वाऱ्यावरती हलती तरुलता,पाने,फळे त्यातून बहरती,
निसर्गाची किमया सारी,
मानवा तू शिकणार कधी,-!!!

सारी संपत्ती निसर्गाची,
तुझा देह ही केवळ माती,
का एवढी अहंता बाळगी,
मातीमोल सारे,मिळता गती,-!!

मी, माझे, माझे करत राहशी,
वृत्ती का नसावी समाधानी,--?
धरातली नच तुझे काही, ---
तुज याची जाणीव नाही,--!!!

त्याग शिकवतो निसर्ग केवळ,
दातृत्व त्याचे मोठे किती,
कळले ज्याला तो कधीही,
स्वतःची न गाणार महती,--!

काय देशी तू झाडांना,
कचरा म्हणुनी खतपाणी,
झाड काय देते तुज,
विचार कर ध्यानीमनी,--!!!

ओरबाडशी तू त्यांना,
सरळ सरळ घाव घालीशी,
जे हवे ते तोडून नेशी,
निर्घृणता ही कायमची,--!!!

तरीही देती थंड सावली,
तक्रार त्यांची कुठलीच नाही,
अत्याचार त्यांच्यावर करशी,
बळी जाशी ना तूच शेवटी,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

जन्मापासूनी बघतो तूला

परि जन्मापूर्विच ओळखले

रोप लावले बागेमध्ये

फूल तयाने दिले

चमकत होती नभांत तेंव्हा

एक चांदणी म्हणूनी

दिवसाही मिळावा सहवास

हीच आशा मनी

तीच चमकती गोरी कांती

तसेच लुकलुकणे

मध्येच बघते मिश्कीलतेने

हासणे रडणे आणि फुलणे

चांदणीचा सहवास होता

केवळ रात्रीसाठी

दिवस उजाडतां निघून गेली

आठवणी ठेवून पाठी

नको जाऊस जरी ही इच्छा

परि जाशील सोडून दुजा घरी

आठवणीसाठा देत जा मजला

दिलासा तोच हे समाघान धरी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

घटना घडली एके दिवशी प्रभू बसले जेवण्या

रुख्मिणी त्यांचे जवळी होती वाढण्या ।।१।।

चट्कन उठूनी ताटावरुनी धावत गेले दारीं

क्षणिक थांबूनी तेथे येऊनी बसले पाटावरी ।।२।।

प्रश्न पडला रुखमिणीस काय गडबड झाली

श्रीकृष्णाची धावपळ तिजला नाही कळली ।।३।।

चौकशी करतां कृष्ण बदले कहानी एका भक्ताची

हरिनाम मुखी नाचत होता काळजी नव्हती लोकांची ।।४।।

वेडा समजोनी त्यासी दगड होते मारीत

हरिनाम नाही सोडले वाहात असूनी रक्त ।।५।।

धावलो होतो त्याचेसाठीं करण्या त्याला मदत

परि लहू बघूनी अंगावरती दगड घेतला हातात ।।६।।

समर्थ झाला आता तो रक्षण करण्या स्वतःचे

हरिनाम सोडता मुखातून कारण नव्हते मदतीचे ।।७।।

ही झाला छोटी कहाणी सांगे जीवनाची तत्वे

सर्वस्व अर्पिता प्रभूसी विश्वास ठेवा त्याते ।।८।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कशांत दडले समाधान ते,

शोधत असतो सदैव आम्ही,

धडपड सारी व्यर्थ होऊनी,

प्रयत्न ठरती कुचकामी ।।१।।

बाह्य जगातील वस्तू पासूनी,

देह मिळवितो सदैव सुख,

क्षणीकतेच्या गुणधर्माने,

निराशपणाचे राहते दुःख ।।२।।

'समाधान' ही वृत्ती असूनी,

सुख दुःखातही दिसून येती,

चित्त तुमचे जागृत असतां,

समाधान ते सदैव मिळते ।।३।।

सावधतेने प्रसंग टिपता,

समाधान ते येईल हाती,

सुख दुःखाला दूर सारता,

अंतरभागी समाधान दिसती ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

विपरित वागूनी मन, नाश करिते शरिराचा
वासनेतील तफावत, काळ बनतो इंद्रियाचा...१,

उदर भरले असताना, अन्नाला विरोधते पोट
परि अतृप्तता जिभेची, घालते आग्रहाचा घाट....२,

मद्य सेवन करीता, झिंग ती येवून जाते
मेंदूतील चेतनेसाठीं, यकृत बिघडूनी जाते...३,

नाच गाणे देत असते, सूख नयनां - कर्णाला
शरिर वंचित होते, मिळणाऱ्या त्या विश्रांतीला....४

एक इंद्रियाची वासना, असती पूरक दुजाला
साध्य करण्यासाठीं हेच, जागृत ठेवावे मनाला...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

क्रियेला प्रतिक्रिया, ध्वनीला प्रतिध्वनी ।
तत्व ते सनातन, दिसे नित्य जीवनी ।।

फेकतां जोराने, आदळे भिंतीवरी ।
प्रवास परतीचा, होई तुमचे उरीं ।।

शिवी वा अपशब्द, दिले कुणासाठी ।
येऊनी धडकतील, तुमचेच पाठीं ।।

प्रेमाने बोलणे, सुंगध आणिते ।
आनंदी लहरी, मनां सुखावते ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

दिवस बदलले तरी
'Middle Class' जात नाही
आणि त्याचं आम्हाला
काहीही वाटत नाही.
दुधाची साय, तुपाची खरवड
तिळाची वडी, पुरणाची पोळी,
आईच्या जेवणाची सर
पिझ्झाला येत नाही.
हॉटेलात गेले तरी
मेनूवर 'दर' दिसत राही
रिक्षा केली तरी
मीटरवरून नजर हटत नाही.
जीन्स घातली तरी
साडीची हौस सुटत नाही.
घरातून निघताना आजही
पाया पडायला विसरत नाही.
शो रुमचे दर पाहून
पाय ठेववत नाही.
केली खरेदी जास्त
तर झोप येत नाही.
नाताळ साजरा केला,
'विश' केले 'मदर्स डे'ला,
तरी वाढदिवसाला आईने
ओवाळणं सुटत नाही.
घर कितीही मोठ्ठ असो,
सगळे असताना, गप्पा मारत
हॉलमध्ये, ओळीने झोपण्यासारखी
मजा कशातच येत नाही.
पैसा असो पैसा नसो
स्वभाव जात नाही.
सुंभ जळला तरी
पीळ जळत नाही.
आणि त्याचं आम्हाला
काहीही वाटत नाही.

-- WhatsApp वरुन आलेली पोस्ट. आवडली म्हणून शेअर केली.

-- सुशांत

रोज सकाळीं प्रात: समयीं, पूजा करी देवाची ।
पूजे मधल्या विधीत, चूक न होई कधी त्याची ।।

स्नान करोनी नेसूनी सोंवळे, देव घरांत जाई ।
भाळी लावूनी गंध टिळा, मंत्रपाठ गाई ।।

सहयोग देई पत्नी, पूजा कर्मामध्ये त्याला ।
आधींच उठोनी झाडूनी घेई, स्वच्छ करी देव घराला ।।

करूनी सडा संमार्जन तेथें, सारवोनी घेई जागा ।
देवापुढती रांगोळी काढी, दिसे कशी सुंदर बघा ।।

बागेमध्ये जाऊनी मग ती, दुर्वा काढीत असे ।
पुष्प करंडीत फुले निराळी, ताजी सुंदर दिसे ।।

स्नान करूनी ओलेत्याने, पाणी ठेवी पूजेसाठीं ।
घास घासूनी चंदन मग ते, भरे लहानशी वाटी ।।

हरिनाम घेई मुखीं सतत, मंत्र जप ते येईना ।
पूजेच्या परि तयारीमध्यें, उणीव कधी ठेवीना ।।

जमवित होती पूण्य राशी, पतिची सेवा करूनी ।
द्विगुणीत होई सांठा, प्रभू सेवा लाभूनी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

नृत्य.. डान्स.. आज प्रत्येक भारतीयाच्या नाही तर जगातल्या प्रत्येकाशी मनाचं वैश्विक नातं जोडणारा हा कलाप्रकार.. होय एकीकडे तेल, सिमावाद, धर्म अशा नानाविध प्रकारांनं जगात फक्त विरोधाच्या भिंती उभ्या राहत असताना, जगभरातल्या डान्स प्रकारांनी मात्र देश-परदेशातही प्रत्येक सजग मनात आपली मुळं घट्ट रोवलीय.. जगभरातल्या नृत्य प्रकारांबद्दल किती आणि बोलावं.. शब्द थिटं पडतील अस पदलालीत्य.. भुरळ या शब्दालाही क्षणक्षर मोह पडावा असा नृत्यआविष्कार आणि श्रवणीयपणाही मंत्रमुग्ध व्हावा असं मनमोहक संगीत..जागतिक नृ्त्याविष्काराचा आढावा घेतला की शब्दांच्या मर्यादा आणि कलेचा बेफामपणा ठायी ठायी दिसतो.

अंगणातल्या शांत कोपऱ्यात
एक चाफा उभा असतो,
ना त्याला गर्व कसला,
ना कुणाकडून मान हवा असतो.

पहाटेच्या मंद वाऱ्यात
त्याच्या पाकळ्या हलक्या थरथरतात,
आणि त्या शुभ्र हास्यातून
तो आयुष्याचं गूढ सांगत राहतो.

कधी उन्हाची तीव्र झळ,
कधी पावसाची ओल,
कधी वाऱ्याचे जोरदार झोके,
सगळं काही तो शांतपणे सहन करतो.

तरीही प्रत्येक सकाळी
तो पुन्हा फुलतो,
जणू जगाला सांगतो...
“सहन कर, पण सुगंध देणं थांबवू नको.”

लोक येतात, जातात,
कुणी त्याची फुलं वेचून नेतं,
कुणी देवाच्या चरणी अर्पण करतं,
कुणी केसांत गुंफून माळतं.

पण चाफा मात्र
कधीच काही मागत नाही…
तो फक्त देत राहतो
आपली शांतता, आपला सुगंध.

एक दिवस त्याची पाकळी
हळूच जमिनीवर पडते,
कुणाच्या नजरेत न येता
मातीशी एकरूप होते.

पण त्या गळलेल्या पाकळीचाही
सुगंध हवेत राहतो,
जणू सांगतो...
“अस्तित्व संपलं तरी
प्रेम कधी मरत नाही.”

तसंच माणसाचं आयुष्य
क्षणभंगुर, नाजूक,
आज आहे, उद्या नाही…

पण माणूस निघून गेला तरी
त्याचं हसू, त्याची माया,
त्याचे शब्द, त्याचा स्पर्श
लोकांच्या मनात जिवंत राहतो.

म्हणून चाफ्यासारखं जगावं
शांत, साधं, निरागस,
स्वतः फुलत राहावं
आणि आपल्या सुगंधाने
इतरांच्या आयुष्यात
आनंदाचा वसंत पेरत राहावा.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212