कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

लाल ओढणी डोक्यावर ओढते,
लोलक कानांतले तरी डोकावू देते
हलकासा लायनर,
लिपस्टीक ओठांवर,
शेड, त्याच्या आवडीची लावते.
केसांच्याही चार बटा, सवयीने
कपाळाच्या बाजूने क्लिप करते.
थोडासा परफ्यूम तिथेही लावते..
थोडासा परफ्यूम तिथेही लावते,
बाकी कपड्यांवर शिंपडताना..
तो धुंद धुंद झाला पाहीजे..
मागाहून आठवणींत रमताना..
तीन-चार गिरक्या घेते मन
आरशात निरखून बघते जेंव्हा,
बावरी राधा शरमून जाते मग;
कान्हा प्रतिबिंबातून हसतो तेंव्हा!
चित्तचोर सखा तो आला आला
म्हणून सावरू लागते जशी,
हृदयाची धडधड सांगू लागते
“आंतच वाकून पाहा ना सखी!
जीवा-शिवाचे ऐक्य गं अपुले
तू नको शोधू मज बाहेरी
शृंगार तुझ्यावर मीच चढवितो
पाहातो तुझ्याच डोळ्यांतुनी.
सखे, राधे, तुला नित्य गं,
पाहातो मी तुझ्याच डोळ्यांनी.”

-- प्रज्ञा वझे घारपुरे

अंहकाराचा पेटून वणवा,
थैमान घातिले त्या मेघांनी ।
तांडव नृत्यापरि भासली,
पाऊले त्यांची दाही दिशांनी ।।१।।

अक्राळ विक्राळ घन दाट,
नी रंग काळाभोर दिसला ।
सूर्यालाही लपवित असता,
गर्वाचा भाव चमकला ।।२।।

पृथ्वीवरती छाया पसरवूनी,
चाहूल देई आगमनाची ।
तोफेसम गडगडाट करूनी,
चमक दाखवी दिव्यत्वाची ।।३।।

मानवप्राणी तसेच जीवाणे,
टक लावती नभाकडे ।
रूप भयानक बघून सारे,
कंपीत त्यांची मने धडधडे ।।४।।

त्याच वेळी वादळ सुटूनी,
देह घनाचा टाकी विखरूनी ।
गर्व हरण होऊन जाता,
अश्रू पडती नयनामधूनी ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

रावण नव्हता कुणी राजा, ती होती व्यक्ति

व्यक्तीचा तो इतिहास नव्हता, ती होती प्रवृत्ति....१,

आजही दिसती कित्येक आम्हा, रावण या जीवनीं

कशी रंगेल जीवन कथा, रावणा वांचूनी...२,

विरोधात्मक बुद्धी तुमची, अडथळे आणते

क्रोध, लोभ, अहंकार गुणांनी, प्रवाहाला रोकते...३,

सद्‌गुणांचा पाया खोलवर, जेवढा तो गेलेला

रावण वृत्ति हार जाईल, त्याच मग वेळेला....४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मधूर आवाज मिळूनी, उपकार झाले तिजवर

सुंदर गाणे गाऊनी, आनंदीत करी इतर // १

हातपाय दुबळे होते, दृष्टी नव्हती तिजला

कष्ट करण्या शक्ति नव्हती, कसा मिळेल घास तिला // २

परी ती होती आनंदी, गाण्याच्या ओघांत

उचलित होती पैसे, पडता तिच्या पदरांत // ३

जरी झाला देह दुर्बल, जगण्याची होती आंस मनी

मिळालेल्या आवाजाला, ऋणी समजे ती मनी // ४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मजला नव्हते ज्ञान कशाचे, पद्यामधल्या काव्य रसाचे ।

कोठून येते सारी शक्ती, काव्य रचना करूनी जाती ।।

अवचितपणे विचार येतो, भावनेशी सांगड घालीतो ।

शब्दांचे बंधन पडूनी, पद्यरूप जातो देऊनी ।।

सतत वाटते शंका मनी, हे न माझे, परि येई कोठूनी ।

असेल कुणी महान विभूती, माझे कडूनी करवून घेती ।।

तळमळ आता एक लागली, जाणून घ्यावी शक्ती आगळी ।

अर्पीन माझे प्राण त्याला, स्फूर्ती देवता जो मज झाला ।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

हा न्याय आंधळा, ती प्रीत आंधळी
धन सत्य न्यायदा, धन सत्य प्रीती।।धृ।।

या युगी धनी ज्येष्ठ वडीलधारी
जगी गुणी,निर्धन कनिष्ठ होई
मंदिरात, धनिका दर्शन आधी
निर्धनास, दर्शनही दुर्लभ होई ।।१।।

कलियुगाची हीच रित असली
कुठली नाती अन कुठली प्रीती
कोण ते जन्मदाते, बंधुभगिनी
सखी, संतती कर्तव्याची नाती ।।२।।

जो तो हवा तसा धावत सुटला
विवेक सारा धनसंचयी गुंतला
प्रेमभाव सारे, मातीमोल झाले
भोगवाद, भोगूनी तोषली वृत्ती ।।३।।

दानपात्रे बेगड्या दातृत्वी भरली
कल्पना वृद्धाश्रमाचीच रुजली
प्रेम सोडुनी,सारेसारे इथे मिळते
मनुजा धनाने कबर तुझी खोदली ।।४।।

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २६.

२६ - १ - २०२२.

हात हातात गुंतवूनी, मान खाली दाडवण्यास ,
लटकेच हसूनी गाली, गोड खळी उमटवण्यात...
जरा गोंधळलेला, वेडा ही जरासा,
अधीर अबोल प्रियकर तो उतावळा !! १!!

हुरहूर मनाची हळूच, डोळ्यांच्या कोनांत लपवण्यास,
तुफानी धडधड हृदयाची , नकळंत हाताने रोखण्यात...
जरा गोंधळलेला, वेडा ही जरासा,
अधीर अबोल प्रियकर तो उतावळा !!२!!

जवळ घेण्यात अन् जवळही येण्यास,
भटकंती नजरेची मजभवती भिरभिरण्यात...
जरा गोंधळलेला, वेडा ही जरासा,
अधीर अबोल प्रियकर तो उतावळा !!३!!

सारूनी बटा हलकेच , हनुवटी वर उचलण्यास,
ओठांवर ओंठ मुरले तरी, डोळे घट्ट बंद करण्यात...
जरा गोंधळलेला, वेडा ही जरासा,
अधीर अबोल प्रियकर तो उतावळा !!४!!
जरा गोंधळलेला, वेडा ही जरासा,
अधीर अबोल प्रियकर तो उतावळा !!

-- श्वेता संकपाळ

उदबत्तीचा सुगंध दरवळे चोहोकडे
कोठे लपलीस तूं प्रश्न मजला पडे

मंद मंद जळते शांत तुझे जीवन
धुंद मना करिते दूर कोपरीं राहून

जळून जातेस तूं राख होऊनी सारी
तुझे आत्मसमरपण सर्वत्र सुगंध पसरी

तुझेपण वाटते क्षुल्लक दाम अति कमी
आनंदी होती अनेक जेव्हां येई तूं कामीं

लाडकी तूं भक्तांना तुजवीण पूजा नाहीं
प्रफूल्ल करुन चेतना प्रभू भाव मना येई

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

युगा मागुनी युगे संपली सुर्याभोवती फिरते अवनी

मिलन त्यांचे कधी होईना सूर्याची ती पाठ सोडेना ।।१।।