पुन्हा लहान होण्यासाठी एका मुलाने आपल्या आईला घातलेली साद.... मोहन कळमकर यांची ही कविता...

पाहताना तुला पावसाळी,
थेंबा--थेंबानी जादू पसरे,
तनी मनी प्रीत ओघळती, रोमारोमात प्रेमगंध उधळे,--!!!

बरसताना मेघ गडगडाटी, विद्युल्लता कशी उचंबळे,
जिवलगाची ओढ केव्हाची, मिटल्या ओठी यौवन उन्मळे,--!

सर येता मोठी पावसाची,
अणू रेणू ओलाचिंब करे,
भिजण्यातही रूक्षपणा भारी, जोवर नाही आपण सामोरे,--!!!

सर्द हवा कशी ओली,
मनातलेही काहूर तसे,--
अवचित तुझी मूर्त पाहिली,
हृदयी, कारंजे उडत असे,--!!!

पडतो एकमेकांच्या मोही,
दोन देह एक, संगे ,
आकर्षण आता त्यापुढेही,
लौकिकही पडले मागे,--!!!

पाऊस पडता धरणी भिजली स्वप्नपूर्ती तिची होत असे, पुरुषार्थाचा आनंद पावसासी, तृप्तीचे समाधान मिळत असे,

तुझ्या माझ्या मोहक मिलनी, काळजांचे धागे गुंफले,--
चोहीकडे पसरली हिरवाई, सृजनाला अंकुर फुटले,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.

विरहात जरी कासाविस जीव
हॄदयातुनी , पाझरते भावप्रीत

अजुनही मन तुझ्यात गुंतलेले
स्मरणगंधला गंधाळ स्पंदनात

गुलमुसलेली ती सांज क्षितिजी
जणु रंगली तुझ्याच प्रतिबिंबात

मनांगणी दरवळते तीच बकुळी
मंत्रमुग्धली माझ्या भावशब्दात

दुःख वेदनांचे सावट जरी अंतरी
तरतो तव अस्तित्वाच्या खुणात

तुझ्याच रुपात जगविते कविता
प्रीतभावनांची झुळझुळ अंतरात.

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२६२

१६/१०/२०२२

तुमचं आमचं नातं कधी
एका जन्माचं गुलाम नव्हतं
ऋणं आपली फेडता फेडता
बंध पावले गाढ दृढता ॥ १ ॥

मनाचा कुठला कोपरा काही
जिथे तुमचा ठसा नाही
तुमच्या लावल्या वळणांनी
सरळ झाले मार्ग जीवनी ॥ २ ॥

दुर्धर दुर्गमशा वाटेवरती
काजळलेल्या निराशराती
संस्कारांचा दीप सोबतीला
आशीर्वादाचा कवडसा ओला ॥ ३ ॥

तुम्ही आम्हा दिलं नाही
असं काही उरलं नाही
ज्याने ओतावी कृतार्थ भरपाई
माप शोधून मिळत नाही ॥ ४ ॥

आयुष्यवाट मळता मळता
विराम खचित येणार खरा
मोकळा श्वास घेऊन मांडू
पुन्हा एकदा डाव सारा ॥ ५ ॥

गळ्यात आपले घालून गळे
मनाला करु कणकण मोकळे
छोट्यामोठ्या आठवणींचे
आनंद मोहोळ कल्लोळमळे ॥ ६ ॥

पांग आम्ही फेडावे कसे
ऋणांतून होऊनया उतराई
लिमप्रा जन्म पुढील बदलून पाहू
होऊनिया तुमची आई ॥ ७ ॥

(आईच्या ७२व्या वाढदिवसासाठी लिहिलेली.)

- यतीन सामंत

लुळा पांगळा बसूनी एकटा,
गाई सुंदर गाणे ।
आवाजातील मधूरता,
शिकवी त्याला जगणे ।।१।।

जगतो देह कशासाठी,
हातपाय असता पांगळे ।
मरण नसता आपले हाती,
जगणे हे आले ।।२।।

लुळा असला देह जरी,
मन सुदृढ होते ।
जगण्यासाठी सदैव त्याला,
उभारी देत होते ।।३।।

गीत ऐकता जमे भोवती,
रसिक जन सारे ।
नभास भिडता सूर-ताना,
शब्द उमटती “वाह ! वा रे” ।।४।।

असमान्य ते एकचि मिळता,
उणीवतेची खंत कशी ।
दुबळ्या देही कला श्रेष्ठ ती,
वीज चमकते रात्री जशी ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

शब्दातुनी उमललो
शब्दासंगे रांगलो
खेळलो बागडलो
शब्दातुनी नाहलो...

स्पर्शता शब्दभावनां
अंतरातुनी दंगदंगलो
शब्दाशब्दांचा अर्थ
उलगडित राहिलो..

शब्दांचेच ब्रह्मांड
मी वेचित राहिलो
गुच्छय संवेदनांचे
मी माळीत राहिलो...

शब्दशब्द संजीवनी
प्रीतवात्सल्य प्राशिलो
भावशब्दात पावित्र्य
निष्पाप व्यक्त जाहलो...

जाणुनी शब्दार्थ सारे
अंतर्मुख होत राहिलो
शब्द कृतार्थी, सांत्वनी
गीतात गुंफित राहिलो...

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २८५

४/११/२०२२

लाटांवर लाटा उसळत,
तयार होते भिंत,
अगणित थेंबांच्या रेषा,
अशा, कोसळती अविरत,
थ
सोनसळीप्रकाश त्यावरी त्यांच्यावरी बघा खेळतो,
जलथेंबांचे अखंड नाच,
पाहुनी तो चमचमतो,

खालवर जाऊन पाण्यात,
जादूगार तो किमयाकरे
रंग सोनेरी हिरवे निळे,
जांभळे पांढरे त्यात पसरे,

लाटांची खळबळ ऐकून,
हसे तटस्थ तो किनारा,
चलबिचल"त्यांचीपाहत राही
विस्तीर्ण दूरवर पसरलेला,-!

लाटांचे चढउतार चालू,
एक दुसरीवरी उसळे,
प्रत्येकीचे प्रताप" वेगळे,
सामर्थ्यबघता ते निराळे,

भरती ओहोटी असो वा,
रुद्रतांडव रत्नाकराचे,
लाटांवाचून अस्तित्व" नाही, किती या विशाल सागराचे,!

थेंबाथेंबांचे अस्थिरहोणे,
खालवर वरखाली पुढेमागे,
लाट होऊनी काय दर्शवे,
जगणे आपुले तसेअसावे,!

थेंबाथेंबाने जीवन चाले पुढे,
खाली-- वरती पुढेमागे,
असे असूनही परस्परांशी,
जोडायचे ना प्रेमधागे,--?

असंख्य जलबिंदू दाखवती, जीवनातील भंगुरता
चंचल स्वरूप हे यांचे ,
अन् टोकाचीअस्थिरता,--!

थेंबाना किनारा गाठणे,
कितीअप्राप्यवाटते, कधीतरी या यात्रेला,पण, मुक्तीही दैवीचअसते,--!!

हिमगौरी कर्वे

दु:ख जाणण्या दु:खी व्हावे,

या परि अनुभव दुजा कोणता ।

सत्य समजण्या कामी न येई,

तेथ कुणाची कल्पकता ।।१।।

धगधगणारे अंगारे हे,

जाळती काळीज ।

शब्दांचे फुंकार घालूनी,

येईल कधी का समज ।।२।।

मर्मा वरती घाव बसता,

सत्य येते उफाळूनी ।

चेहऱ्यावरले रंग निराळे,

हलके हलके जाती मिटूनी ।।३।।

त्या दुःखीताला जाणीव असते,

जीवनामधली निराशा कशी ।

झेप घेवूनी समरस होतो,

इतर जणांच्या काळजाशी ।।४।।

सुख दु:खातील दु:ख अधिक ते,

पदोपदी जे दिसून येई ।

दु:खीतांचे अश्रू पुसण्या,

दु:खी अनुभवी धाव घेई ।।५।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com