देह मनातील, तफावत दिसून येते ।
चंचल असूनी मन सदैव, शरीर परि बदलत राहते...१,

चैतन्ययुक्त मन सदा, स्थिर न राहते केव्हांही ।
जन्मापासूनी मृत्यूपर्यंत भाग दौड ती चालत राही...२,

परिस्थितीच्या चौकटीमध्यें, विचारांचा दबाव राहतो ।
शरीराच्या सुदृढपणाचा, मनावरती परिणाम होतो...३,

दिसून येते केव्हां केव्हां, मन अतिशय उत्साही ।
परि शरीराचा अशक्तपणा, मनास त्याक्षणी साथ न देई....४

विचित्र होते वातावरण ते, जेव्हां मनास साथ ना मिळे ।
विचारांच्या चुका होऊनी, दु:खी होते जीवन सगळे...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

एक होता कप
एक होती बशी
दोघांची जमली गट्टी खाशी
पांढरा शुभ्र त्यांचा
रंग चमकदार
त्यावर नाजूक फुलांची
नक्षी झोकदार
दिसायचे ऐटदार
आणि आकार डौलदार
सकाळ-संध्याकाळ
गोड किणकिण चालायची फार
कपाने ओतायचा
बशीत चहा सुगंधी
तिने हळूहळू प्यायची
साधायची संधी
एक दिवशी फुटली बशी
झाले तिचे तुकडे
कपाचा ही कान तुटला गेले त्याचे रुपडे
बशीचे तुकडे
दिले फेकून
कपाला ही दिले
अडगळीत भिरकावून
एक दिवस आले
एक पाहुणे
त्यांना दाढीसाठी हवे
गरम पाणी म्हणे
अडगळीतून काढला का
दिले त्यात पाणी भरून
पाहुण्याने केली दाढी घोटून
आरशात पाहिले रूप न्याहाळून
कपाचे जिणे झाले केविलवाणे
कुठे सुगंधी चहा कुठे हे लाजिरवाणी जिणे?

-- विनायक अत्रे.

ये अदुबाळा ये लडिवाळा
माझ्या प्राजक्ताच्या फुला
आसुसतो मी, आतुरतो मी
तुझ्या गोड, बोबड्या बोला

लावतात लळा मला
तुझ्या लडिवाळ लीला
पाहून तुझा गोजिरवाणा चाळा
ओंजारण्या तुला, गोंजारण्या तुला
उचंबळून येतो जीवाचा जिव्हाळा

नाजूक साजूक मोहक क्षणांचा
या भरवावा आनंदमेळा
उधळावे आयुष्याचे संचित
त्यावरुन ओवाळून गोळा

- यतीन सामंत

चल सखये,जरा विसावू नदी किनारी
बघ आठवांचा खोल डोह या किनारी
गुणगुणते तृप्त प्रीती इथे मनहृदयीची
साक्षी! नयनरम्य दीपमाळ ही किनारी।।१।।

वाळुत झऱ्याझऱ्यातुन उमले प्रिती
ओसंडिते गं पावन गंगेच्या किनारी
ओढ निरंतर, सारितेला मिलनाची
चल सखये, जरा विसावू या किनारी।।२।।

मिठीत घेवू, त्या साऱ्या गतस्मृतींना
भावगंधल्या सुखदुःखांच्याच किनारी
रूप,जीवनाचे प्रीतरंगलेले हृदयस्पर्शी
चल न्याहळू त्या निरव शांत किनारी।।३।।

दरवळ! प्रितीचा बघ गगनी गंधला
इंद्रधनुचे प्रतिबिंब, तरंगते किनारी
भावासक्त! प्रीती दैवी जन्मांतरीची
अखंड वाहते गं बघ या गंगाकिनारी।।४।।

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १२८

२ - १० - २०२१.

अबोलतेच्या आठवणींनी,

भरलं होतं जुनं घर.....

गाई गुऱ्हांच्या आस्तित्वात,

फुललं होतं द्वार.....

चतुर बंधूंच्या नात्याला,

कष्टाची होती धार.....

माणुसकीच्या- जुन्या काळात,

इथं सुख होती दूर......

काळ्या मातीतल्या धान्यांन,

भरलं होतं जुनं घर......

कष्ट होतं भरपूर,

पण- "गरीबी होती फार".....

दोन बंधूच्या वाटणीनं,

बदललं पारं द्वार

आजोबा व वडिलांच्या माझ्या-कष्टाची,

आठवण येतं आहे फार.....

नाही राहिलं माझं,

गरिबाचं जुनं घर.......

-- गजानन साताप्पा मोहिते

गर्दित रोज दिसतात ओळखीचे चेहरे
अगदी निर्विकार जणु ओळखच नाही

न बोलणे, न हसणे, न मान डोलविणे
जणु कुणीच एकमेका पाहिलेच नाही

मग्न असती सारेच आपुल्या विचारात
इथे कुणाचे कुणाला काही पडले नाही

स्वतःच्या सुखासाठीच जो तो जगतो
अन्य कुणाचा विचार मना शिवत नाही

मी भला, माझे भले नको कुणी दूसरे
आता नाते सहृदयी कुठेच उरले नाही

भावनां शुष्क कोरडया, रुक्ष नाती सारी
आता ओलावा अंतरीचा दिसतच नाही

संवादाविण कां ? जीव हा सुखात जगतो
सांगावे कसे कुणास हेच कळतच नाही
***********

--वि.ग.सातपुते (भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. ३१६

१/१२/२०२२