातील वस्तू, वाटे आकर्षक

देह सुख देण्या, समजे त्या ठिक...१

प्रत्येक गोष्टीला, डब्याचा आकार

सुखाचे वेष्ठन, ते चमकदार...२

चमक बेगडी, फसवी सर्वाला

काय डब्यामध्ये, कळेना कुणाला...३

झाकण उघडा, दुःख दिसे आंत

लपून बसले, प्रत्येक गोष्टीत...४

हात लावताच, दुःख हाती येई

भासलेले सुख, नष्ट होत जाई...५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

आवडले अथवा ना आवडले
तडजोडीविना जगणे कसले
मनाला, सामंजस्ये सावरावे
जगी यावीण दूजे सुख कसले

व्यक्ती तितक्या भिन्न प्रकृती
सुखदुःख, भाळीचे वेगवेगळे
मनामनांचे अंतरंगही संभ्रमी
जग सारे साशंकतेने भारलेले

इथे कोण आपुले कोण परके
अजुनही न कुणास कळलेले..
जगी जगणे, कसरत तारेवरची
प्रारब्धभोग न कुणास चुकलेले

दृष्टांताचे भास सारे मृगजळी
जगती या व्यर्थ धावणे ठरलेले
जन्ममृत्यु हे नग्नसत्य या सृष्टिचे
जीवाजीवाच्या पाचविला पुजलेले

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

रचना क्र. १३७.

२० - ५ - २०२२.