बघ ना सखे, कसं आभाळ गच्च दाटलंय
मनात तुझ्या आठवणींचं काहूर माजलंय...
चिंब भिजून या पावसात, कवेत मला घेशील ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

अंगी झोंबे हा गार गार वारा
मोहरून तुझ्या आठवणीने, येई देही गोड शहारा
उबदार घट्ट मिठीत घेऊन, मला बिलगशील ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

सखे सुरू झालाय, आता वीजांचा कडकडाट
हिरवी होईल धरती अन् ओली चिंब पायवाट...
थोडी सावरत अन् बावरत, हात माझा हाती घेशील ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

धुंद कुंद ओल्या क्षणी, येऊ दे आता प्रेमाला बहर...
तप्त धरणीच्या मिलनासाठी “तो”ही करेल कहर
त्याच्यासारखीच मिलनाची ओढ, तुला देखील लागेल ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

निसर्गाच्या अमृतधारांनी, मन न्हाऊन निघतंय
आठवणींच्या हिंदोळ्यावर, उगाच झुलत राहतंय
पुरे झाल्या आठवणी, आता सामोरी तू येशील ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

ऊन-पावसाच्या लपंडावात, बघ इंद्रधनुही साकारले
सप्तरंगांच्या या खेळात, झाले तुझेही मन बावरे
बावऱ्या तुझ्या या मनात, प्रेमाची पालवी फुटेल ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

बरसू दे त्याला मनासारखं, आपण मात्र एकांत शोधूया
आडोशाला उभे राहून, एकमेकांच्या मिठीत विसावूया
गोऱ्या गालावरून थेंब ओघळताच, लाजून हसशील ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

तसा आत खोलवर पाऊस, माझ्या रोजच बरसतो आहे
डोळ्यांतील आसवांसवे, नित्य ओघळतो आहे
उधाणलेल्या माझ्या मनाचा, किनारा तू होशील ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

©श्री. अल्केश प्रमोद जाधव®
अलिबाग, रायगड

आत्मा-ईश्वर, या शब्दांचा, अर्थ होई आई |
त्या मायेचा, थांग न लागे, इतुकी गहराई ||१||

आईवाचुनी, नसे वेगळा, जगात परमेश्वर |
स्वर्ग आणि सूर्य-चंद्रही, त्यापुढती नश्वर ||२||

सोशी वेदना, झेली यातना, नसे तया गणती |
स्वतः जळुनी, प्रकाशणारी, ऐसी ती पणती ||३||

चिमणचोचिने भरवी बाळा, राही स्वतः उपाशी |
होईल याची, तुलना कैसी, सांगा बरे कुणाशी? ||४||

लिंबलोण ती, नित्य उतारी, निजबाळावरूनी |
कळी काळाला, यम् राजाला, लावी ती परतुनी ||५||

काळीज कातरणारा ऐसा, कारुण्याचा स्वर |
स्वरातुनी या, जणु हाकारी, आई रुपात ईश्वर ||६||

कमलकरांचा, करुनी पाळणा, जोजवी लडीवाळा |
तिला भासते, बाळ तिचा जणु, पंढरीचाच नीळा ||७||

उत्सव कां तो, एक दिनाचा, करे साजरा कुणी ?|
क्षण क्षण सारे, जरी वेचले, तरिही शक्ति उणी ||८ ||

जीवन अवघे जरी अर्पिले, आईच्या चरणाशी |
तरिहि पुर्तता, कधी न होई, ऐश्या आशिषराशी ||९ ||

© कवी : उपेंद्र चिंचोरे
८ मे २०१६
कविता-गझल

प्रसवते रोज कविता
कां कशी कोण जाणे...

मीही, होतो संभ्रमित
कसे जमते व्यक्त होणे...

मन हे चंचल पाखरू
त्याचेच कां फडफडणे...

अंतरी काहूर कल्लोळ
भावनांचेच ते प्रसवणे...

मीच शब्दातुनी मांडतो
अव्यक्ताला सहजपणे...

आज हा छंद जीवाला
रिझवितो, हळुवारपणे...

आनंद हा एक आगळा
सहजसुकर होते जगणे...

रचना क्र. ५९
२७/६/२०२३
-वि.ग.सातपुते. (भावकवी)
9766544908

हो!!!!
हो मी महानायिका बोलतेय
नाव माझे सावित्रीबाई
माझी जन्मदात्री लक्ष्मीआई
३जानेवारीला सुदिन उगवला
खन्दोजी नेवसे यांच्याघरी कन्यारत्नास "पहिली धनाची पेटी"चा मान मिळाला.
आजच्या सारखा गर्भपाताचा शाप नाही मिळाला.

हो !!!!!!!
हो मी महानायिका बोलतेय
उपवर होताच १८४०सात ज्योतिरावांच्या घरचा उंबरठा ओलांडला.
संरक्षक,समर्थक गुरू लाभता साक्षरतेचा वसा घेतला.

हो!!!!
हो मी महानायिका बोलतेय
मी तर ज्ञानदानाचा झेंडा रोविला
कर्मभुमी माझी युद्धभुमी
प्रतिकुलतेत अनुकुलतेसाठी लढा दिला
विधवा विवाह,अस्पृश्यता,
महिला स्वातंत्र्य,दिलीत महिलांचे साक्षरीकरण
यासाठी मी विष्ठेचा नि दगडांचा मार सोसला

हो!!!!!!
हो मी महानायिका बोलतेय
सामाजिक सुधारक,पहिली महिला शिक्षक होण्या स्वातंत्र्याचा पायंडा रचला
पण माझा पोषाख मी नाही पाश्चिमात्य केला
आधुनिक बाला स्वातंत्र्याला नको लागू दे स्वैराचाराची बाधा

हो!!!!!
हो मी महानायिका बोलते
नको मजला देवत्व इथे
नको माझ्या फोटोस हारतुरे
मला माझे स्वप्न हवे
अजूनही बऱ्याच निरक्षर दिसतात इथे
त्यांच्यासाठी थोडा वेळ द्या की गडे

हो!!!
हो मी महानायिका बोलतेय
आपल्या उत्कृष्ट मार्गावर चालत राहू
मृत्यूलाही घाबरवू

हो!!!!!!
हो मी महानायिकाच आहे
मी महानायिकाच बोलतेय
कारण.....................
१०मार्च १८९७ला महामारीत प्लेग ऋग्णांची सेवा करता करता प्लेगग्रस्त होऊनच ही क्रांतीज्योत समाजासाठी विझली असेल
पण ...................
पण ही धगधगती ज्ञानमशाल सावित्रीच्या लेकींनो तुमच्या रुपात धगधगत आहे
उठा..........
उठा अन् माझा ज्ञानयज्ञात प्रयत्नांच्या पराकाष्ठेची आहूती द्या
आहूती द्या

-- सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

तू , मी आणि वाफाळत्या चहाचा कप
तुझ्या ओठांवर हसू आणि नजर बेफिकर

बाहेर धुंवाधार पाऊस
आणि धावपळ करणारं शहर
माझं काही बोलणं
तुझं लक्ष मात्र कुठं दूरवर

सर आता जरा कमी होते
पाऊस शांत बरसत राहतो
शब्दांना शोधता शोधता
चहा निवत जातो

काही क्षण असेच रेंगाळतात
आठवणींना जपण्यासाठी
तुझ्यासाठी , माझ्यासाठी
आणि त्या वाफाळत्या चहासाठी...

---आनंद

शत्रु तुमचा तुम्हींच असूनी तुम्हींच कारण दुःखाचे

सर्व दुःखाच्या निर्मितीपाठीं हात असती केवळ तुमचे

बी पेरतां तसेंच उगवते साधे तत्व निसर्गाचे

निर्मित असतो वातावरण क्रोध अहंकार मोहमायाचे

कसे मिळेल प्रेम तुम्हांला घृणा जेंव्हां तुम्हीं दाखविता

क्रोध करुन इतरांवरी मिळेल तुम्हांस कशी शांतता

शिवीगाळ तो स्वभाव असतां आदरभाव तो कसा मिळे

शत्रुत्वाचे नाते ठेवतां सलोख्याचा सांधा ढळे

इच्छा मात्र असते सुखाची सदैव मिळावा तो आनंद

शक्य होण्या वातावरणी हवा प्रेमळ सुसंवाद

आवलंबून ते सारे असते वागतां कसे तुम्हीं ह्या वरती

वाईट वागण्याचे बी पेरुनी चांगले मग कसे उगवती

डॉ. भगवान नागापूरकर

9004079850

bknagapurkar@gmail.com

ठिणगी पडूनी पेटे ज्वाला, आकाशाला जावूनी भिडती

नष्ट करूनी डोंगर जंगल, हा: हा: कार तो माजविती...१

शब्दांची ही ठिणगी अशीच, क्रोधाचा तो वणवा पेटवी

मर्मघाती तो शब्द पडतां, अहंकार तो जागृत होई...२,

सूड वृत्तीचा जन्म होवूनी, वातावरण ते दुषीत होते

संघर्षाचा अग्नी पेटूनी , जीवन सारे उजाड करिते...३,

कारण जरी ते असे क्षुल्लक, विनाश व्याप्ती होई भयकंर

केवळ तुमचे प्रेमळ शब्द, दुष्ट चक्र ते थांबवी सत्वर ….४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

आत्मविश्वास जागृत ठेवूनी,
कार्य घेवूनी तडीस नेती ।
कधीही न राही अवलंबूनी,
मदतीसाठी दूजा वरती ।।

ईश्वर करीतो मदत तयांना,
मदत करी जे आपले आपण ।
आपल्यातची तो ईश्वर आहे,
असते याची जयास जाण ।।

विश्वासाने हुरूप येई,
जागृत करीती अंतर चेतना ।
लक्ष्य सारे केंद्रीत होता,
यश चमकते प्रयत्नांना ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

शिखरासही जिंक तू
घे भरारी उंच तू
घे भरारी उंच तू......
येतील वादळे
भयान अती ते
भेद त्या वादळाला
आहेच रे अजिंक्य तू
घे भरारी उंच तू
घे भरारी उंच तू......
घेऊन वारे पंखामध्ये
सामावून घे जग तुझ्यात
बनून यारा आसमंत तू
घे भरारी उंच तू
घे भरारी उंच तू.......
अंधारी वाटा तुला
आल्या कधी कुठेही
हो अंधाराचाही अंत तू
घे भरारी उंच तू
घे भरारी उंच तू.....
तुफान अडवण्याची
ताकद तुझ्यातच आहे
घे गरुड झेप तू
घे भरारी उंच तू
घे भरारी उंच तू

कवी - महेश सुखदेव पुंड
तामसवाडी,ता- नेवासा ,जि - अहमदनगर
मो - 8459043090

या तव्यावरची भाकरी
नाही निर्लेपला ऐकायची |
कारण सरावलेल्या हातांनी
तीला सवय होती फिरायची ||१||

ठरावीक ठिकाणी दाबल्यावर
ती टच्च अशी फुगायची |
दोनच चिमटीत धरुन
अलगतशी तुटायची ||२||

तशीच जीवनाची भाकरी बाई
तीला लेपनाची गरज नाही |
कुठे फुगायचे कुठे ओसरायचे
हे तिच्यावर अवलंबून नाही ||३||

सराईत हात दिसणार नाहीत
चिमटीतून कधी सुटणार नाहीत |
त्यांच्या खोल तव्यामधून
कोणी बाहेर पडणारच नाही ||४||