कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

गिरगावातील रस्त्यावरी
दोन देवळांच्या शेजारी
'आर्यन' आहे आमची शाळा
जेथे ज्ञान मिळते बाळा
नाव शाळेचे लहान आहे
लहानथोरांच्या मुखी आहे
येथून शिक्षण घेऊन गेले
देशमुखांदी मोठे झाले
आम्हीही शिक्षण घेऊन जाऊ
परंपरा त्यांची पुढे चालवू
सर्वांना जी समान मानते
ती शाळा मला खूप भावते
शाळा ही आवडती असे
अभिमान तिचा हृदयी वसे

-यतीन सामंत
ऋणानुबंध या कविता संग्रहातून
(१९७४)

कोणते हे रस्ते
कुठले हे वळण
कसल्या या जाणीवा
कसले हे स्पंदन

पहाटेचे दवबिंदू
हळूच जातील घसरून
ओंजळीतल्या रेतीचे
कण जातील निसटून

माहित आहे जरी
स्वप्न हे नाही खरे
तुझ्या सोबतीचे
स्वप्नही असते पुरे...

-- आनंद पाटणकर.

मुलांना विविध छंद जोपासण्याची, आपल्यामधील क्षमता पारखून घेण्याची, व स्वतःमधील शारिरीक आणि बौध्दिक शक्ती योग्य ठिकाणी वापरण्याची जर हक्काची जागा मिळाली तर त्यांच्या स्वतःच्या व्यक्तिमत्वाला आकार देण्याच्या प्रक्रेला वेग प्राप्त होतो आणि जर समवयीन मुलामुलींमध्ये मिसळून त्यांच्याशी मित्रत्वाचं नातं निर्माण करुन जर त्यांना घडवणारे छात्र-प्रबोधन सारखे व्यासपीठ मिळाले तर विचारायलाच नको.

हायकू
-मैत्रीचे नाते

मैत्रीचे नाते
हे युगानुयुगाचे
बालपणीचे

लुटू पुटूचे
रुसण्या-फुसण्याचे
जिवा-भावाचे

वर्ग मित्राचे
नाते वर्गा-वर्गात
हे फुलायचे

यौवनातले
नाते हळूवार असे
हो मैत्रीतले

सुख -दु:खाचे
नाते गाढ मैत्रीचे
ते जपण्याचे

-- सौ.माणिक शुरजोशी.

न राही तुमचे ते कर्म,

ज्यात प्रभू इच्छा अंतीम....१,

प्रत्येक घटनेचे अंग,

त्यात मुख्य ईश्वरी भाग....२

तुमच्या मार्फतच होई

त्याचा इशारा कोण पाही....३,

सर्व समजे मीच केले

अहंकाराने मन भरले....४,

षडरिपू असे साधन

खेळविता यावे म्हणून...५,

राग,लोभ, मोह मायादी

ठेवती वाटते आनंदी....६,

परि याच्याच शक्तीने

प्रभू खेळ चाले युक्तीने....७,

षडरिपू सारे टाळून

मुक्ती मिळेल खेळातून.....८

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

कुण्या लोकीचा पातला धरेवरी जादुगार?
गर्भातून मातीच्याही घुमू लागले हुंकार
तरुवेलींवर आली पुन: नवी तरुणाई
दूर राईत आंब्याच्या आर्त कोकिळाही गाई
इथे तिथे लोचनांना सृजनांचे साक्षात्कार
कुण्या लाजवंतीचे ग स्वप्न होतसे साकार?
गडे, माझ्या अंगणी वाजे वसंतपाउल
जडावल्या फांदीवर हळू उमलू ये फूल !

अरे हे मैत्र मैत्र काय असतं?

जपमाळ कशास हवी, सखये ? न हवे रुद्राक्षमणी, सखये
जप करतो आहे तुझाच, माळेविणाच मी सखये ।।

ईशप्राप्तिसाठी ऋषीमुनी जपतप करती खूप
ऋषी न मी, करि तुजसाठी जपतप परी, सखये ।।

जप केल्यानें प्रसन्न होउन, देई दर्शन देव
तुझ्या दर्शना मी आतुर, देशील कधी, सखये ?

उघड्या नेत्रीं वसतें कायम तुझेंच रूप, प्रिये
जपात, मिटल्या नयनां दिसते मूर्ति तुझी, सखये ।।

ओढुनही जपमाळ, न येणें मरणाचें थांबे
माळेवाचुन ना अडलें स्मरणाचेंही सखये ।।

जप करि मी, तूं ‘ज़प’ म्हणशी, पण तुजविण काय ज़पूं ?
‘जीवन झपझप संपो’ , एकच आस मनीं, सखये ।।
११.०७.२०१६

- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.
Ph-Res-(91)-(22)-26105365. M – (91)-9869002126
eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

जगातील वस्तू, वाटे आकर्षक
देह सुख देण्या, समजे त्या ठिक...१

प्रत्येक गोष्टीला, डब्याचा आकार
सुखाचे वेष्ठन, ते चमकदार...२

चमक बेगडी, फसवी सर्वाला
काय डब्यामध्ये, कळेना कुणाला...३

झाकण उघडा, दुःख दिसे आंत
लपून बसले, प्रत्येक गोष्टीत...४

हात लावताच, दुःख हाती येई
भासलेले सुख, नष्ट होत जाई...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com