पूजित होतो प्रभूसी ध्यान एकाग्र करुनी

भाव भक्तिने तल्लीन होत असे भजनी ।।१।।

काव्यस्फूर्ति देऊनी कवि बनविले मजला

शब्दांची फुले गुंफवूनी कवितेचा हार बनवविला ।।२।।

सुंदर सुचली कविता आनंदी झाले मन

ध्यास मज लागता गेलो त्यांतच रमून ।।३।।

पुजेमधले लक्ष्य ढळले काव्याच्या मागे जावूनी

भजनांतील चित्त वेधले तपोभंग तो होऊनी ।।४।।

मधाचे बोट चाटवूनी मोहात ओढले मजला

दूर सारुनी अमृत घट परिक्षा घेता झाला ।।५।।

अडथळे येऊनी तप साधनेत कस लावतो सत्वाची

हीच आहे प्रभूची रीत परिक्षा घेई भक्ताची ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

चिंव चिंव करीत चिमणा चिमणी खोलीमध्ये माझ्या आली

अवती भवती नजर टाकून माळ्यावरती ती बसली

वाचन करण्यात रंगून गेलो लक्ष्य नव्हते तिकडे

आश्चर्य वाटले बघून मजला काड्या गवताचे तुकडे

घरटे बांधण्या रंगून गेली आणती कडी कचरा

मनांत बांधे एकच खुणगांठ तयार करणे निवारा

भंग पावता शांत वातावरण वैताग आला मला

कचरा आणि घरटे काढून खिडकीतुनी फेकला

काम संपवूनी सांज समयी घरी परत मी आलो

त्याच चिमण्या तसेच घरटे पाहून चकित झालो

पहाट होता चिमण्या उडाल्या काढून टाकले घरटे

असेंच चालले कित्येक दिवस परी जिद न सोडी ते

चार दिवसाची सुटी घालउन गांवाहून परतलो

घरटे बघता संताप येऊन मुठी वळवूनी धावलो

घरट्या मधूनी चिमणी उडाली बसली पंख्यावरती

चिव चिव करुनी विनवू लागली दया दाखवा ती

परी मी तर होतो रागामध्ये चढलो माळ्यावरी

मन चरकले बघून अंडी छोट्या घरट्यामध्ये

असहाय्य दृष्टीने चिमणी पाही मज करुणायुक्त नयनी

यश मीळाले तिनेच शेवटी भूत दया जागवूनी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

हात खंगले भंगले
या रानाच्या मातीत
स्वप्न उद्याचे पाहिले
थोर गर्भार रातीत

तुडी चिखल अनोनी
भेगा भिजुनी पायात
पीकं वाढवी उरात
ओढ संसारी राबत

आता माखला संसार
दही हातानं गाडगे
उभा जलम घातला
झाडी संसार वाडगे

तुझ्या चविष्ट हाताची
भूल रूतून राहिली
आई नावाची कविता
मूक होऊन गायली

वाट लेकरांच्या वाटे
डोळे लाऊन पाहते
दिसे रानात लेकरू
थेंब डोळ्यात टिपते

रूपे अनंत दिसती
पाहू जाता मन भरे
कधी आटत नाहीत
मनातील खोल झरे

नाते तुझेच मातीशी
माती तुझीच ऐकते
गावाकडून येताना
दावण ओढ का घेते?

मोती उड्या मारी अंगा
मनी पायाला चाटते
डेऱ्यातील मऊ लोणी
तुझे बोटं पाझरते

-- विठ्ठल जाधव.

शिरूरकासार, जि.बीड

गजल आहे की कविता आहे
गुंफलेल्या शब्दांची माळ आहे !!

राग आहे की ताल आहे
सूर शब्दांची धमाल आहे !!

देव आहे की भक्त आहे
आरोळीतला मृदंग टाळ आहे !!

मी आहे की तू आहे
डोक्यावर ठेवलेली झाल आहे !!

आवाज आहे की सुर आहे
एक गळ्यातला स्वर आहे !!

रक्ताची आहे की भावनांची आहे
जी आहे ती अस्सल आहे !!

-- विश्वनाथ शिरढोणकर
इंदूर, म.प्र

लग्न म्हणजे प्रारंभात, प्रेम आणि श्रृंगार,
लग्न म्हणजे पूर्वार्धात, तडजोड आणि संसार,
मध्यंतरात तर लग्न म्हणजे, वाद-वैताग-अंधार,
पण लग्न म्हणजे उत्तरार्धात, सोबत आणि गंधार |

-- सौ. अलका वढावकर

बाई मी शेतात, शेतातं निंदते,
काळ्या मातीतं, जिवनं सांधीते...
हाती खुरपं, खुरप्यानं खुरपीते,
काळ्या मायंवर,नक्षी मी काढीते....!

बाई मी पिकाशी,पिकाशी बोलीते...
मव्हा संसार, संसार सांगते...
मन हालकं, फुलकं करीते...
सुख द:खाचा हिशोब मांडीते...!

बाई खुरपं गं, खुरपं संवंगडी...
त्याच्या साथीनं, किटाळ काढीते...
तणं शावकार, देनं मी मोडीते...
काळ्या मायचं रून मी फेडीते....!

बाई जगाचा जगाचा जलम....
जलम जलमे काळीच्या पोटात...
नाना परीचे,जिवं लहान थोरं...
काळ्या मायचा पसारा आचाट...!

©गोडाती बबनराव काळे
9405807079

तुझ्या विना सखे अता रिते रिते जगायचे
तुझ्याच आठवात मी कसे किती झुरायचे

मला नकोच वाटते जिणे असे उदास पण
तुझा सुगंध भासतो म्हणून श्वास घ्यायचे

दुखावल्या मनावरी हळूच फुंकरीन मी
सुखावतील वेदना असे मला लिहायचे

नभात माळल्यास तू असंख्य तारका जरी
तयांस दाखवायला मलाच रात्र व्हायचे

तुलाच शोधतात ही अधीर तीव्र स्पंदने
तुला लिहीत गात मी मलाच सापडायचे

रडायला जमेल का कधीतरी यथेच्छ की
नकाब जन्मभर असे हसून वापरायचे

मुक्या सुन्या उरातही नवा फुटेल हुंदका
विनायका असे तुला नवीन गीत गायचे

विनायक पाटील...✍

नाच नाचती तालावरती
मीरेची पाऊले
चित्त ते हरीमय जाहले. - - - धृ

लागला प्रभुचा ध्यास
हरि दिसे नयनास
चलबिचल नजर होऊन
अंग सारे मोहरले - - -१
चित्त ते हरीमय जाहाले

न राही आपले भान
झाली भजनी तल्लीन
तनमन प्रभुचे ठायी जाता
संसार ते विसरले. - - - २
चित्त ते हरीमय जाहाले

विषाचा घेता प्याला
हरि तो त्यातची दिसला
झेपावूनी गेली त्याच क्षणी
घट घटा प्राशन केले. - - - ३
चित्त ते हरीमय जाहाले

जहाल होते विष
मृत्युचा तो पाश
प्रभूभक्तीच्या शक्तीने परि
अमृत ते बनले - - - ४
चित्त ते हरीमय जाहाले

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

प्रदीप निफाडकरांची गझल