नव्हतो आम्ही आमचे कधींही बनले जीवन दुजामुळे ।
कर्तेपणाचा भाव तरीही येतो कां मनी ? ते न कळे ।।
कसा आलो या जगतीं ठाऊक नव्हते कांही मजला ।
कसा वाढलो हलके हलके जाण आहे याची मला ।।
जेंव्हा झालो मोठा कुणीतरी वाटू लागले कांही करावे ।
काळाने परि दिले दाखवूनी जीवन प्रवाही वाहात जावे ।।
परिस्थितीच्या काठामधूनी जीवन सरिता वाहात जाते ।
वाहात असता त्याच दिशेनें इच्छीत ध्येय हातीं नसते ।।
होते सारे अखेर तेचि आखून ठेवते नियती जे जे ।
अज्ञानानें समजत राही हे केले मी, अन् हे माझे ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आज मज कळो यावे,का रिकामे आपुले आभाळ, अनभिषिक्त प्रेम चांदणे,
नाहीसे का आज ओढाळ,--!!!

मंदमंद प्रेम प्रकाश,
हळूहळू नाहीसा होई,
जीवनीचा तम मग,
बघ, कसा वाढत जाई,--!!!

रोज रोज अमावस,
असे कसे चालायाचे,
रात्रंदिनी निष्प्रभ खास,
चंद्र - चांदणे मज भासे,---!!!

अनुभवल्या जिथे पोर्णिमा,
चंदेरी धवल लख्ख,
तेच प्रेमाभाळ वाटे,
धूसर तममय मख्ख,--!!!

कुठे गेला माझा चंद्र,
आणि त्याचे प्रेमळ चांदणे,
विरहार्त गीत गाई,
पक्षी एकाकी दिवाणे,--!!!

चंद्र चांदण्या भरून बहरे,
खरे तर रात्र लोभसवाणी,
जशी ती जवळ येते,
आठवांनी काळीज चरे,--!!!

या रम्य निरव एकांती,
पुन्हा एकदा तू जवळ यावे, पहिल्यासारखे लाजलाजूनी,
कवेत माझ्या सामावून जावे,--!!

पुन्हा एकदा व्हावा तो, लाजराबुजरा शृंगार ,
नदीस जसा सागर भेटतो,
बघत राहावे त्यांचे उफान,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

तिक्ष्ण दृष्टी दे घारीसम देवा तिजला

दूरवर बघत राहीन ती लेकीला

लेक चालली निरोप घेवूनी सासरी

भरल्या नयनी माय उभी शांत दारी

जड पावले पडता दिसती लेकीची

ओढ लागली त्याच पावलांना मायेची

उंचावूनी हात हालवीत चाले लेक

जलपडद्यामुळे दिसे तीच अंधूक

वाटेवरूनी जाता जाता दृष्टीआड झाली

अश्रूपूसून पदराने माय घरात आली

दूर गेले पाखरू ते आकाशी उडून

स्वैर जगण्या आपल्याच परि पंख फूटून

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

सौख्य, समृद्धीच्या पंखाखाली
जरी निश्चिंती, मी सदैव जगलो...

तरीही अव्यक्त हुरहुर अनामिक
स्मरणगंध सारे उसवित राहिलो...

उसवीणे ते, आनंदी आत्मरंगले
धागे सारे शब्दात गुंफित राहिलो...

प्रीतभावनांचे पदर ते दवभरलेले
गीतात, नित्य आळवित राहिलो...

तरीही अजुनही हुरहुर अनामिक
आत्मारामा अंतरी शोधित राहिलो...

हुरहुर जरी ती, तरीही शांती सुंदर
मनास माझ्या समजावित राहिलो...

साक्षी, उभी अंगणी प्रसन्न बकुळी
तीलाच स्मरत मी गंधाळत राहिलो...

--वि.ग.सातपुते.( भावकवी )

9766544908

रचना क्र. १८५

२/८/२०२२

निष्ठावंत घोडे गद्दारीच्या शर्यतीत धावत नसतात,
इमानाच्या वाटेवर चालताना ते कधीच थकत नसतात.

वादळे येतात, वारे फिरतात,
स्वार्थासाठी कितीतरी चेहरे बदलतात.
पण ज्यांच्या रक्तात निष्ठा वाहते,
ते वेदना सहन करतात, पण विश्वास तोडत नसतात.

जिंकण्याची हौस त्यांनाही असते,
पण विश्वास विकून मुकुट मिळवत नसतात.
कारण पराभव चालतो त्यांना,
पण विश्वासघात कधीच रुचत नसतो.

सावलीसारखे साथ देणारेच खरे आपले,
उजेडात तर सगळेच सोबती असतात.
अंधारातही जे हात सोडत नाहीत,
तेच आयुष्याचे खरे साथीदार असतात.

म्हणून लक्षात ठेव...
निष्ठा ही तलवारीपेक्षा धारदार असते,
आणि इमानाने जगणाऱ्यांची ओळख
वेळ आली की आपोआपच होत असते.

निष्ठावंत घोडे गद्दारीच्या शर्यतीत धावत नसतात...
कारण त्यांना शर्यत जिंकायची नसते,
तर विश्वास जपायचा असतो.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

मला वाचवा वाचवा
नका खुडू हो या जीवा
जग आम्हा ही दाखवा
मी मोलाचा ठेवा।।१।।

अधिकार जन्मायचा
आशिर्वाद ईश्वराचा
हक्क स्वप्न बघायचा
का हिसकावता।।२।।

मी देशाचा अभिमान
हवा तुम्हा स्वाभिमान
कराल माझा सन्मान
प्रजा टिकवाल।।३।।

जगा आणि जगू द्या हो
दिवा विझता इथे हो
पणती कामा येई हो
तिला जगवा हो।।४।।

मी धडपडणारच
मी जगी वाचणारच
तुमची चिंता खरच
मी करणारच।।५।।

सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

दगड टाकतां पाण्यावरी,
तरंगे त्याची दिसून आली ।
दगड होई स्थीर तळाशी,
बराच वेळ लाट राहीली...१,

जेव्हा कुणीतरी क्रोध करी,
वातावरण दूषित होते ।
क्रोध जातो त्वरीत निघूनी,
दूषितपणा कांहीं काळ राहते...२,

निर्मळपणा दिसून येई,
स्थिर होवून जातां जल ।
पुनरपि पडता खडा क्रोधाचा,
सारे होवून जाते गढूळ...३,

स्थिर होण्यास वेळ लागतो,
गढूळ होई क्षणांत
मन जिंकणे कठीण असता,
वैमनस्य सहज होत...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

काडीही हलत नाही
त्याच्या मर्जीशिवाय
आणि मी जग बदलू पाहतोय !

काडी हलण्यालाही
वारा निमित्त असतो
आणि मी स्वतःला बदलू पाहतोय !

मी शांत
आणि स्थिर राहतो
तो माझी परीक्षा घेऊ पाहतोय !

माझे प्रेम
आणि तिचे प्रेम
एकत्र करू पाहतोय!

त्याची मर्जी
मी स्वीकारताना
आता तो पाहतोय !

कवी - निलेश बामणे ( बी डी एन )

चिंव चिंव करुं नकोस चिमणे, बाळ माझे झोपले
काय हवे तुज सांग मला ग, देईन मी सगळे

कपाट सारे उघडून ठेवले, समोर ओट्यावरी
मेवा समजून लुटून न्यावे, डाळ दाणे पोटभरी

घरटी बांध तूं माळ्यावरती, काडी गवत आणूनी
कचरा म्हणूनी काढणार नाही, ही घे माझी वाणी

नाचून बागडून खेळ येथे, निर्भय आनंदानें
परि शांत न बसलीस तूं तर, जागेल बाळ तान्हें

चिंव चिंव करणे गीत आहे कां ? अंगाई तुमची
गावूनी आपल्या पिल्ला करीतां रमवी मने त्यांची

असे असेल तर चालू ठेव तूं चिंव चिंव ते गाणें
शाहणा माझा बाळ तो ठावे त्याला सोसणे

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

देहमनाचा आनंद औरची, नसे तयाला दुजी कल्पना ।
जीवनामधले मिळता सारे, उरे न तेथे कसली तुलना ।।

आनंदाचा घट भरूनी हा, तन मन देयी पिण्यासाठी ।
आनंदाला नसे सीमा मग, अनेक घट अन् अनेक पाठी ।।

एक घटातूनी आनंद मिळता, दुजे घट हे जाती विसरूनी ।
अनेक घटांतील आनंद हा, लूटाल कसा तृप्त होवूनी ।।

दुजामध्ये समरस होवूनी, लुटूनी घ्या तुम्ही आनंद सारा ।
‘मी’ ‘तू’ ह्यांच्या पलीकडला तो, आनंद घटाचा भव्य पसारा ।।
-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com