कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

मराठवाडा – बीड परिसरात गत आठ-दहा वर्षानंतरच्या पावसामुळे नद्या वाहू लागल्या आहेत. दुष्काळ हटविण्यासाठी निसर्गाने पुढाकार घेतला. ही रचना त्या रचनाकर्त्यास, निसर्गास अर्पण ….

बंधन मुक्तीसाठीं असतां, बंधनात ते पाडून टाकी
कर्मफळाचे एक अंग ते, टिपतां राही दुसरे बाकी...१,

साध्य करण्या जीवन ध्येय, देह लागतो साधन म्हणूनी
सद्उपयोग करूनी घेतां, साध्य होईल हे घ्या जाणूनी...२,

हिशोब तुमचा चुकून जाता, तोच देह बनतो मारक
विनाश करितो मागें लागतां, मिळविण्यास ते ऐहिक सुख....३,

बंधन पडते आत्म्याभोंवती, शरिरांतल्या वासने पायी
वासनेच्या आहारी जातां, बंधनास ती बळकटी येई.....४,

तपसाधनेचे कष्ट करूनी, देह करितो आत्म्यास मुक्त
देहाचे ते बंधन पडते, जेव्हां बनतो वासनायुक्त...५

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

तप आणि सत्याची,

महान असे शक्ती,

वाढवूनी बघा तुम्ही,

प्रभूस ती खेचती ।।१।।

तप वाढता तुमचे,

झुकेल तो ईश्वर,

हतबल होत असे,

भक्त जणांसमोर ।।२।।

विश्वाचा तो मालक,

दिसत नाही कुणा,

प्रयत्न होवूनी व्यर्थ,

निराशा येई मना ।।३।।

मिळविण्यास जा तुम्ही,

मिळत नसे केव्हां

तपशक्ती वाढविता,

आपोआप येई तेव्हां ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

वर्तमानकाळात उभा राहून
भूतकाळ आणि भविष्यकाळ
मी दोन्ही पाहतोय...
भूतकाळ बरा होता ,
भविष्यात मी स्वतः च स्वतःला शोधतोय...
मोहाच्या ढिगाऱ्याखाली गाडला गेलोय...
त्या ढिगाऱ्यावर ती बसलेय
माझी प्रसिद्धी !
माझ्या प्रेयसीचा
हात हातात घेऊन...
मी प्रेमाची शिक्षा भोगतोय
आतल्या आत गुदमरतोय...

निलेश बामणे ( बी डी एन )

कृपा होऊनी शारदेची, कवित्व तुजला लाभले
शिक्षणाच्या अभावांतही, भावनाचे सामर्थ्य दिसले....१

कुणासी म्हणावे ज्ञानी, रीत असते निराळी
शिक्षणाचा कस लावती, सर्व सामान्य मंडळी...२

कोठे शिकला ज्ञानोबा, तुकोबाचे ज्ञान बघा
दार न बघता शाळेचे, अपूर्व ज्ञान दिले जगा....३

जिव्हें मधूनी शारदा, जेव्हा वाहते प्रवाही
शब्दांची गुंफण होवूनी, कवितेचा जन्म होई....४

भाव शब्दांचा सुगंधी हार, माझी अंबिका भवानी
वाहत रहा आनंदाने, यशस्वी होशील जीवनी....५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

निराशाग्रस्त माणूस बसला होता
त्याला मी ओळखत नव्हतो,
त्याच्या निराशेला ओळखत होतो,

त्यामुळे मी त्याच्या जवळ गेलो
मी त्याला हात दिला
माझा हात पकडून तो उभा राहिला,

तो मला ओळखत नव्हता
मी पुढे केलेल्या हाताला
तो ओळखत होता

आम्ही दोघे एकसाथ चालू लागलो
आम्ही एकमेकाला ओळखत नव्हतो
दोघे एकसाथ चालण्याला ओळखत होतो

++++

मूळ हिंदी कविता - विनोद कुमार शुक्ल
अनुवाद - विजय नगरकर

https://youtu.be/VZ1bm7L9OdE

शालेय शिक्षण पुरे करून,  महाविद्यालयात जाऊ लागलो. नवा उत्साह, नवे मित्रमंडळ आणि उच्च ते वातावरण. मनाचे, विचारांचे आणि बागडण्याचे एक वेगळेच स्वतंत्र. मला त्यावेळचा एक गमतीचा प्रसंग आठवला. ज्याचे धागेदोरे पुढील  जीवनात पंधरा वर्षानंतर विणले गेलेले आढळले. महाविद्यालयातील  तो दिवस आठवतो.

गड्यांनो, -- या लवकरी,उघडा हा दरवाजा,
लेकरु वाट पाहे खाली,
तान्हुला बाळ माझा,

संध्याकाळ होऊन गेली ,
उशीर किती झाला आता,
बाळ माझे झोळीत खाली,
फुटू लागला मलाही पान्हा,

भुकेलेला बाळ माझा,
रडत असेल तो केव्हाचा
,घरांत दुसरे कोणी नाही,
धनीही मोहिमेवर माझा,

कुणी नसते अशावेळी,
लेकराला लागतां भुका,
मायच भूक जाणे त्याची,
जीव तडफडे कसा तिचा,--!!!

राजांस वंदन करुनी,
निरोप द्याल का माझा,
असतां ताकीद तुमची,
मोडते नियम तुमचा,--!!!

पदर आपुला पसरुनी ,
भाकिते तुमची करुणा,
समजून घ्या हो काकुळती,
खरा त्यातला आर्तपणा,

करते पुन्हापुन्हा विनवणी,
आईपण माझे जाणा,
नका दाखवू नियमांचा बडगा,
तुमचीही आई आठवा,

सोडा मला तुम्ही झडकरी,
दाखवा माझ्यावरती दया,
व्हा भाऊ माझे तुम्ही,
जाणा माझी ममता, माया,

कठोर काळजाचे तुम्ही,
का मला असे रडवतां,-?
रडते माझ्यातील आई,
समजावू कसे आता तुम्हां,--!!!

का घालता अशा भिंती,
का छळता मज गरीबा,
आई आहे चिमुकल्याची,
करत नाही जिवाची पर्वा,

विनंती तुम्हा शेवटची,
थोडा दरवाजा उघडा,
बुरूज इथे दिसल्यावरती,
थांबेन कशी मी जरा,--??

बुरुजच आता माता-पिता,
टाकते उडी लेकरासाठी,
आता विनवणी भगवंता,
तोच राहील माझ्यापाठी,--!!!

हिमगौरी कर्वे.

©