तू तर काहीच कसे बोलत नाही
ना सुख, ना दुःख सांगत नाही

मन, नेहमी मुक्त मोकळे करावे
भावनांचा उद्वेग त्रस्त करत नाही

जगती जगणे हे क्रमप्राप्त आहे
तटस्थतेत, मना मन:शांती नाही

सहोदरी भावनांच निश्चिंती आहे
अलिप्ततेत जीवनी सुखदा नाही

पराधीनता हा जीवाला शाप आहे
भोग भोगण्या दूजा उ:शाप नाही

तो एक अनामिक सृष्टिचा निर्माता
त्या शरण जाण्यावीण पर्याय नाही

मित्रत्वाचा सुखद संवाद चैतन्यदायी
त्यावीण इथे जगण्यासही अर्थ नाही

-- वि. ग. सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र १३९.

२२ - ५ - २०२२.

रस्त्यावरती उभी राहूनी, हातवारे ती करित होती

मध्येच हसते केंव्हां रडते, चकरा मारीत बसे खालती...१,

गर्दी जमली खूप बघ्यांची, कुत्सीतपणे न्याहळू लागली,

'शिपाई आणा जावूनी कुणी', ठाण्यात नेण्यास सांगू लागली...२

जीवनातील दु:खी चटका, सहनशक्तीचा अंत पाहतो,

मनावरील तो ताबा सुटूनी, वेडेपणा हा दिसून येतो...३

इतकी गर्दी जमून कुणीही, तिच्या मनीचा ठाव न जाणला

रूख रुख वाटली ती बघोनी, सहानूभुती शून्य समाजाला...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

दलदल होता चिखल मातीची,
पाय जाती खोलांत,
प्रयत्न व्यर्थ जाऊनी ,
न होई त्यावर मात ।।१।।

सावध होऊनी प्रथम पाऊली,
टाळावे संकट,
मध्यभागी शिरल्यानंतर,
दिसत नाही वाट ।।२।।

मोह मायेची दलदल असती,
सदैव भोवताली,
चुकूनी पडतां पाऊल ,
खेचला जातो खाली ।।३।।

जागृतपणाचा अभाव असतां,
गुरफूटत जातो,
मोहमायेच्या आकर्षक गुणाला,
बळी तोच पडतो ।।४।।

वेगवान जीवन प्रवाही,
खिळ बसे मोहाने,
क्षणीक सुखाच्या मागे जातां,
दु:खी होई जीवने ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जगातून पोलिओच्या उच्चाटनात जोनस सॉल्क यांचं काम खूप मोठं आहे. त्यांनी आणि त्यांच्या टीमने पोलिओची पहिली लस शोधून काढली होती.

आज आमच्या आजोबांचा काही वेगळाच होता नूर
आजीला म्हणती चल जाऊया, फिरायला खूप दूर

काठी सोडून हाती घेतला
तिचा सुरकुतलेला हात

तिच्या इश्श मध्ये कळली, तिची अंतरीची साथ

नाना-नानी पार्क सोडून
धरली चौपाटीची वाट

जूने दिवस आठवले, पाहून झेपावणारी लाट

ओलसर वाळूचा बसायला घेतला पाट
दुखत नव्हते आता, कंबर-ढोपे-पाठ

अहो दात नाहीत तरी घेतले
चणे-दाणे चघळायला
गजराही घेतला आजोबांनी
तिच्या ईवल्या आंबाडयांत माळायला

आजूबाजूच्या तरुणाईची दखल कुठली दोघांना?
निसटून नव्हत दयायच नं ह्या मोरपंखी क्षणांना

बोलता बोलता क्षितीजावर
चढू लागली लाली

आणि साक्षीला चंद्राची स्वारी देखील आली

आता खट्याळपणाला रंग चढला
आजोबांच्या रोमरोमात

आजीला म्हणती नभीचा चंद्र , दिसतोय तुझ्या डोळ्यात

अहो आज नाही तुमचा माझा
वा वाढदिवस लग्नाचा

मग शिळ्या कढीला म्हणते मी
एवढा ऊत आलाय कशाचा?

अग, फार दिवसाची इच्छा होती
तुला माहीत नसेल वेडे

जाण्यापूर्वी वाटल, आपणही साजरा करावा कि
एखादा व्हॅलेंटाईन डे, एखादा व्हॅलेंटाईन डे

-- सौ. अलका वढावकर

‘मैं तेरा साल से अंदर हूं। इस दौरान मेरे
मां – बाप चल बसे। मैं अंदर आया तब मेरा बच्चा केवल दो महिने का था। बहूत भुगत चुका, अब सीधी साधी जिंदगी बिताना चाहता हूं जजसाब, अल्लाह के बाद सिर्फ आप पर ही भरोसा है। आशा करता हूं आप नाउम्मीद नही करेंगे!’ मुंबई बॉम्बस्फोट खटल्यातील एका आरोपीने गुन्हा सिद्ध झाल्यावर आपली कैफियत न्यायाधीशांसमोर मांडली. गुन्हा सिद्ध झाल्यामुळे जन्मठेप किंवा फाशी होणार हे निश्चित झालेल्या आरोपीचे ते वत्त*व्य होते.

जीवन हर घडिला अवलंबूनी, आहे दूजावरी
व्यर्थ मग कां अभिमान, बाळगतोस उरी

नऊ मास होता गर्भामध्यें, जेंव्हा आईच्या
शोषण केले अन्न सारे, रक्तामधूनी तीच्या

माता पित्याच्या कष्टाचा तो, घाम गळत होता
तुझे बालपण फुलविण्या, ओलावा देत होता

घर गृहस्थीचे सुख भोवतीं, पत्नी मुला पासूनी
समाधान ते मिळतां तुजला, गेला बहरुनी

वृद्धत्वाला काठी लागतें, स्थिरावण्या तोल सदा
हातभार तो देईल कुणी, विवंचना हीच अनेकदा

मृतदेह जर तसाच पडला, किडे मुंग्या खाती
त्याही क्षणी मदत लाभूनी, चिता-अग्नी देती

जन्मापासूनी मृत्युपर्यंत, परावलंबी जीवन
कुणी तरी दिले तुजसाठीं, हे घे जाणून

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

व्याकूळ झाला जीव प्रभू तुझ्या दर्शना
अर्पितो मी भाव तुझीया चरणा //१//

डॉ. भगवान नागापूरकर
9004079850
bknagapurkar@gmail.com

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

माळी असूनी मी, गुंफी फूलांचे हार,

अर्पित जातो ते, प्रभू चरणांवर....१,

राम नाम जपत, कुणी एक येतात

घटकाभरासाठी, विश्रांती ते घेतात....२,

रोज देती मजला, ओंजळभर फूले

कोणत्या बागेतली, कधी न सांगीतले....३,

त्यांच्याच सांगण्याने, हार मी गुंफीतो

बघतात कौतुकें कसा मी अर्पितो....४,

फूलांची ओंजळ ती, नव्हे तो तर शब्दांचा ठेवा,

कवितेच्या रचनी, उपयोगी पडावा....५,

शारदेचा आशिर्वाद, त्यांच्यातर्फे मिळतो

विषय मिळूनी, काव्य मी रचीतो....६

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

एक पतंग वरी चालला, डोलत आकाशीं

भाळी त्याच्या यश कोरले, झेप घेई ती कशी //

भरारी घेई पतंग ज्याला, आधार दोरीचा

जाणीव होई येतां प्रसंग, त्याला कटण्याचा //

धरतीवरी कोसळत असतां, दृष्टी टाकी आकाशीं

इतर पतंग बघूनी बोलला, तोच स्वतःशीं //

" नभांग मोठे दाही दिशा त्या, संचारा स्वैरपणें

आठवण ठेवा त्या शक्तीची, ज्याच्यामुळें जगणें " //

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०