सारेच आहेत दुबळे कुणाते नसे शक्ति
वेळ येतां दुर्बल ठरे जे सबळ समजती ।।१।।

विचार मनी येतां दुसरा शक्तिशाली
समजोनी जावे तेव्हां हार तुमची झाली ।।२।।

मनाची सबलता हेच शक्तीचे मापन
काय कामाचा देह दुर्बल असतां मन ।।३।।

सुदृढ देह व मन यांची मिळून जोडी
जीवनातील यश तुमच्या पदरीं पाडी ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

एका मोठ्या कारखान्याचा मालक,

भासत होता छोट्या विश्वाचा चालक

लाखो रूपयाची उलाढाल रोज होत होती,

मागणी, पूरवठा, उत्पन्न याचा बनला होता त्रीकोण

उत्पन्नानी घेतला होता उंची वरचा कोन,

लक्ष्मी मालकावर प्रसन्न होती,

खातां आलं असतं तर प्रत्येक जेवणांत

पाव किलो सोनं आणि तोंडी लावायला चार हिरे

पण नशीब दुर्दैवी बिचारे,

मधूमेह आणि रक्तदाब होता त्याला,

वर्ज्य केल होत साखर व मिठाला

नाचणीची भाकरी व उकडलेल्या अळणी

भाज्यांमधून शोषित होता जीवन सत्व.

जगण्यासाठी आहार नियंत्रण

समजला होता हे तत्व.

वात पित्ताची प्रकृती त्याची.

थंड पाणी थंड हवा यांचे पासून दूर राहण्याची.

लाकडाच्या टणक फळींचा केला होता खास पलंग,

कारण मऊ गादीमुळे ठणकत होते त्याचे अंग,

आणि त्याच पलंगावर बसून नैसर्गिक हवा व प्रकाशामध्ये,

कंपनीच्या लाखो रूपयाच्या Balance Sheets वर

व चेक्सवर स्वाक्षऱ्या करित होता.

पाने मागे पुढे चाळीत होता,

मध्येच मान वर करून बघत होता,

विचारत होता, समजल आहे हे दाखवित होता,

हिशोब तपासनीस, सेक्रेटरी, पर्सनल मॅनेजर

सारे उभे होते सभोवताली.

माना त्यांच्या झुकत होत्या,

शब्द त्याचे ते उचली,

कसला तरी आंतरीक अभिमान अहंकार

चेहऱ्यावर चमकत होता.

आपल्या एका स्वाक्षरीमध्ये लाखो रूपयाच्या

उलाढाली सहजगत्या होण्याची ताकद आहे

या जाणीवेने, मध्येच थांबून सेवकाने टेबलावर ठेवलेले

लिंबू सरबताचे घोट पित होता... सरबत....

स्वच्छ निर्मळ पाणी त्यांत लिंबाचा रस.

साखर मिठ वर्ज्य असलेले,

हा भोगत होता आणि इतर उपभोगात होते,

तरी देखील हे सारे माझे आहे,

हीच खोलवरची जाणीव त्याला जगवीत होती..

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

कितीही वर गेला तरी,
पतंगाला ठाऊक असते,
उतरायचे जमिनीवरी,
कधीतरी ते होणार असते,--!!!

उंच -- उंच झोके घेऊनी,
उडत राहतो निळ्या आभाळी, त्याचाच सारखा वेध घेत,
स्वारी वर कशी पोहोचते,--!!!

उंच, उदंड त्या गगनी,
सुखद गारव्याची मजा असते, इकडून तिकडे विहरत राहून,
धुंदी कशी पहा चढते,--!!!

जमीन भासे अगदी छोटी,
तुच्छ सारी दुनिया वाटते,
लाथ मारून कसा तिजवरी,
सर सर आलो वर पहा ते,--!!!

तुमची दुनिया इवली इवली,
जशी भातुकली भासते,
वरून निरखताना कशी,
गर्वाने छाती फुगते,--!!!

शेपूट आपुले फिस्कारुनी,
हिंडताना धमाल येते,
उतरु तेव्हा उतरू खाली,
अहमभावाचे आवरण चढते,--!

स्पर्धा साऱ्या पक्ष्यांशी,
गगनही मग ठेंगणे वाटते,
तुमच्या मधला आगळा मी,
हृदय कसे आनंदित होते,--!!?

काही काळ गेल्यावरी,
कुणी येते मांजा कापते,
हवेत जाती इमले विरूनी,
जमीनच शेवट जवळची वाटते,--!!

© हिमगौरी कर्वे.

( कृष्णजन्माष्टमी व गोपालकाला यानिमित्त)

आतुर होउन, शोधित मोहन, फिरते राधा धुंडित मधुवन
पडतां कानीं वेणूवादन, भान हरपलें, मोहरलें मन ।।

केशकलापीं पुष्पें गंधित
धुंद नाचते वेणी मंडित
पदिचें नूपुर कटी मेखला करिंचे कंकण करती गायन ।।

चंद्रकोर उजळिते ललाटा
नथ ऐटीनें चुंबी ओठां
हलतें हलकें, हलतां झळके, कानीं झुलणारे आभूषण ।।

काजळ खुलवी नयन टपोरे
बनले रक्तिम कपोल गोरे
शुभ्र दंतपाकळ्या उमलती हास्यफुलोरा मुखास देउन ।।

गळा कवळती मोहनमाळा
पदरावर खेळत हिंदोळा
डौल मिरविती बाहू कोमल, बाजुबंद चंदेरी बांधुन ।।

शोभिवंत, अंगुलीत एका
नील कोंदणीं ज़पत मुद्रिका
मृदुल गुलाबी तळहातांवर विलसे मेंदी नक्षी होउन ।।

कनकाहुन दीप्तिमान कांती
प्रभा खुलविती माणिकमोती
वस्त्र रेशमी, हेमकंचुकी, उटी चंदनी खुलवत यौवन ।।

ऊर धडधडे, वाढे हुरहुर
मधुर भावना करती काहुर
दिसतां कान्हा, आवेगानें मिठित झेपवे विश्वा विसरुन ।।

- सुभाष स. नाईक Subhash S. Naik

तू

जीवनाच्या प्रवासात तासन – तास उभ राहून

एखाद्या स्त्रिची वाट पाहण्याची सवय तू मला लावलीस

आणि स्वत : मात्र नामानिराळी राहिलीस ……

आम्ही इंग्लिश मेडीयम करत चुका केल्या त्या चुकांवर चुका होता आहेत. त्या कधी थांबणार ? . विषय खूप गंभीर आहे. सर्वानीच गंभीर होऊन काहीतरी चांगला मार्ग काढायला हवा .

आत्मविश्वास जागृत ठेवूनी,

कार्य घेवूनी तडीस नेती ।

कधीही न राही अवलंबूनी,

मदतीसाठी दूजा वरती ।। १

ईश्वर करीतो मदत तयांना,

मदत करी जे आपले आपण ।

आपल्यातची तो ईश्वर आहे,

असते याची जयास जाण ।। २

विश्वासाने हुरूप येई,

जागृत करीती अंतर चेतना ।

लक्ष्य सारे केंद्रीत होता,

यश चमकते प्रयत्नांना ।। ३

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मिळता मजला बाह्य एकांत, छळते गर्दी विचारांची

मन गुंतविण्या कुणी नसता, चलबिचल होते भावनांची...१,

शब्द वर्णांचा घेवून आधार, भावना काढी मार्ग आपला

आविष्कार घडविण्यासाठी, विचार करितो मदत तिला...२,

शब्दांना नटवी थटवी, ध्वनी लहरी नि सूर गेयता

अलंकार मिळता अंगी, रचली जाते एक कविता...३

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०