कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

काळे दाट रेशमी कुंतले
पाहिले ज्यांनी ते गुंतले
कोण असेल रे ती ?
दिसते छान सुंदर किती

सुंदर डोळे नजर बोलकी
गाली खळया गोड खुलती
डौलदार चालतांना टाकते
पावले एका लयीत ती

कोण असेल रे ती ?
दिसते छान सुंदर किती

पाहाण्या मन भरूनी तिला
किती बहाणे करीती वेडे ते
डोळ्यासमोरूनी जाई जेंव्हा
नजरेचे त्यांच्या पारणे फिटते

कोण असेल रे ती ?
दिसते छान सुंदर किती

-- अरुण वि.देशपांडे-पुणे
9850177342

प्रकाशित - दिवाळी अंक- २०१८ -.दै.स्वतंत्र उज्वल भारत - धुळे .

झाले प्रसन्न मातेवरी। ब्रह्मा विष्णु आणि महेश्वर। मार्ग भक्तीचा देण्याकरिता। अवतरले रुप दिगंबर॥

विसरण्यातच लपला आहे, आनंद जीवनाचा
आठवणीचे द्वार उघडता, डोंगर दिसे दु:खाचा...१

दृष्य वस्तूचे मिळता ज्ञान, असे जे बाह्य जगीं
आकर्षण त्याचे वाटत असते, सदैव आम्हां लागी....२

वस्तूच्या त्या होवूनी आठवणी, सुख देई आम्हांला
क्षणिक असती सारे सुख, दु:ख उभे पाठीला...३

उपाय त्यावरी एकची आहे, विसरून जाणे आठवणी
विसरूनी जातां त्या सुखाला, दु:खी होई न कुणी...४

एकाग्र मनाची स्थिती म्हणजे, दुसरे काही नसे
जाता विसरूनी स्वत:लाही, जगास विसरत असे ... ५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

नव्हतो कधीही चित्रकार,

परि छंद लागला,

रंगाच्या त्या छटा पसरवितां,

मौज वाटे मनाला ।।१।।

रंग किमया दाखविण्या,

नव्हता मार्गदर्शक कुणी,

गुरुविना राहते ज्ञान अपूरे,

याची खंत मनी ।।२।।

नदीकाठच्या पर्वत शिखरी,

विषण्ण चित्त गेलो,

मन रमविण्या कुंचली घेवून,

चित्र काढू लागलो ।।३।।

निसर्गाचे अप्रतिम सौंदर्य,

रंग छटा शिकवी,

गुरू सापडला चित्र कलेतील,

हाच तो निवावी ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

विष्ठा बघूनी थुंकलो,
घाण वाटली मजला,
अमंगल संबोधूनी,
लाखोली देई तिजला ।।१।।

संतापूनी मजवर ,
कान उघडणी केली,
तुझ्याचमुळें मूर्खा मी,
अमंगळ ती ठरली।।२।।

आकर्षक रूप माझे,
लाडू करंज्यानें युक्त
कपाटातूनी काढूनी,
केले सारे तूंच फस्त ।।३।।

परि मिळतां तुझा तो,
अमंगळ सहवास,
रूप माझे पालटूनी,
मिळे हा नरकवास ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तुझ्यात जीव रंगला...
पाहता पाहता तिच्यात गुंतला...
शहरातील हायवे वरून अचानक शेतात घुसला...
विमान सोडून बैलगाडीला भुलला...
मातीला न स्पर्षणारा मातीत लोळला...
पांढरपेशा अचानक गावरान झाला...
स्वप्न जगणारा आता स्वप्नात रंगला...
प्रेमापासून पळणारा प्रेमात पडला...

कवी - निलेश बामणे

गोड शब्द बोबडे, लकब मनास आवडे ।

शब्दांची भासली जाण, नव्हते भाषेचे अजुनी ज्ञान ।। १

भावनांचा उगम दिसला, मनी व्यक्त होई हालचालीतूनी ।

रागलोभ अहंकारादी गुण, दिसून येती जन्मापासून ।। २

देश-वेष वा जात कुठली, सर्व गुणांची बिजे दिसली ।

हळूहळू बदले बाह्यांग जरी, उपजत गुण राही अंतरी ।। ३

प्रसंग घडता अवचित , बाह्य जगाते विसरत ।

उफाळून येती सुप्त भावना, मानवी त्या जन्मखुणा ।। ४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मानव जीवन तुम्हां लाभले,
महत् भाग्य ते समजावे
कर्म दिधले पाठी तुमच्या,
सद्उपयोगी यांसी करावे....१,

जीवन रेखा मर्यादेतच,
ठेवली असती तुमचे हातीं
जाणीव त्याची मनीं असावी,
कर्म कार्ये जेव्हां करिती...२,

हाती घेतल्या कार्यामध्ये,
एकचित्त तो प्रयत्न व्हावा
काळ केवढा तुमचे जवळी,
याचा विचार सतत यावा...३,

कार्ये राहता अपूर्ण अशी,
वेळ न उरे तुमचे हाती
अभाव असता योजनेचा,
अपयश ते पदरी पडती....४

कार्य व्याप्तीची दिशा असावी,
शक्ती साधन काळ बघूनी
जीवन यशाचा आनंद खरा,
लुटाल तुम्ही हे ध्या जाणूनी.....५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

हवे तेच बोलता मी
जमाया लागले लोक
सत्य सांगू लागताचि
उठू लागे एक एक।

...मी मानसी

झरा वाहतो पाषाणातून, भोवती सारे खडक,
निसर्गाच्या सान्निध्यात,
झरणे त्याचे बेधडक,
निर्धास्त तो उगमापासून,
चोखाळत आपली वाट,
निखळ निर्मळ निरामय,---
सारखा पुढे पुढे धावत,--!!!
भीती ना कुठली अंतरात,
सहजी अगदी नाचत उडत कठीण त्या दगडांमधून,
उत्फुल्ल होऊन मार्ग काढत,
रेषा बिंदूंच्या साऱ्या रेखित, मार्गक्रमण करत ठराविक,
तुषार कुठले मोती ठरत,
शुभ्र पांढरे आणि सफेत,
झुळुझुळु सारखा आवाज करत, गात आपुली जीवनधून,--!!!
वृक्षवल्लीला चैतन्य देत, कर्तव्याचा मार्ग अंगीकारत,
ना कुठला ताणतणाव,
संताप, विषाद अनावृत्त,
निधान त्याचे फक्त आनंद दुसऱ्याला जगवत जगवत,
सदैव चैतन्याचे उधाण,
न अचेतनाची ओढ,
वाहातच सारा जन्म,
आपल्या धुंदीत केवळ मस्तीत--!!

© हिमगौरी कर्वे.