चकीत झालो बघूनी, प्रभूला दारावरी,
त्रिशूळ घेऊनी हातीं, आला होता जटाधारी ।।१।।

क्षणीक थांबूनी दारावरती, गेला तो निघूनी,
बहूत वेळ येत राहिला, दार ना ओलांडले त्यांनी ।।२।।

कळले नाहीं मजला, ही त्याची रीत,
विचार करीता मनी, जाणली मी ही गम्मत ।।३।।

उपास तापास करुनी, देह शुद्ध केला,
भजन पूजन करुनी, तप मिळाले मजला ।।४।।

गुंतले होते माझे मन, संसारातील मोहांत,
राग लोभ अहंकार, मुरले होते अंगात ।।५।।

मान देऊनी तपशक्तिला, येत होता ओढूनी,
अशांतता बघूनी मनातील, जात होता परतोनी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

राधे, केवढा केशसंभार,
जीव गुंतला त्यात फार,
का असे ते मोकळे सोडशी,
केसांची जादू मिरवशी, --!!!

रक्षक की मी या विश्वाचा,
दुसरा तिसरा नच" कोणता,
असे असूनही बघ किती,---
केशकलापां पडलो फशीं,--!!!

केस तुझे मानेवरून रुळती,
बटां -बटां वाऱ्यावर खेळती,
बघावे तेव्हा मनसोक्त डुलती, ‌ अडके त्यात जीव, हीच भीती--!!!

सुंदर काळेभोर कुंतल,
खूप त्यात खोल गुंतती,
त्यातच सुवासिक तेलगंध, रात्रं-दिन पाडे मोही,--!!!

तुझ्या गोऱ्या मुखड्यावर,
केसांची महिरप काळी,
गोजिरवाणे रूप तुझे,--
येते त्याला मादक झळाळी,--!!

जीवघेणा मदनबाण मारा,
कसे तुझे कुंतल, करिती,
या माऱ्याने सर्वस्व हरलो
तुजसाठी क्षणक्षण झुरलो,
द्वैतातील अद्वैत साधुनी,--
दोन जीव लागले प्रेमापाठी,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

वाहूनी कृष्णकमल तव शिरी,

अर्पितो भाव माझे श्रीहरी....।।धृ।।

तू आहेस ईश्वर,

करी सारे साकार

नशिब माझे थोर

मिळे तुझा आधार

सेवेसाठी कृपा होता मजवरी, शब्द गुंफूनी कविता करी....१,

अर्पितो भाव माझे श्री हरी....

विविधतेने नटलेले

कृष्णाचे जीवन गेले

लय लागूनी जगले,

कसे जगावे शिकवले

जीवन सारे असूनी रूप ईश्वरी, दाखवी स्वानूभवे तो हरी….२

अर्पितो भाव माझे श्री हरी,

रंगीबेरंगी कोमल

कृष्णकमळ फूल

पाकळ्या बघता निल

प्रसन्न चित्त होईल

दरवळू दे कृष्ण कमळा परि, सेवा भावाचे समाधान उरी.....३,

अर्पितो भाव माझे श्री हरी

राही न्यूनता काही

ही अज्ञानाची ग्वाही

मज क्षमा ती व्हावी

परि आशिर्वाद तू देई

उकलन तव जीवनाची करी, यशासाठी जावे त्याच वाटेवरी....४

अर्पितो भाव माझे श्री हरी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

सतत गुंतलो आहो सारे

शोध घेण्यास त्या 'आनंदाला'

युगानूयुगे प्रयत्न होतो

मिळवण्यासाठींच प्रभूला...१

बाह्य जगाचे सुख आगळे

लागले सारे त्याच्या पाठीं

'देह सुख' अंतीम वाटे,

खरा 'आनंद' देण्यापोटी...२

'ज्ञानामध्ये' भरला 'आनंद'

समजूत झाली ही कांहींना

लेखक, कवी, साहीत्यिक हे

पाठ त्याची कांहीं सोडीना...३,

साधू संत हे थोर महात्मे

आनंद शोधूती 'विश्रमांत'

'ध्यान' लावून एक मनानें

शांत होवूनी डूबती त्यांत...४,

आनंदची 'मोक्ष' असून

ध्येय साऱ्यांचे त्याजकडे

मार्ग सर्वांचे वेगळे असून

'तन्मयता' खेची प्रभूकडे...५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

जयवंत दळवी यांचे संध्याछाया हे मराठी रंगभूमी वरील खुप गाजलेले नाटक. ९ डिसेंबर १९७३ रोजी संध्याछाया नाटकाचा पहिला प्रयोग झाला.

आरवलं कोंबड

दिवाळीच्या सुंदर दिव्यांवर
अती उत्साहाने फूंकर घातली
...आणि फटाक्यांची माळ
माझ्या हातातच फूटली

जखम पाहुन सारी हळहळली
वेदना मला ती असह्य झाली
छोटी अनु जरी घाबरली
धीर दिला मला,नाही ती रडली

अगदी शांतपणे येऊन
माझ्या उशाशी ती बसली
मांडीवर डोकं घेऊन
मायेने हात फिरवु लागली

मी बळेबळे हसलो
पण ती नाही फसली
माझी वेदना तिच्या डोळ्यात
स्पष्ट मला दिसली

पप्पा, उगी उगी म्हणत
मला थोपटू लागली
संयमाने आसवांना
पापण्यात दडवू लागली

कोवळ्या त्या स्पर्शाने
मनाला शांती मिळाली
तळमळनाऱ्या वेदनेलाही
हळूहळू झोप लागली

शमलेली माझी वेदना
माझ्या चेहऱ्यावरुन तिला कळली
बघून माझ्याकडे
अगदी गोड होती हसली

सारे म्हणु लागले,
कशी हिला ऐवढी समज आली ?
तेंव्हा पहिल्यांदा वाटलं
छोटी अनु मनानं खूप मोठी झाली.

- डॉ.सुभाष कटकदौंड

कृष्ण कमळ-

रंग गुलाबी शराबी,गाली तुझ्या फुलले,
मदनबाण नयनातुनी, पाहता-पाहता निसटले,--!!!

जाई जुई कोमलांगी,
नाजूक तन साचे,
अंगकाठी शेलाटी,
सोनचाफ्याचे फूल नाचे,--!!!

वर्ण तुझा केतकी,
मिठास शब्द बोले,
कुंदकळ्यां नाजूकही,
दंतपंक्ती जणू भासे,--!!!

वाटे चालते-बोलते,
फूल तू सायली,
गेंद टपोरे झेंडूचे,
केशरवर्खी उरोजही,--!!!

जाता तू जवळुनी,
मनमोगरा फुलतसे,
उमलत हरेक पाकळी,
जिवाचे कमळ बहरतसे,--!!!

मंजुळ स्वर ऐकुनी,
भोवती सडा प्राजक्ती,
फुलांचा सुगंध येई,
सुंदरी तुझ्या सहवासें,--!!!

हिरवा चाफा दडुनी,
लज्जेत तुझ्या बसे,
प्रीत फुले मात्र फुलती,
काळजांची पर्वा नसे ,--!!!

सौंदर्याचा मी पुजारी,
विनवतो तुला प्रेमे,
प्रसन्न हो ग देवी,
भक्तकल्याणा कारणें,--!!!!

© हिमगौरी कर्वे

संघर्षाची बिजें जळतील, जाणतां तत्व पुनर्जन्माचे ।

आपसांमधील हेवे-दावे, मिटून जातील कायमचे ।। १

फिरत असते चक्र भोवती, स्वार्थीपणाचे भाव आणिते ।

त्यांनाच मिळावे सारे काही, जाणता स्वरक्ताचे नाते ।।२

उगम झाला जाती धर्माचा, स्वार्थीपणाच्या याच कल्पनी ।

वाटीत सुटतो प्रेम तयांना, केवळ सारे आपले समजूनी ।।३

कन्या जेव्हां सासरीं जाते, नाती-गोती नवीन बनती ।

वाटत होते परकीय जे, आज आपले होवून जाती ।।४

आपलेपणाच्या भावामध्ये, दडले असते प्रेम सारे ।

शत्रू देखील तुमचे होतील, समजूनी येता नाते खरे ।।५

भाऊ बहीण, मामा, चुलते, दूरवरची आप्त मंडळी ।

बंधन ते पडून प्रेमाचे, बांधली जाती एकत्र सगळी ।।६

कुणास कळले याचक्षणी, परका कुणीतरी दुरीचा ।

नात्यामध्ये नजीक असूनी, ऋणानूबंध तो पूर्वीचा ।।७

ओढला जाईल आत्मीयतेने, अज्ञानाचा पडदा उठता ।

पूर्वजन्मीचे ज्ञान शिकविल, आपापसातील मानवता ।।८

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०