कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

शोधावी आत्मसुखदा
लाभणे भाग्य भाळीचे

वर्तावे जगी वात्सल्ये
कुंभ भरावे सत्कर्माचे

जगी सर्वसुखी कोण ?
दुःख, हेच मनांतरीचे

देवांनाही नाही चुकले
भोग सारे पूर्वकर्माचे

मानवी, जन्म विवेकी
जाणुया अर्थ मानवतेचे

सुखदु:खांच्या झुल्यावरती
जगावे, संचित प्रारब्धाचे

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२२१

३१/८/ २०२२

आज कुणाच काय भरवसा
रडते जीवन ढसाढसा // धृ //

प्रेम दिसेना जगांत कोठे
ह्रदया मधले सरले साठे
ओढ कुणाची कुणा न वाटे
ओरड करुनी कंठ न दाटे
सुकुनी गेला घसा
रडते जीवन ढसाढसा - – - १

बाप ना भाऊ इथे कुणाचा
लोप पावला कढ रक्ताचा
मायमाउली सहज विसरते
काळ तिचा तो नऊ मासाचा
फुटला नात्याचा आरसा
रडते जीवन ढसाढसा – - – 2

सुरक्षतेचे कवच दिसेना
शब्दावरी विश्वास बसेना
दुर्मिळ झाली त्याग भावना
कदर कुणाची कुणी करेना
इथे लागतो केवळ पैसा
रडते जीवन ढसाढसा – - – ३

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

काय केले दुःख विसरण्याला
युक्ति जमली नामीं, आनंद आणण्याला ।।धृ।।

निराशेच्या काळांत
दुःख होते मनांत
हार झाली जीवनांत
शांत राहण्याचा मार्ग, त्यावर शोधला ।।१।।
युक्ति जमली नामीं, आनंद आणण्याला

चूक राई एवढे
दुःखाचा पर्वत पडे
मनीं पश्चाताप घडे
भोग भोगण्या, झालो तयार ।।२।।
युक्ति जमली नामीं आनंद आणण्याला

एकाग्र चित्तांत
जातां ध्यानांत
डूबता आनंदात
विसरुन गेलो जगाला ।।३।।
युक्ति जमली नामीं, आनंद आणण्याला

सारी ऊर्जा जाई
ध्यानांत एकरुप होई
त्यांत ईश्वर पाही
ऊर्जा शिल्लक न राही, दुःख भावनेला ।।४।।
युक्ति जमली नामीं, आनंद आणण्याला

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

न पोंहचे झेप विचारांची, टिपण्या त्याचेच सौंदर्य
अप्रतीम सृष्टीचा तो कर्ता, शोधण्या तयासी मन जाय
थवेच्या थवे उडत जातां, पक्षी दिसती आकाशीं
विहंगम ते दृष्य भासे, आनंदूनी टाकती मनासी
बघतां संथ नदीकडे, लय लागूनी जात असे
प्रचंड बघूनी धबधबा, चकीत सारे होत असे
ऐटदार तो मयुर पक्षीं, आकर्षक ते नृत्य दाखवी
सप्तरंगाचे इंद्रधनुष्य, काळजाचा ठाव घेई
निसर्गातील प्रत्येक अंगी, भरलाआहे सौंदर्य ठेवा
आंस राहते लागून मनीं, कलाकार श्रेष्ठ तो जाणावा

डॉ.भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bbknagapurkar@gmail.com

भूकंपाच्या एक एक धक्क्याने
सारं जमीनदोस्त केलं |
पहाता पहाता त्या भेगांनी
होत्याच नव्हतं केलं ||१||

ज्वालामुखीच्या मुखातून
लाव्हा भळभळतअसताना |
प्रत्येक वस्तू खाक होत होती
त्याला अंगावर घेताना ||२||

हे सारं लोभस दिसत होतं
दुरुन पहाताना |
मीच माझा राहू शकलो नाही
हे अनुभवताना ||३||

म्हणून वाटतं या जगात
प्रत्येक माणसाला |
हृदय नावाची चिज तरी
हवी स्वत;चीच असायला ||४||

मग प्रत्येक जण सुखी असेल
सारं जग सुखी असेल |
अरे कुणीतरी जगा असे
हे सारं अनुभवायला ||५||

शांत नितळ सागरातलं वादळ तसा तुझा बासरीचा सूर..
घनगंभीर तरी मोहक, व्ययातील तारकामंडलाला व्यापणारा...
कोटी स्वर भास्करांचा महामेरू सहज पेलणारा...
कित्येक युगांची तृषा जागवणारा...
माझ्या स्पदनांनी ही अंतराय निर्माण करणारा...
मंञमुग्ध करणं ही जादूगिरी तुझी..
त्या अनवट स्वरांवर अलवार हींदोळे
घेणं भाग्य जन्मांतरीच...
कुठे शोधायचं तुला?कसं रोखायचं स्वतः ला..?
पापण्यांचे कवडसे एकदा तरी खुले कर....
प्रत्येक वेळा मीच का हृदयात बंदीस्त करायचं तुला..?

सौ.लीना देशपांडे.
29/7/18-10.30

विज्ञानाने शोधली, अणुतील प्रचंड शक्ति
प्रथमच जगाला कळली, अणूंतील उर्जा शक्ती

सुक्ष्म असूनी अणु आकार, सुप्त शक्ति अंगीं
प्रचंड उर्जा करी साकार, फोडतां अणु मध्यभागीं

विचार मनीं येई , कोठून शक्ति ही आली
निर्जीवातील अणूरेणूला, कशी उर्जा लाभली

समजोनी घ्या एक, निसर्गाची श्रेष्ठता
लहान असून देखील, प्रचंड त्याची योग्यता

जीव देहाचे पिंड, जीवंततेतील सुक्ष्मता
बाळगी ते ब्रह्मांड, हीच त्याची महानता

डॉ. भगवान नागापूरकर
9004079850
bknagapurkar@gmail.com
२१- १११२८३

विवीध-अंगी *** ३७
कराग्रे वसते लक्ष्मी करमध्ये सरस्वती /
करमूले तु गोविंदम् प्रभाते करदर्शनम् //

-- डॉ. भगवान केशवराव नागापूरकर

इतकं सारं तुझं व्हावं की माझं काही उरूच नये
त्याहीपेक्षा खंत वाटते तुलाही हे कळू नये
फुलं सारी तुझीच होती, कधी फुलली कधी सुकली
वाईट एवढंच वाटतं, तुला त्यांचा गंध येऊ नये
किती किती विरहगीतं मी स्वत:शीच गात राहिले
एकसुध्दा सूर का रे तुझ्यापर्यंत पोचू नये?
शब्दाविनाच रंगते नेहमी खरी प्रेमकहाणी तरी
गोष्ट अर्धी राहून जाईल इतकं अबोल होऊ नये
एकच आहोत आपण मनानं हेही मान्य आहे मला
स्वप्नवर्खी स्पर्शानाही इतकं कमी लेखू नये
माझी कविता माझ्याचपाशी पाकळी पाकळी मिटत गेली
क्षण निसटून जातील इतकं लज्जे, आड येऊ नये !

-सौ. राजलक्ष्मी देशपांडे

कुणाच्या तरी सांगण्याला पडलो फशी
पार्टीच्या जाहिरातीसाठी निवडली एजन्सी
होती इलेक्शनची अर्जन्सी
नाहीं केली पुरती चौकशी
आणि अखेरिस झाली फजिती खाशी .

- सुभाष स. नाईक

असे असो,-- तसे नसो,बातां त्या केवढ्या,--?
मग ना तिन्ही त्रिकाळ,
गप्पांच्याच रेवड्या, --!!!

कुणी शेखचिल्ली येतो,
कशा मारीत पोकळ बढाया, कृतिशून्य त्याच्या वागण्यात,
केवळ थापा लोणकढ्या--!!!,

असे करतो,-- तसे करतो,
किती असती फुशारक्या,
सतत बाकीचे वाट पाहत,
याचा अत्तराशिवाय फाया,--!!!

कर्तृत्व मी गाजवतो,
भूलथापाच उधाणत्या,
येता सामोरी तसे आव्हान,
पळतो मागे लावून पाया,--!!!

संकटांना तोंड देतो,
निव्वळ पुढे करत दुसऱ्या, त्याच्यामागे लपत लपत,
अर्धा जन्म जाई वाया,--!!!

नियतीला कसे फटकारतो,
पोळत पोळत तिच्या चटक्या,
अंग हळूच काढून घेत,
शेवट हजर ओरडांया,--!!!

जो येतो तो छेडतो,
हा तयार वार्तालापां,
ठांसून आपले म्हणणे सांगत,
पळून जातो आपल्या गावा,--!!!

मी करतो, मी करतो,
गोष्टी नुसत्या उफाळत्या,
तू फक्त रहा बघत,
खेचून आणीन स्वप्नातल्या,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.