संवाद सारा हरवला आता
कुणा कुणासाठी वेळ नाही
धडपड फक्त जगण्यासाठी
जीवाला कुठेच शांती नाही...
जन्मदात्यांचे स्पर्श बोलके
ते सुख कधी विसरलो नाही
रुजले बीजांकुर संस्कारांचे
विद्रोह मनास शिवला नाही.
आज संवेदनाच निर्जीवी
सहृदयता, उरलीच नाही
अतृप्त, हे श्वास अशाश्वत
दुजे वास्तव जगती नाही.
कालचक्र गतिमान अविरत
कुठे थांबावे कळतच नाही
जगव्यवहार स्वार्थात गुंतले
आपुलेपण ते उरलेही नाही.

रचना क्र. ६८-८-७-२०२३

- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

महाराष्ट्राची मराठी संस्कृती
आहे थोर किती

घंटानाद आणि काकड आरतीने
होते प्रभातीची सुरुवात नामस्मरणाने

सडासारवण,सुबक रांगोळी छान
दारी अगत्याचे झुले तोरण छान

येता वासुदेव दारी
पसाभर धान्य देती नारी

जात्यावरच्या ओवीने
आयुष्याचे वस्त्र विणले

दारोदारी गुढी उभारूनी
नववर्ष स्वागत घरोघरी

झुलला पाळणा रामनवमीसी
हनुमंताची जयंती अंजनेरीसी

भांडले-तंटले परी व्रतवैकल्य केले
वडपोर्णिमे सवे हरतालिका पुजन केले

घरोघरी येता गणपती
गौराई नटून आली

दुर्गापुजन,शस्त्रपुजन
दिवाळीत केले लक्ष्मीपुजन

दिवाळी-दसरा,
हात-पाय पसरा
सुगी कापणीच्या राशी
घेती घरात आसरा

संक्रातीचा सण सरता
होळी अंगणी पेटते
मराठी संस्कृतीत
संतमहिम्याची पोत नाचते

-- सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

तुझा थोबडा पाहून मी
तुझ्या प्रेमात पडलोच नाही
तुला पाहून माझ्या हृद्याचे
ठोके चुकले पहिल्यांदाच...

मला वाटते तुझे आणि माझे
काही नाते असावे गतजन्मीचे
पण ते नाते प्रेमाचे नाही
तर कदाचित असावे शत्रूत्वाचेच

कारण क्षणात माणसांना
भुरळ घालणार्‍या मला
तुझ्या मागे उगाचच
धावत राहावे लागलेच नसते
वर्षानुवर्षे वेड्यागत...

© कवी – निलेश बामणे ( एन.डी.)

एक झाड
सारखं माझ्या स्वप्नांत येत राहतं
अक्षरांनी लगडलेलं
मी वेचतो,मी तोडतो
मी जमवतो खुप अक्षरे
आणि
बनवतो निरनिराळे शब्द त्यांचेपासून
माळेसारखी ओवून
वाचकासाठी ठेवतो
काही माझ्यासाठीही.....

ऊन पडले कोवळे,
धरणीवर तरंगत आले,
प्रकाशाचे खेळ सारे,
किरण हवे तसे रमले,--!!!

आकाशाचा गोल घुमट,
कसा तापून गेला,
किमया कशी तेजाची,
धरतीवर जमली पसरट,--!!!

दुपारचे ऊन,मध्यान्हाचे,
उष्ण उष्ण निखार,
मित्रराज" तळपता उभा,
रोपट्यांना फुटले धुमार,--!!!

वाढत गेला किरणांचा गरिमा,
झाडे सारी शोषती प्रकाश,
जीवन कसे तरारले,
हा निसर्गाचाच महिमा,--!!!

वाढे दुपारचे ऊन,
हळूहळू कलंडू लागे,
कलाकलाने मग ते सारे,
वामकुक्षी घेऊ लागे,--!!!

बराच काळ लोटला,
संध्या समय आला,
सोनेरी वातावरणाचा,
मुलामा,गगनी चढला,--!!!

आकाशातून ओघळते रंग,
त्यांना संधिप्रकाशाचा संग,
अंधाराचे वलय भोवती,
पक्ष्यांचे फडफडते पंख,--!!!!

हिमगौरी कर्वे

नदीकाठच्या कपारीमध्ये,
बेडूक बसला दबा धरूनी,
उडणाऱ्या माशीवरते,
लक्ष सारे केंद्रीत करूनी ।।१।।

नजीक येऊनी त्या माशीचे,
भक्ष त्याने करूनी टाकले,
परि दुर्दैव त्याचे बघा कसे,
सर्पानेही त्यास पकडले ।।२।।

बेडूक गिळूनी सर्प चालला,
हलके हलके वनामधूनी,
झेप मारूनी आकाशी नेले,
घारीने त्याला चोंचित धरूनी ।।३।।

'भक्ष्य बनने' दुजा करीता,
मृत्यूची ही चालते श्रृखंला,
जनक असता तोच सर्वांचा,
गमंत येई त्या खेळाला ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

प्रभू दयेची बरसात, चालू असते सतत
ज्ञानाची गंगोत्री वाहते, पिणाऱ्यालाच ती मिळते

प्रत्येक क्षण दयेचा, टिपणारा ठरे नशिबाचा
जलात राहूनी कोरडे, म्हणावे त्यास काय वेडे

फळे पडतां रोज पाही, त्याची कुणा उमज न येई
परि न्यूटन एक निघाला, बघे गुरुत्वाकर्षण शक्तीला

चहा किटलीचे झाकण हाले, स्टिफनसनने इंजीन शोधले
जीवनातील साधे प्रसंग, शास्त्रज्ञांची बनले अंग

प्रभू असतो सतत तयार, ठरवा तुम्ही दया कशी घेणार

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

आता न कुणीच उरले असे जीवाचे
ज्याच्या आठवणीत अजुनी जगावे

गाभाऱ्यातील प्रकाशज्योत निमाली
अंधारल्या, आठवातुनी कसे जगावे

एकांती छळतो भावप्रीतीचा गारवा
गोठविणाऱ्या वेदनेतुनी कसे जगावे

दाटला सभोवार निर्विकार काळोख
आता उगा, कुणाला शोधित जगावे

आता न कुणीच उरले असे जीवाचे
ज्याच्या आठवणीत अजुनी जगावे

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२९१

८/११/२०२२

कोण लागतात माझे, नाते ते ठावूक नाहीं
देऊनी जातात मात्र, बरेच मजला काहीं....१,

विठ्ठल- रामाचा नाद, गुंजन करितो येथें
पवित्र वातावरण, येण्यानी होवून जाते....२,

देवण घेवण आत्म्याची, आपसामध्यें चालती
शब्द फुलांची गुंफण, त्वरीत होऊन जाती....३,

फूले देऊनी मजला, हार गुफूंन घेतात
दोघे मिळूनी तो हार, प्रभूस अर्पूं सांगतात....४

अदृश्य असले नाते, असावे दोघांमध्ये
भाषा आत्म्याची जाणतां, मन नाचते आनंदे....५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com