कळेना कसे जडले रे मन
आज हरपले माझे रे भान।।धृ।।

फुलात दिसतो,मनी हसतो
क्षणात जीव उगाच
फसतो
मन अजुनही आहे रे सान
आज हरपले माझे रे भान।।१।।

घरात होतसे तुझाच भास
दिलवरा श्वासात तुझी आस
साद ऐकण्या आतुरले कान
आज हरपले माझे रे भान।।२।।

तळमळ वाढे उगाच जीवा
हळहळ दाटे मनात प्रिया
कंठात दाटूनी आले रे प्राण
आज हरपले माझे रे भान।।२।।

-- सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

देव शोधू नकोस दूर, आकाशात वा पाषाणात,
तो तर उगवतो हळूच, तुझ्या प्रत्येक विचारात.
जिथे हेतू शुद्ध असतो, निःस्वार्थी प्रत्येक श्वास,
तिथेच घडते उपासना, तिथेच ईश्वराचा वास.

सुंदर विचार म्हणजे मौनातील प्रार्थना,
न बोलता केलेली, पण काळजात कोरलेली भावना.
स्वतःला हरवून जेव्हा तू दुसऱ्यासाठी उभा राहतोस,
तेव्हाच देव तुझ्या रूपात जगाला भेटतो.

अहंकार वितळतो जेव्हा सत्याच्या प्रकाशात,
तेव्हा अंतरात्मा न्हाऊन निघतो निर्मळ विश्वासात.
ना घंटानाद, ना मंत्र, ना धूप-दीपांची साथ,
एक शुद्ध विचार पुरे, देव ठेवतो हातात हात.

जोपासना म्हणजे लढा, स्वतःतील अंधाराशी,
प्रकाश जन्माला घालणं प्रत्येक चांगल्या इच्छेशी.
जिथे विचार पवित्र, तिथे जीवन पावन सेवा,
कारण सुंदर विचारांची जोपासना, हीच खरी ईश्वर सेवा.

* कीर्तिराज आगलावे

काळजातला झंझावात, उफाळत बाहेर येत,
किती एक वर्षानंतर,
जीव जिवास भेटत,
स्मृतींची मनात ओळ,
केवढेतरी अधोरेखित,
दोन टिंबे एका रेषेत,
रेखली करत अंत,--!!!
आसूंसे भेटण्या जीव,
गाली हसे नशीब,
लागले करण्या हिशोब,
उभे राहून करत कींव,--!!!
मनातल्या मनात वादळ,
दडपावे भावकल्लोळ,
सामोरी येता मूर्त,
थांबला वाटतो काळ,--!!!!
दिवस आणखी तास,
पडले केवढे अंतर,
भोवती खूप वर्दळ,
तरीही एकांत -भास,--!!!!
स्पर्श कराया तुज,
धाडस लागे आज,
खेळ खेळे प्राक्तन,
खडे लेऊन सुख - साज,--!!!
गालावर हास्य उमटत,
परकेपण त्या खळीत,
संपत सारे अद्वैत,
आत्मे काहूर माजवत,--!!!!

© हिमगौरी कर्वे.

दुःख असे मानव निर्मित
जाणती हे सगळे
परि दुःखात शोक करिती
हे कुणा न कळे ।।१।।

आपण कर्म केलेले
आपणचि भोगतो
फळ कर्माचे आलेले
तेच आपण चाखतो ।।२।।

आहे तुजसी हे ज्ञान
माहीत सर्वाना
खंत द्यावी सोडून
नको दाखवूं भावना ।।३।।

इतरांसाठीं आहे
ती भावना उदरीं
सहानुभूती पाहे
इतर जनांचे पदरी ।।४।।

शोक भावना दाखवी
तुझ्या दुःखाची
नसतां तुज निर्दयी ठरवी
हीच भीति जनाची ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

-- डॉ. भगवान केशवराव नागापूरकर

वीटभट्टी फेकं
धूर भकाभका
तिथ खेळती पोरं
चिर्रघोडी धक्का

इळभर वाहती
किरजले खंगार
आयुष्य बाळांचे
फेकलेले भंगार

मजूर फोडती
दगडांच्या बाली
लेकरांची त्यांच्या
मुकी देहबोली

ऊसतोडी माय
झोका बांध शेवरी
कारखानी चिमणी
पाचरट सावरी

रेल्वेच्या पटरी
झोपड्यांची रांग
शिक्षणाचा कोंबडा
कधी देईल बांग?

-- विठ्ठल जाधव.

संपर्क: ९४२१४४२९९५

शिरूरकासार(बीड)

दोघेही येती एकाच वेळीं
श्रीकृष्णाच्या भेटीला
अर्जून उभा चरणाजवळी
दुर्योधन बसत उशाला...१

प्रथम दर्शनी नेत्र उघडता
नजर गेली अर्जूनावरी
प्रभूकडे तो आला होता
आशिर्वाद त्याचे घेण्यापरी....२

दुर्योधन दिसे बघता पाठी
अहंकाराने होता भरला
मदत करण्या युद्धासाठी
विनंती करि तो हरिला....३

युद्धामध्ये भाग न घेई
सांगेन गोष्टी उपदेशाच्या
परि सारे त्याचे सैन्य जाई
लढण्या दुसऱ्या बाजूच्या...४

विश्वास होता सैन्यावरी
दुर्योधन मागतो अनेक
आशिर्वाद हवा होता
अर्जून निवडतो एक...५

निवड करूनी श्रीकृष्णाची
विश्वास येई स्वत:वरी
अस्तित्व शक्ती जेथे प्रभूची जयश्री जाईल कशी दुरी...६

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

लोटांगण घालूनी शरण गेला, देव मंदिरीं तो

आदर दाखविण्या प्रभूचे ठायीं, प्रयत्न करितो

समर्पणाचे भाव दाखविण्या, देहाला वाकवी

मन जोपर्यंत विनम्र नसे, प्रयत्न व्यर्थ जाई

मंदिरी तुमचे शरिर असूनी, मन असे इतरीं

श्रम तुमचे निरर्थक बनूनी, मिळेल कसा श्रीहरी

इतरत्र राहूनी चित्त तुमचे, असतां मंदिराकडे

खरे पुण्य ते पदरीं पडते, हेंच जाणा कोडे

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

घटना' जेव्हां घडली अघटित ।

कुणीही नव्हते शेजारी ।।

कां उगाच रुख रुख वाटते ।

दडपण येवूनी उरीं ।।

जाणून बुजून दुर्लक्ष केले ।

नैतिकतेच्या कल्पनेला ।।

एकटाच आहे समजूनी ।

स्वार्थी भाव मनी आला ।।

नीच कृत्य जे घडले हातून ।

कुणीतरी बघत होता ।।

सर्वत्र दिशेनें तो व्यापूनी आहे ।

हेच सारे सुचवित होता ।।

कोण असावा हा गुप्त साक्षीदार ।

नितिमत्ता शिकवी त्याला ।।

बाह्य जगातील द्रष्टा असूनी ।

अंतर्यामीही बसलेला ।।

त्या साक्षीदाराची जाणीव होता ।

कचरुनी जाते मन सदा ।।

अपप्रवृत्तींना आळा बसूनी ।

सत् कर्मे घडती अनेकदा ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

ज्या पोह्यांच्या साक्षीने लग्नगाठी जुळतात, त्या पोह्यांना आपल्या खाद्यसंस्कृतीत विशेष स्थान आहे. सकाळचा नाश्ता पोह्यांशिवाय अधुरा आहे. म्हणूनच पोहेप्रेमी दरवर्षी ७ जून हा ‘विश्व पोहे दिवस’ म्हणून साजरा करतात.