बीजाचे समर्पण पहावे,
स्वतःला देऊन टाकते,
एक तरु जन्माला यावे,
म्हणूनच स्वतःला गाडते,---!!

पुन्हा मातीत रूजून,
एकदम कात टाकते,
अंकुराचा स्वरूपाने ,
मातीच्या कुशीत येते,--!!!

काळी आई कुरवाळते ,
सर्व संगोपन करते,
बघता बघता नजरेत भरते,
अंकुराचे फोफावणे, --!!!

अंकुराचा त्याग करून,
बीज वाढीस लागते,
रोपट्याच्या स्वरूपात,
सानुले झाड उगवते ,--!!!

रोपट्याला फुटती पाने,
त्यांचेही वर जाणे,
करता करतां झाड वाढते,
हिरवेगार, डौलदार दिसते,--!!!

हळूहळू संपन्न होते,
घोंस लागती फुलाफळांचे,
झाड होते मोठे,
कधी रूप घेते वृक्षाचे,--!!!

फळे-फुले भरलेले,
वृक्ष घनदाट डंवरलेले,
कोसळती किती फळेफुले,
शेवट पुन्हा बीजरुपे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

कळावे लोभ असावा ,पत्र मी केले पुरे
कळेल ना खरोखरी , पत्ता कुठचा लिहावा बरे ?

सगळेच गुंग मोबाइलवरी ..मेसेज आणि कॉलवर
मी अडाणी अजून चिपकून ..जुन्याच पत्र चिट्ठीवर

शब्द लेकराचे जपून ठेवले ....वाचते,हात लावते पुन्हा पुन्हा
घड्या करुनी सांभाळते ....त्यात माझा दिसे कान्हा

स्पर्श अक्षरांचा जणू लेकराला थोपटते मी
झोपतो बाळ आन स्वप्न पाहत झोपते मी

केवढा होता सहारा पत्राचा ...छान वेळ वाट बघण्यातही
आता तर विसरलाच पत्ता घराचा ..गावचा पोस्टमनही

मोबाईलवर थरथर म्हणुनी बोलणेही होतेच कट
खरे तर नातसुनांना ..वाटते माझी का कटकट

खोटेपणा, फसवेगिरी ..दिसतेच या यंत्रात मला
खास वेळ काढून लिही रे लेकरा एक पत्र मला /

-- श्रीकांत पेटकर

सुखी रहा तू लाडके,दिल्या घरी
मोद हा मनी दाटला,जा सासरी।।धृ।।

कन्यारत्न जन्मताच,आनंदलो
वाढवले ना लाडात,धन्य झालो
बालक्रीडा सुखविती,हो संस्कारी
मोद हा मनी दाटला,जा सासरी।।१।।

आला हो राजकुमार,नेण्या परी
नववधू दिसे कशी,ही गोजिरी
माय तुझी मालत्यांनी,ओटी भरी
मोद हा मनी दाटला,जा सासरी।।२।।

येता दाटुनी कंठ हा,काय करू
पाठवणी करतो,कसा सावरू
जा निवांत तू,वळू नको माघारी
मोद हा मनी दाटला,जा सासरी।।३।।

सेतू बनूनी रहा,दोन कुलांचा
बंध रेशमी हा ,तू जोडायचा
सोबत तुझ्या,संस्कारांची शिदोरी
मोद हा मनी दाटला,जा सासरी।।४।।

-- सौ.माणिक (रुबी)

ती आत्महत्त्या करताच समाज तिच्याच

चारित्र्यावर प्रश्न चिन्ह लावून मोकळा होत असतो...

पण तिने आत्महत्त्या करण्यापूर्वी

किती रात्री जागून काढल्या असतील,

किती उश्या तिच्या अश्रुंनी ओल्या झाल्या असतील,

कित्येकदा मनातल्या मनात ती मेलीही असेल

याचा विचार कोणी कधीच करीत नाही...

प्रत्येकाला तिच्या मृत्यूचे कारण जाणण्यात रस असतो...

ती गेल्याचे दु:ख फारच थोड्यांना असतं ...

बाकीच्यांना तो मनस्तापच वाटत असतो...

कोण म्हणतं तिचं प्रेमप्रकरण असेल,

कोण म्हणतं तिचा प्रेमभंग झाला असेल,

कोण म्हणतं ती गरोदर असेल,

कोण म्हणतं तिचे लग्न ठरत नव्हतं,

कोण म्हणतं तिच मन फारच हळवं होतं...

पण खरंच हिच कारणे असतात का तिच्या आत्महत्तेमागे ..?

तिच्या आत्महत्तेची खरी कारणे कधीच येत नाहीत का जगासमोर...

पुरुषांना जन्माला घालणारी स्त्री

त्याच पुरुषांच्या अहंकाराची बळी ठरत असते का ?

ठरत असेल तर हे वेळीच थांबायला हवे !

तिची आत्महत्त्या टाळायला हवी !

नाहीतर... तिच्या अभावी...

भविष्यात कित्येक पुरुषच

आत्महत्त्या करताना दिसतील...

©कवी ‌– निलेश बामणे ( एन.डी.) 18-02-24

दाटे विचारांत ओसंडून सैरभैर व्याकुळलेली वाट

वाटेवरी भग्न स्वप्ने उरी घेउनी जन्मली ही पहाट

पहाटे अखेरीस सर कालचा दिस, रेंगाळला सुन्न घाट

घाटावरी पाय ओढीत ही घट्ट धरली पुन्हा वहिवाट

धागे कसे जोडले हे असे सांधताना रुतोनी बसावे तिथे

तिथे वाटते सर्व संपून जावे फिरोनी पुन्हा नेमके आठवे

आठवांची ठेव गळकी जणु मनी मेघांचे काजळ दाट

दाटले प्रेम सर्वत्र आहे चालती आंधळे ना ही वाट

मनोरंजनी गुंतलो असे कि कुठे जायचे भान उरले कुठे

कुठे घ्यायची भरारी पंख विखरून हाती नुसती पिसे

पिसे राहिले ना कशाचे तरी कशी पायात येते वहिवाट

वहिवाट प्रसवते बीज मर्मबंधात प्रेम, पाउलेच होती वाट

-- सुहास तांबे

जीवन हा श्वास आहे
स्मरणगंधी ध्यास आहे...
कळीकळीने उमलावे
फुलांनी दरवळणे आहे...
सभोवारी गंधाळावे
सत्कर्मी आव्हान आहे...
सुखदुःखांच्या सरोवरी
मुक्त असे डुंबणे आहे...
प्रवाहा विरुद्ध पोहणे
पुरुषार्थाची कमाल आहे...
विवेकाची साथ असावी
अप्राप्यही, प्राप्त आहे...
मनामनांत नित्य रहावे
तीच खरी मन:शांती आहे...
द्वैत, अद्वैत एकरूपता
निर्मलतेचे प्रतिबिंब आहे...
कानी मंजुळ धुन मुरलीची
आत्मानंदी सुंदर सत्य आहे...

–वि.ग.सातपुते.( भावकवी )

9766544908

रचना क्र. १८८

५/८/२०२२

त्याची ऐकूनी करूण कहाणी, डोळे भरून आले पाणी

हृदय येता उंचबळूनी, निराश झाले मन ।।१।।

आघात होता त्याच्या जीवनी, तो तर नव्हता माझा कुणी

तरी का आले प्रेम दाटूनी, उमजेना काही ।।२।।

दु:ख दुजाचे समोर आले, मनास ज्याने कंपीत केले

दोन जीवांच्या हृदयामधले, अदृष्य हे धागे ।।३।।

मानव धर्म एक बिजाचा, वाढत गेला गुंता त्याचा

ओढत असता धागा टोकाचा, दुजा हळहळतो ।।४।।

राग लोभ वा प्रेम भावना, बांधूनी ठेवते एकमेकाना

हिच असे निसर्ग योजना, जीवन म्हणती याला ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५९

लीन दिन ती होवून पुढती,
झुकली होती त्यावेळी ।
हात पुढे आणि नजर खालती,
ज्यांत दिसे करूणा सगळी ।।

लाचार बनूनी पोटासाठी,
हिंडे वणवण उन्हांत सारी ।
वादळ वारा आणिक पाऊस,
संगत घेवून फिरे बिचारी ।।

मदतीचा हात दिसे,
जागृत होता भूतदया ।
जनसामान्यात असती
मानवतेतील ही माया ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

हे शशिधरा तूं प्रेमळ सखा साऱ्या विश्वाचा

सौंदर्याचे प्रतिक असूनी राजा तूं नभाचा

लागूं नये तूज दुष्ट म्हणूनी काजळ लावी तुला

काही वेडे त्यास समजती तू डागाळला

डाग कसला तुम्ही मानतां प्रेमामध्ये तो

दोन मनांतील पवित्र नाते हे आम्हीं विसरतो

समजूं शकतो नीती बंधन समाज रचनेचे

बळजबरीच्या कृत्यास तुम्ही म्हणावे पापाचे

गुरू पत्नीशीं प्रेम करिता लौकिक गेला तो

दोघांची साथ ती मिळतां गुन्हा कसा होतो ?

एक दिशेने प्रेम साधतां अर्धवट राही

दोघांमधली मनाची ओढ ती समाधान देई

'नीती मार्गे' कुणी म्हणतील चंद्रकृत्य चुकले

प्रेमाच्या परि अथांग सागरी तळांत ते बुडाले

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com