नदीचा उगम पर्वत/ डोंगरातून होतो त्यामुळेच नदीला गिरीजा, शैलजा अशी नावे आहेत. समुद्र हा नदीचा नवरा मानला जातो. एकदा समुद्राला मिळाल्यावर नदी परत पर्वताकडे जात नाही म्हणून नदीला माहेर नाही असे म्हणतात. गदिमांनी ह्या कवितेत हा समज खोडून काढत जलचक्र किती सुंदर शब्दात सांगितलं आहे..

नदी सागरा मिळता
पुन्हा येईना बाहेर,
अशी शहाण्यांची म्हण
नाही नदीला माहेर

काय सांगू रे बाप्पानो
तुम्ही आंधळ्याचे चेले,
नदी माहेराला जाते
म्हणूनीच जग चाले

सारे जीवन नदीचे
घेतो पोटात सागर,
तरी तिला आठवतो
जन्म दिलेला डोंगर

डोंगराच्या मायेसाठी
रूप वाफेचे घेऊन,
नदी तरंगत जाते
पंख वाऱ्याचे लावून

पुन्हा होऊन लेकरू
नदी वाजविते वाळा,
पान्हा फुटतो डोंगरा
आणि येतो पावसाळा

-- गदिमा

अपमान होईल तुझा शारदे हे घे तू जाणूनी
मूर्खावरती बरसत आहेस जाणेना कुणी....१

ज्ञान-विज्ञान अभाव दोन्हीचा असे माझे ठायी
भाषा साहित्य यांच्या छटा दिसून येत नाही....२

निर्धनासी धन मिळता जायी हर्षूनी
हपापलेला स्वभाव येई मग तो उफाळूनी....३

माकडाचे हाती मिळे कोलीत विनाशास कारण
गैरउपयोग होई शक्तीचा नसता सामान्य ज्ञान...४

शब्द वाकतील तुझ्या कृपेने, भावना उफाळता
वेड्यापरी कोठेही पळतील मर्यादा सोडता.....५

जाण आहे एकची मजला तुझ्या शक्तीची
वाल्मिकी कालीदास, अज्ञानीना ज्ञानी केल्याची....६

तसेच देवून ज्ञान मज थोडेसे शाहणा कर आधी
ठेवणार नाहीत नावे मजला नंतर कुणी कधी....७

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

घटना' जेव्हां घडली अघटित ।

कुणीही नव्हते शेजारी ।।

कां उगाच रुख रुख वाटते ।

दडपण येवूनी उरीं ।।

जाणून बुजून दुर्लक्ष केले ।

नैतिकतेच्या कल्पनेला ।।

एकटाच आहे समजूनी ।

स्वार्थी भाव मनी आला ।।

नीच कृत्य जे घडले हातून ।

कुणीतरी बघत होता ।।

सर्वत्र दिशेनें तो व्यापूनी आहे ।

हेच सारे सुचवित होता ।।

कोण असावा हा गुप्त साक्षीदार ।

नितिमत्ता शिकवी त्याला ।।

बाह्य जगातील द्रष्टा असूनी ।

अंतर्यामीही बसलेला ।।

त्या साक्षीदाराची जाणीव होता ।

कचरुनी जाते मन सदा ।।

अपप्रवृत्तींना आळा बसूनी ।

सत् कर्मे घडती अनेकदा ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

पिझ्झा बेकतो. वास सुटतो,

मुंबईचा राजा डिस्को खेळतो

कृष्ण कमळ –

आयुष्य म्हणजे चालती कविता,
ओळी ओळींत नवी कथा.
कधी हसूचे हलके शब्द,
कधी दुःखाची लपलेली छाया.

क्षणांच्या या कागदावरती,
अनुभवांची शाई ओघळते.
कधी विराम, कधी उद्गार,
मनातली गोष्ट उलगडते.

स्वप्नांची यमकं जुळवताना,
कधी तुटतात ताल-छंद.
तरीही पुढे लिहित राहते,
जीवनाची कविता अखंड.

चुका, शिकवण, आठवणी,
सगळं काही गुंफलं जातं.
कविता जशी पूर्ण होत नाही,
तसंच आयुष्यही लिहित राहतं.

आणि शेवटच्या त्या शांत क्षणी,
जेव्हा पान अलगद मिटतं,
डोळ्यांत दाटलेल्या शब्दांतून,
सगळं आयुष्यच कविता बनतं.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

रोज सकाळीं प्रात: समयीं, पूजा करी देवाची ।
पूजे मधल्या विधीत, चूक न होई कधी त्याची ।।

स्नान करोनी नेसूनी सोंवळे, देव घरांत जाई ।
भाळी लावूनी गंध टिळा, मंत्रपाठ गाई ।।

सहयोग देई पत्नी, पूजा कर्मामध्ये त्याला ।
आधींच उठोनी झाडूनी घेई, स्वच्छ करी देव घराला ।।

करूनी सडा संमार्जन तेथें, सारवोनी घेई जागा ।
देवापुढती रांगोळी काढी, दिसे कशी सुंदर बघा ।।

बागेमध्ये जाऊनी मग ती, दुर्वा काढीत असे ।
पुष्प करंडीत फुले निराळी, ताजी सुंदर दिसे ।।

स्नान करूनी ओलेत्याने, पाणी ठेवी पूजेसाठीं ।
घास घासूनी चंदन मग ते, भरे लहानशी वाटी ।।

हरिनाम घेई मुखीं सतत, मंत्र जप ते येईना ।
पूजेच्या परि तयारीमध्यें, उणीव कधी ठेवीना ।।

जमवित होती पूण्य राशी, पतिची सेवा करूनी ।
द्विगुणीत होई सांठा, प्रभू सेवा लाभूनी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

नव्हतो कधीही चित्रकार, परि छंद लागला

रंगाच्या त्या छटा पसरवितां, मौज वाटे मनाला...१,

रंग किमया बदण्या नव्हता, मार्गदर्शक कुणी

गुरुविना राहते ज्ञान अपूरे, याची खंत मनी...२

नदिकाठच्या पर्वत शिखरी, विषण्ण चित्त गेलो

मन रमविण्या कुंचली घेवून, चित्र काढू लागलो...३

निसर्गाचे अप्रतिम सौंदर्य, रंग छटा शिकवी

गुरू सापडला चित्र कलेतील, हाच तो निवावी....४

डॉ भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

बागेतील तारका-

कितीही सारी धडपड करशी
लाचार ठरतो अखेरी
जाण माणसा मर्यादा तव
आपल्या जीवनी परी ... ।।

क्षणाक्षणाला अवलंबूनी
जीवन असे तुझे सारे
पतंगा परि उडत राहते
जसे सुटत असे वारे... ।।

निसर्गाच्याच दये वरती
जागत राहतो सदैव
कृतघ्न असूनी मनाचा तूं
विसरून जातो ती ठेव... ।।

निसर्गाच्या मदती वाचूनी
जगणे शक्य नसे तुजला
जीवन कर्में करीत असतां
आठवित जा त्या प्रभूला... ।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०