मी तुझ्यात रे गुंतले
विसरले सारे काही...
तूच रे या मनमंदिरी
तुलाच भुलले नाही...
हा दैवयोग भाळीचा
कुठलाच संदेह नाही...
श्वासात गंधाळ तुझा
दरवळणे संपले नाही...
ही तृप्ती ओंजळीतली
आता कधी संपु नाही...
रचना क्र. ८९
२८/७/२०२३
-वि.ग.सातपुते.(भावकवी )
9766544908
मुके बसा
कायी सांगु नोका
मायीत हाये आमाले।
गांधी बाबा चा..किती..
पुळका हाये तुमाले।
कायी सांगु नोका..
ते गांधी बाबा चे तीन माकडं।
तुमचं न त्यायचं त
भल्ल हाये वाकडं।
बस झाले तुमचे ते
सूत अन चरखे।
मायीत हाये..गांधीजी
किती आपले न परके।
कायी सांगू नोका..की
गांधीजी हात नोटावर।
रोज लावता थुका...
घेऊन दोन बोटावर।
कायी नोका सांगू आमाले
सत्त्याग्रह अन मिठाचं।
कायले करता कौतुक
काढेल टपाल तिकिटाचं।
कायी हाये तुमी ...
म्हणता देश स्वच्छ करू।
अन त्या नावाखाली..
सोताचेच खिसे भरू।
गांधीजीच नाव घेऊन
जाता मतं मांग्याले।
तुमाले तरी समजले का गांधी...
चालले मोठे ..आमाले सांग्याले।
आबे गांधीजी का कोणी माणुस हाये..
ते त विचार धन हाये।
आमचा जीव की प्राण...
आन आमचं मन हाये।
-- नारायण जाधव, खामगाव.
प्रवास! जन्म मृत्यूचा
कर्माचाच दृष्टांत जसा
श्वास केवळ पराधीन
क्षणीक बुडबुडा जसा।
स्वामी! सत्ताधारी एक
ब्रह्माण्ड मुठीत त्याच्या
सृष्टीसवेची पंचमहाभूते
त्याचा आविष्कार जसा।
भाग्यवंती जन्म मानवी
भोगणे, प्रारब्ध संचिती
कृपाळू! तोच दयाघनी
जगवितो अलवार जसा।
प्रहर! सारे साक्ष त्याची
नक्षत्र,ग्रहगोल,तारे सारे
रूप त्याच अनामीकाचे
उभा लोचनी तोच जसा।
-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)
9766544908
रचना क्र. ५१.
१८ - २ - २०२२.
विसरले जाणे येणे
विसरले गणगोता
माझिया सोनुल्याची
फक्त आजी आहे आता ।। माझिया.....
दिन उगवतो माझा
त्याच्याच आवाजाने
दिन मावळे रात्रीला
त्याची अंगाई गाता गाता ।। माझिया.....
आठ वाजले का बाई
झाली दूधाची गं वेळ
जीव होई कासावीस
वेळेवरी आटोपता ।। माझिया.....
दहा वाजले जाहली
आंघोळीची त्याची वेळ
आता वाजणार भोंगा
जरा साबण लावता ।। माझिया.....
बारा वाजता अचूक
जेवणाची त्याची वेळ
कधी चुकणार नाही
तुम्ही चुकाल घड्याळ
बाळकृष्णाचे दर्शन
दही भात भरविता ।। माझिया.....
भर दूपार टळली
आता पुरे झाला खेळ,
डोळे मिटू मिटू होती
मांडीवर थोपटता ।। माझिया.....
संध्याकाळ फुलपंखी
येई नटून थटून
टिका मिका करूनिया
बाळ खेळते अंगणी
त्याला पाहता पाहता
दिनमणी जाई अस्ता ।। माझिया.....
त्याच्या बाळ मुठीमध्ये
माझे बंदिस्त अस्तित्व
त्याच्या हासूत असूत
माझे सामावले विश्व
बोबडे बोल त्याचे
माझी गाथा माझी गीता ।। माझिया.....
प्रदीप निफाडकरांची गझल
असीम, अपार, अमाप उदंडा, कुठून आणावे मापदंडा, विशाल विस्तीर्ण जगड्व्याळां तूच बनतोस गुरु आभाळा-!
तुझ्यासारखा नाही दाता तुझ्यासारखा नाही त्राता,
तूच एकटा तुझ्यासारखा,
अतुल अजोड तूंच अनंता,--!!
तूच घालशी जन्मा,
पृथ्वीवरील संजीवनी,
तूच राखीशी जलसाठा ,
सांभाळुनी अजस्त्र मेघां,--!!!
तुझ्यातूनच उठते दामिनी,
तूंच निसर्गाची करणी,
तूच देशी तूच सावरशी ,
धरेवरील अखिल चराचरा,--!!
वास करे भगवंत जिथे,
जागा देशी पुण्यवाना,
बघे त्रैलोक्याचे राज्य सारे,
ही मृत्यूनंतरची कल्पना,--!!!
ओढ वाटून ही धरा,
तुझ्यासाठी तरसत राहते
मग कधीतरी तुझी दया,
तिच्यावरती बरसत राहते, तुझ्यामुळे ती बनते सजीव,
पाझरत रहावे कृपाळा,--!!!
हिमगौरी कर्वे.©
युरोपच्या दौर्याचे पद्यरुपात सुंदर वर्णन
चंद्र तू पौर्णिमेचा
काळोख मी आमवस्येचा ...
तुझे सौंदर्य कलेकलेने वाढत जाते
पौर्णिमेला ते पूर्ण होते...
माझ्या हृदया व्यापून टाकते
आणि पुन्हा कलेकलेने कमी होते...
आमवस्येला सौंदर्य तुझे
शेवटी कुरूप होते...
तेव्हाच खऱ्या अर्थाने
आपले मिलन होते...
©कवी - निलेश बामणे
मर्यादेचा बांध घालूनी,मर्यादेतचि जगती सारे ।
अनंत असता ईश्वर,मर्यादा घाली त्यास बिचारे ।।
जाण जगाची होई इंद्रियांनी,त्याला असती मर्यादा ।
विचार सारे झेपावती,ज्ञान शक्ती बधूनी सदा ।।
अथांग वाटे विश्वमंडळ,दाही दिशांचा भव्य पसारा ।
ईश्वर आहे थोर त्याहूनी,मोजमापाच्या उठती नजरा ।।
कशास करीतो तुलना सारी,भव्य दिव्यता आम्हा दाखवूनी ।
अज्ञानाने पडती मर्यादा,अनंत तत्वास त्याच क्षणी ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com
Copyright © 2025 | Marathisrushti