कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

-- सौ. सुधा नांदेडकर

तुला मी मला तू
किती जपलं आजवर
मनात तेच रुजलंय
खूप खूप खोलवर !

त्याचा बहर
मनांत खुलतो
तुला नि मला
दोघांनाच कळतो !

-- ..... मी मानसी

सतत गुंतलो आहो सारे
शोध घेण्यास त्या 'आनंदाला'
युगानूयुगे प्रयत्न होतो
मिळवण्यासाठींच प्रभूला...१

बाह्य जगाचे सुख आगळे
लागले सारे त्याच्या पाठीं
'देह सुख' अंतीम वाटे,
खरा 'आनंद' देण्यापोटी...२

'ज्ञानामध्ये' भरला 'आनंद'
समजूत झाली ही कांहींना
लेखक, कवी, साहीत्यिक हे
पाठ त्याची कांहीं सोडीना...३

साधू संत हे थोर महात्मे
आनंद शोधूती 'विश्रमांत'
'ध्यान' लावून एक मनानें
शांत होवूनी डूबती त्यांत...४

आनंदची 'मोक्ष' असून
ध्येय साऱ्यांचे त्याजकडे
मार्ग सर्वांचे वेगळे असून
'तन्मयता' खेची प्रभूकडे...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कोणते हे रस्ते
कुठले हे वळण
कसल्या या जाणीवा
कसले हे स्पंदन

पहाटेचे दवबिंदू
हळूच जातील घसरून
ओंजळीतल्या रेतीचे
कण जातील निसटून

माहित आहे जरी
स्वप्न हे नाही खरे
तुझ्या सोबतीचे
स्वप्नही असते पुरे...

-- आनंद पाटणकर.

गंध तव केसांचा आजही तसाच येत आहे
जरी डोकावतीय रुपेरी छटा त्यात कधीतरी
मस्ती आपल्या प्रेमाची आजही तशीच आहे ।

चाल आपुली जराशी झालीय मंद जरी
ऊमेद चालण्याची ती आजही टिकून आहे
गजरा केसात माळण्याची हौसही तशीच आहे ।

फेसाळणारा सागर किनारा आजही तोच आहे
सागराच्या लाटांचा आवाज अजूनही तोच आहे
प्रेमलाटेतील आवेश तुझा आजही तसाच आहे ।

वाटते या सागर किनारी आजही तसेच बसावे
घेऊनिया मिठीत तुजला प्रेमगीत मी तेच गावे
गात असता प्रेमगीत या जगाला विसरून जावे ।

-- सुरेश काळे
मो.9860307752
सातारा.
८ ऑगस्ट २०१८

कृपा होऊनी शारदेची,

कवित्व तुजला लाभले

शिक्षणाच्या अभावांतही,

भावनांचे सामर्थ्य दिसले ।।१।।

कुणासी म्हणावे ज्ञानी,

रीत असते निराळी,

शिक्षणाचा कस लावती,

सर्व सामान्य मंडळी ।।२।।

कोठे शिकला ज्ञानोबा,

तुकोबाचे ज्ञान बघा,

दार न बघता शाळेचे,

अपूर्व ज्ञान दिले जगा ।।३।।

जिव्हेंवरी शारदा,

जेव्हा वाहते प्रवाही,

शब्दांची गुंफण होवूनी,

कवितेचा जन्म होई....४

भाव शब्दांचा सुगंधी हार,

माझी अंबिका भवानी

वाहत रहा आनंदाने,

यशस्वी होशील जीवनी ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

खेळाच्या त्या मैदानीं,
रंगात आला खेळ,
मुरलेले खेळाडू,
आनंदी जाई वेळ ।।१।।

खेळाच्या कांहीं क्षणी,
टाळ्या शिट्या वाजती,
आनंदाच्या जल्लोषांत,
काही जण नाचती ।।२।।

निराशा डोकावते,
क्वचित त्या प्रसंगीं,
हार- जीत असते,
खेळा मधल्या अंगी ।।३।।

सूज्ञ सारे प्रेक्षक,
टिपती प्रत्येक क्षण,
खेळाडू असूनी ते,
होते खेळाचे ज्ञान ।।४।।

मैदानी उतरती,
ज्यांना असे सराव,
जीत त्यांचीच होते,
ज्यांच्यात खिलाडू भाव ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

विसरले जाणे येणे
विसरले गणगोता
माझिया सोनुल्याची
फक्त आजी आहे आता ।। माझिया.....

दिन उगवतो माझा
त्याच्याच आवाजाने
दिन मावळे रात्रीला
त्याची अंगाई गाता गाता ।। माझिया.....

आठ वाजले का बाई
झाली दूधाची गं वेळ
जीव होई कासावीस
वेळेवरी आटोपता ।। माझिया.....

दहा वाजले जाहली
आंघोळीची त्याची वेळ
आता वाजणार भोंगा
जरा साबण लावता ।। माझिया.....

बारा वाजता अचूक
जेवणाची त्याची वेळ
कधी चुकणार नाही
तुम्ही चुकाल घड्याळ
बाळकृष्णाचे दर्शन
दही भात भरविता ।। माझिया.....

भर दूपार टळली
आता पुरे झाला खेळ,
डोळे मिटू मिटू होती
मांडीवर थोपटता ।। माझिया.....

संध्याकाळ फुलपंखी
येई नटून थटून
टिका मिका करूनिया
बाळ खेळते अंगणी
त्याला पाहता पाहता
दिनमणी जाई अस्ता ।। माझिया.....

त्याच्या बाळ मुठीमध्ये
माझे बंदिस्त अस्तित्व
त्याच्या हासूत असूत
माझे सामावले विश्व
बोबडे बोल त्याचे
माझी गाथा माझी गीता ।। माझिया.....

सायंकाळी क्षितिजावरती
पहा पसरल्या सांजसावल्या ।।