अकारण कां नांवे ठेवता सदैव कैकयीला ।
चित्त देवूनी समजूनी घ्या तुम्ही राजमातेला ।।धृ।।

जेव्हां दशरथ युद्धास जाई ।
कैकयी त्याच्या सेवेत राही ।।
राजनीति अन् युद्धनीति ही ।
अवगत झाली सारी तिजला ।।१।।
चित्त देवूनी समजूनी घ्या तुम्हीं राजमातेला

नजीकच्या त्या देशामधूनी ।
रावणादी असुरी शक्ती वाढूनी ।।
सामान्य जनाला जर्जर करुनी ।
हा हाः कार तो माजविला ।।२।।
चित्त देवूनी समजूनी घ्या तुम्हीं राजमातेला

परिस्थितीला जाणून घेतां ।
केवळ चौदा वर्षाकरीता ।।
राम वनी तो पाठवी माता ।
तोड नसे त्या दूरदृष्टीला ।।३।।
चित्त देवूनी समजूनी घ्या तुम्हीं राजमातेला

माता आणि राजधुरंदर ।
दुहेरी भूमिका ही शिरावर ।।
निर्णय घेऊनी अतिशय खडतर ।
इतिहास जिने घडविला ।।४।।
चित्त देवूनी समजूनी घ्या तुम्ही राजमातेला

रावणवृत्ती महा असूरी ।
नष्ट केली तिनेच खरी ।।
मार्ग निवडले जरी कांटेरी ।
यशस्वी केले रामप्रभुला ।।५।।
चित्त देवूनी समजूनी घ्या तुम्ही राजमातेला

धाडीला नसतां राम वनीं ।
मारीला असता रावण कुणी ?
स्वतःचे शिरीं कलंक घेवूनी ।।
धरणीवरचा पाप भार रोकला ।।६।।
चित्त देवूनी समजूनी घ्या तुम्ही राजमातेला

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

थांब विज्ञाना, नको लावूस शोध

नष्ट करुनी भावना, नको गमवू आनंद / धृ /

उंच मारुनी भरारी

पोहंचला चंद्रावरी

दाही दिशा संचारी

नष्ट केलास तू , चांदण्यातील आनंद १

थांब विज्ञाना, नको लावूस शोध

फुलांतील सुवास

फळांतील मधुर रस

पक्षांचा रम्य सहवास

नष्ट केलास तू, निसर्गातील सुगंध २

थांब विज्ञाना, नको लावूस शोध

नदीतील संथता

ओढ्यातील चपळता

धबधब्यातील प्रचंडता

रोखलास प्रवाह तू, घालूनी बांध ३

थांब विज्ञाना, नको लावूस शोध

शरिराची योजना

गुंतागुंतीची रचना

श्रेष्ठत्व दिले ज्ञाना

भावना व विचार यांचा, निर्माण केला वाद ४

थांब विज्ञाना, नको लावूस शोध

तुझ्या शोधांतील झेप

क्षणिक सुखाची झोप

परि करी निसर्गा ताप

नको करुं तूं, ईश्वरी दयेचा प्रवाह बंद ५

थांब विज्ञाना, नको लावूस शोध

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

e-mail- bknagapurkar@gmail.com

मनमे एक आरजू थी के प्रभु मिल जायेगा
दिलकी धडकन कहती के उसे अपनेमेंही पायेगा

आंख सबतरफ ढूंडती है हर एक कण में
फिरभी दृष्टी असमर्थ हैं उसे पहचाननेमें

ध्वनी की लहरे हर तरफ गुंज उठती
कानोंके सहारे आवाज उसकी ना सुनी जाती

महक उठती हवा खुशबूदार गंधोंसे
पहचाने उसे कहां बगीचेके फूलोंसे

बीती कितनी जींदगीयां उसकी खोज करनेमें
कमजोर पडती है इंद्रिया उसे जान जानेमें

आ तू इन्सानका रुप लेकर के तुझको मै देख पाऊं
या मुझको दिव्य शक्ति देकर के तुझमें मैं समा जाऊं

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

निष्पाप फुलांचा ताटवा सुंदर
गंधाळ, सुगंधी त्याचा मनोहर...
अवीट, स्पर्श लाघवी कोमल
मनोमनी जागविती भाव सुंदर...

जगी जगावे निर्मळ फुलांसारखे
काटयासवे फुलत रहावे निरंतर...
क्षणाक्षणांना नित्य वेचित रहावे
भावनांनी उजळीत जावे मनांतर...

अर्थ जीवनाचा उलगडित जावा
मनामना,सुखवित रहावे निरंतर...
मोहपाश, हे आसक्तीचे मृगजळ
त्यातूनी, जीवा सावरावे निरंतर...

युगायुगातुनी लाभे जन्म मानवी
सत्य, विवेकी आत्मसाक्षात्कार
सांध्यपर्वी मन हळवेहळवे कातर
स्मरावा, एकची तो कृपाळू ईश्वर...

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २३६

१६ /९ /२०२२

आज मज कळो यावे,का रिकामे आपुले आभाळ, अनभिषिक्त प्रेम चांदणे,
नाहीसे का आज ओढाळ,--!!!

मंदमंद प्रेम प्रकाश,
हळूहळू नाहीसा होई,
जीवनीचा तम मग,
बघ, कसा वाढत जाई,--!!!

रोज रोज अमावस,
असे कसे चालायाचे,
रात्रंदिनी निष्प्रभ खास,
चंद्र - चांदणे मज भासे,---!!!

अनुभवल्या जिथे पोर्णिमा,
चंदेरी धवल लख्ख,
तेच प्रेमाभाळ वाटे,
धूसर तममय मख्ख,--!!!

कुठे गेला माझा चंद्र,
आणि त्याचे प्रेमळ चांदणे,
विरहार्त गीत गाई,
पक्षी एकाकी दिवाणे,--!!!

चंद्र चांदण्या भरून बहरे,
खरे तर रात्र लोभसवाणी,
जशी ती जवळ येते,
आठवांनी काळीज चरे,--!!!

या रम्य निरव एकांती,
पुन्हा एकदा तू जवळ यावे, पहिल्यासारखे लाजलाजूनी,
कवेत माझ्या सामावून जावे,--!!

पुन्हा एकदा व्हावा तो, लाजराबुजरा शृंगार ,
नदीस जसा सागर भेटतो,
बघत राहावे त्यांचे उफान,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

धागा धागा मिळून,
बांधले,खास घरटे,
फांदीचा आधार घेऊन,
उभ्या झाडास लटकवले,
एक चोंच करी किमया,
केवढी मोठी कारागिरी,
पिल्लांस सुरक्षित करण्यां,
माय बापाची चाले हेरगिरी,
घर मोठे प्रशस्त हवेशीर,
वारा चारी बाजूंनी वाहे,
निसर्ग सान्निध्यातले,
वाटते मोठे आरामशीर,
अंडी घालून ती उबवती,
वाट जन्माची पाहती,
कारागीरच ते नव्या उमेदी,
दार घरट्याचे असे बांधले,
सहजी कोणी उतरू नये,
पण साप नागांचा दहशतीने,
रक्षणास तत्पर दोन पाखरे,
चहूबाजूंनी घरट्याला चौकोनी,
असे जाळीदार नक्षी,
आखीवरेखीव जाळ्याला ,
केले कसे त्रिशंकूकृती ,
दुनिया सारी घरातच वसे,
संसार मांडला आगळा,
समर्थ नर मादी दोघे,
परंतु नशिबाचा खेळ वेगळा,--!

हिमगौरी कर्वे.©

आई तुझे प्रेम,

अनंत त्याचे दाम ।

तुलनेसी ब्रम्हांडी,

जड तुझीच पारडी ।।१।।

पुंडलीक तुझ्यासाठी,

विसरला जगत् जेठी,

कळण्या तुझ्या प्रेमाचा अर्थ,

शब्दांत नाही सामर्थ्य ।।२।।

बलीदानाची तू मूर्ती,

'प्रेमाचे प्रतिक' हीच तुझी कीर्ती,

कष्ट करुनी वाढविले छोटे,

विसरती तुला होऊन मोठे ।।३।।

सोडीनी एकटे तुजसी,

पंख फुटता उडे आकाशी,

निरोप देऊन प्रेमाचा,

कळस गाठला महानतेचा ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

वारी ही केवळ पावलांची नसते,
ती आत्म्याने परमात्म्याकडे निघालेली
निःशब्द, निरंतर यात्रा असते.

डोक्यावर तुळशीची माळ असो वा नसो,
ओठांवर नाम असो वा नसो,
मनात भक्तीचा एक दिवा तेवत राहिला की,
प्रत्येक वाट पंढरीकडेच वळते.

कधी अश्रूंची चंद्रभागा वाहते,
कधी स्मितहास्यच प्रसाद बनतो.
कधी भुकेल्याला दिलेला एक घास,
कधी दुःखी मनावर फिरवलेला मायेचा हात,
याच क्षणांत विठ्ठल
निःशब्दपणे भेटून जातो.

अहंकाराचे शेवटचे पान गळून पडते,
तेव्हाच भक्तीची नवी पालवी फुटते.
स्वार्थाची धूळ झटकून
जेव्हा मन अनवाणी चालू लागते,
तेव्हा प्रत्येक श्वासातून
"विठ्ठल... विठ्ठल..." असा नामनिनाद दुमदुमतो.

संसाराच्या वाटेवर
ऊनही असते... पाऊसही असतो...
कधी काटे टोचतात,
कधी पाय रक्ताळतात.
पण अंतःकरणात उभा असलेला सावळा विठू
हात धरून चालवत राहतो,
म्हणून भक्ती कधीच थकत नाही.

माझ्या हृदयाचे मंदिर व्हावे,
प्रेमाचा अखंड नंदादीप तेवत राहावा.
दयेची आरती,
क्षमेचा गंध,
सेवेचा नैवेद्य,
आणि माणुसकीचाच हरिपाठ
माझ्या जीवनात अखंड घुमत राहावा.

मला नको वैभव,
नको कीर्ती, नको मान.
माझ्या प्रत्येक श्वासात
फक्त गुंजत राहो तुझेच नाम.

आणि शेवटचा क्षण जेव्हा येईल,
तेव्हा डोळे मिटताना
तुझ्या विटेवरील सावळे रूप दिसावे.
ओठांवर अखेरचा शब्द
"विठ्ठल..." असावा,
आणि आत्म्याची अंतिम वारी
तुझ्याच चरणी विसावावी.

कारण...

ज्याच्या अंतःकरणात विठ्ठल जागा होतो,
त्याला पंढरपूर गाठण्यासाठी
रस्त्यांची गरज भासत नाही.

ज्याच्या हृदयात प्रेम, दया आणि माणुसकी नांदते,
त्याच्या अंतरी
रोज आषाढी, रोज कार्तिकी फुलत असते.
आणि त्याच्या प्रत्येक श्वासात
अखंड विठ्ठलाची वारी सुरूच असते.
म्हणूनच...
अंतरी जेथे विठ्ठल नांदे, तेथेच पंढरी वसे.
प्रेम, दया, नामस्मरणात, जीवन धन्य होऊन हसे.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

ओठावरले गीत माझे, आज कसे हे रुकून गेले

गीतामधले शब्द रूकता, ओठ कसे हे सुकून गेले....।। धृ ।।

आकाशातील थवे पाहूनी,

चंचल माझी नजर झाली

भिर भिरणाऱ्या दृष्टी पटावर

असंख्य चित्रे उमटूनी गेली

चित्र बघूनी नाचे मन जे

पाषाणा परी स्थिर कां झाले....१

ओठावरले गीत माझे आज कसे हे रुकून गेले

गीतामधले शब्द रूकता ओठ कसे हे सुकून गेले

झूळझूळ वाहे सरीता पाणी

पाण्यावरती दिसे तरंग

हलके हलके भिजवी अंग

पुलकीत करी रोम रोम जे

थंड आज परि होता दिसले....२

ओठावरले गीत माझे आज कसे हे रुकून गेले

गीतामधले शब्द रूकता ओठ कसे हे सुकून गेले,

सारे कांहीं तसेच आहे

सभोवतालचा निसर्ग ठेवा

अंतर्मनही माझे आपले

लुटीत असे जो सुखद मेवा

परि दोन्हीमधले अंतर ते

आज भासते दूर जाहले...३

ओठावरले गीत माझे आज कसे हे रुकून गेले

गीतामधले शब्द रूकता ओठ कसे हे सुकून गेले

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com