कसे मानूं उपकार निसर्गा तूझे मी

उघडोनी जीवन द्वार आलास तूं कामी

तुझ्या मोरानें दाखविले नृत्य राघूच्या वाणीनें शिकविले सत्य

कोकीळेचे गान सप्तसुरांच्या लहरी चित्रकलेचे ज्ञान इंद्रधनुष्या परि

मुंग्याची वारुळे दाखवी वास्तूकला कोळ्याची जाळे शिकवी हस्तकला

घारीची भरारी स्वछंद केले मनां मैनेच्या उदरीं जाणला प्रेमळपणा

विजेची चपळता चंचल बनवी धबधब्याची प्रचंडता श्रेष्ठत्व जाणवी

निसर्गातील विवीधता देई माणसा ज्ञान

करी त्यास मदत, आनंदी होण्या जीवन

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

चित्र दिसते दर्पणी ,

जसे असेल तसे,

धूळ साचता त्यावरी,

अस्पष्ट ते होतसे ।।१।।

दर्पणा परि निर्मळ मन,

बागडते सदैव आनंदी,

दूषितपणा येई त्याला,

भावविचारांनी कधी कधी ।।२।।

निर्मळ ठेवा मन आपले,

झटकून द्या लोभ अहंकार,

मनाच्या त्या पवित्रपणाने,

जीवन होत असे साकार ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

आता पुन्हा एकदा कृष्णविवरात काळ्या मांजराचा शोध
आता पुन्हा एकदा मिटत जाणाऱ्या पानात तारखांचा शोध

आपल्याच प्रत्येक चुकलेल्या खेळीला कुठे हक्काचा खांदा
कापलेल्या दोराची शिदोरी स्वर्गाला मिठीसाठी शिडीचा शोध

आयुष्याचा सारीपाट आणि डावास सुरुवातीस फितूर फासे
प्रत्येकाचं वेगळे महाभारत नि स्वतःसाठी कवचकुंडलाचा शोध

प्रत्येकाचा तळहात रेघ नि रेघ असते नियतीशी स्वतंत्र करार
गुलामांना अधिकार मृत्युपत्रावर सहीचा अबोध दैवी असा शोध

कुणाचे हात कुणा हाती किती वेळ नि नंतर हुंदके किती काळ
न संपणाऱ्या प्रवासात वेताळाच्या पाठीवरला नव्या गोष्टीचा शोध

मला नाही सोस कि माझ्या गाण्याला दाद देत कोसळावा आषाढ
कवितेच्या रानफुलात नांदावा ईश्वर माझ्या मुक्या आसवाचा शोध

-- रजनीकान्त

सौख्यसमृद्धीचे रांजण
भोगण्यासही पायबंदी
क्षण विकलांग पांगळे
शब्दभावनां जायबंदी
संसारी सर्वार्थी तृप्तता
धागे भाळी ऋणानुबंधी
सारा फुकाचा विसंवाद
सुसंवाद मात्र भोगवादी
विवेकाने जगती जगावे
दैवयोगे, प्रारब्ध भोगावे
शांतीच्याच आंनद डोही
जीवनी विनासक्त डुंबावे
स्वर्गानंदी, ऐश्वर्यमहाल
दुर्लभ, निर्मळ सौख्यांगण
दुर्बोधीच अर्थ जीवनाचा
व्यर्थ! सौख्यदायी रांजण

-- वि. ग. सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १६५

१५ - ७ - २०२२.

इवलेसे हे फूल तयाची प्रतिमा भासे मोठी

भाजी भाकरी करता करता
सुरू असाही खेळ
सहजपणे मग मजेत जाई
स्वयंपाकाचा वेळ

कितीही सारी धडपड करशी
लाचार ठरतो अखेरी
जाण माणसा मर्यादा तव
आपल्या जीवनी परी ... ।।

क्षणाक्षणाला अवलंबूनी
जीवन असे तुझे सारे
पतंगा परि उडत राहते
जसे सुटत असे वारे... ।।

निसर्गाच्याच दये वरती
जागत राहतो सदैव
कृतघ्न असूनी मनाचा तूं
विसरून जातो ती ठेव... ।।

निसर्गाच्या मदती वाचूनी
जगणे शक्य नसे तुजला
जीवन कर्में करीत असतां
आठवित जा त्या प्रभूला... ।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

अशाच सुरम्य संध्याकाळी
आत्ममग्नि एकांती निवारा
सृष्टिचा हा अगम्य सोहळा
लोभस दृष्टांत हा साजिरा

निरवतेत इथे हरवुनी जावे
उलगडावा , आत्मगाभारा
सत्य ! जीव जगतो एकटा
या किनारी शाश्वती सहारा

लोचनी आज सांजसावळी
ओघळे अनामिक तारणारा
चराचरी या भास हरिहराचा
जीवाजीवा, सदा सावरणारा

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १५२

१८ - ६ - २०२२