मी एक चित्र काढले होते माझ्या भविष्याचे...
त्यात रंग ही भरणार होतो मनासारखे...
पण ते चित्र नियतीने फाडले...
मग मी चित्रच काढणे सोडले...
रंग सारे माझ्यासाठी बेरंग झाले...
आता फाटलेले चित्र जोडायचे आहे...
पण कोणाला ? ज्यांनी ते फाडले आहे...
आता ते चित्र जोडून काय कामाचे...
ते चित्रही आता भूतकाळ झाले आहे...
माझ्या भविष्याचे चित्र आता फक्त तिच्या हातात आहे ...

कवी - निलेश बामणे

भाषा जिला गौरवते,त्या मातीचेच गान ,
मातेहूनही ती मोठी,
भाषा देतसे अधिक वेलांटी,!

ती आहे सृजनांत ,
सर्वांची काळी आई,
तिच्या कुशीतून जन्म घेतो,
आपण सारे, पक्षी, प्राणी, --!

ती करते जसे संगोपन,
जिवांचे नित्य जतन,
म्हणूनच तिला रोज करावा,
नेमाने आपण प्रणाम,---!

काय तिची महती वर्णावी, कणातही आहे सत्व,
जीवनातील संजीवनी,
तिच्याविना सृष्टी निर्जीव,--!

जोडीदार आभाळाची,
विशाल त्यांचा संसार
लेकुरे उदंड जाहली,
गोकुळ सगळा परिवार,--!

माती पोटी जन्मते बीज,
आणि विशाल वृक्ष होती,
कित्येक वर्षानंतर पुन्हा बिजे,
हीच बिजे मातीत रुजती,--!

फळे-फुले रसरशीत,
कधी पिकून पडती,
त्यातूनच पुन्हा जन्मती
मातीतून परत वरती,--!

मानवी शरीर पार्थिव,
मातीतच शेवट अंत,
तिच्यातून असे जन्म,
तिच्यात एकरूप परत,---!!

© हिमगौरी कर्वे.

हर्ष उल्हासाने मन नाचले, मन भिंगरी होऊन फिरले,
पुत्रजन्माने अंत:करण किती, हर्षभरीत होऊन गेले,--!!!

इवले इवले हात पाय,
अन् टपोरे बाळाचे डोळे,
रंग गोरापान आणि वरती,
केसही काळे कुरळे,--!!!

छोट्या जिवांस पाहून,
मात्र मन हरखून गेले,
किती नवससायास,
केवढी व्रतवैकल्ये,
जो सांगेल तो उपाय ,
जीव टाकुनी सारे केले ,--!!!

हे कोणत्या जन्मीचे,
पुण्य माझे फळां आले,
अखेर ईश्वराने हाक ऐकुनी, चिमुकलेओटीत घातले,-!

कुलदीपक घराण्याचे,
नाव आता वाढवेल,
मरते समयी पाणी
आपल्या हातें घालेल,
आगमने त्याच्या, घर ,
उजळून उजळून गेले,--!!!!

पोटा पोरं नाही म्हणुनी,
लोक टोचून बोलती,
वांझ वांझ असा, जाता-येता सूर काढती,--!!!

एक आई म्हणून मी,
दाखवून की दिधले,
ऐका जनहो सारे,
आज मी आई जहाले,--!!!

हिमगौरी कर्वे.
©

चिमणे इवलाले बीज
रम्य त्यात होती शेज.
दीड वितीचे कुणि रोप
घेत तिथे होते झोप ।।१॥।

ऊन म्हणाले, 'ऊठ गड्या.'
पाउस वदला, 'मार उड्या,
जगात ये रे ह्या उघड्या.
करी जळाच्या पायघड्या.' ।॥॥२॥।

वायु बोलला, 'ऊठ कि रे,
माझ्याशी धर फेर बरे.
हसले जर आम्हा कोणी

दावु वाकुल्या नाचोनी.' ॥३॥।
भूमि म्हणाली, 'चल बाळा,
वाजव पाण्याचा वाळा,
अंगी हिरवी सोनसळा
घालुनि ही दावी सकळा.' ।॥॥४॥।

झोप झटकुनी ते उठले,
नंदबाळ जणु अवतरले.

पाउस, वारा, ऊन तसे
जमले भवती गोप कसे. ॥५॥

अदभुत ह्याचा खेळ अहा
जरा येउनी पहा, पहा.
उगवे, चमके, पहा तरी
मोरपिसांचा तुरा शिरी. ।॥६॥

तू

जीवनाच्या प्रवासात तासन – तास उभ राहून

एखाद्या स्त्रिची वाट पाहण्याची सवय तू मला लावलीस

आणि स्वत : मात्र नामानिराळी राहिलीस ……

एके दिवशी प्रात:काळी, क्षीरपात्र घेवून हाती

धेनूचे ते दूध आणावया, गेलो गोठ्यावरती

बघूनी तो अवाढव्य गोठा, चकित झालो

गाई वासरातील प्रेम देखूनी, मनी आनंदलो

गवळ्यांची धावपळ, चालली गोठ्यामध्ये त्या

चारा, कडबा गवताच्या, गंजी तेथे होत्या

अधूनी-मधूनी कुणीतरी, झाडती कचरा

शेण मातीचा होई तेथे, सतत पसारा

उग्र दर्प दरवळत होता, त्या परिसरी

कोंदटलेले वातावरण उबग आणि उरी

विषण्ण मनाने सहन करित, उभा ठाकलो

क्षीर पात्रातील दुग्धांमृत बघूनी, एकदम गहिंवरलो.

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

लवंग, आले दालचिनीचा
सुगंध सारा भरून घ्यावा
डोळे मिटूनि निवांत रेलून
घोट चहाचा हळूच घ्यावा

वेळ असो दुपार तीनाची
की पहाटेचा असो गारवा
चहास का लागे निमित्त कोणते?
कधीही द्यावा कधीही घ्यावा

चाहते असे चहाचे मिळता
योग दुर्मिळ जुळून यावा
स्थळकाळाचे बंधन सोडून
मस्त गप्पांचा फड रंगावा

मात्र एकट्या सांजवेळी
घोट चहाचा हळूच घ्यावा
पापणीतल्या सुखस्वप्नांना
आठवणींचा गहिवर यावा...

---आनंद

कविता

मंगल देशा । पवित्र देशा । महाराष्ट्र देशा
प्रणाम घ्यावा माझा हा श्रीमहाराष्ट्र देशा । धृ. ।।
राकट देशा, कणखर देशा, दगडांच्या देशा ।
नाजुक देशा, कोमल देशा, फुलांच्याहि देशा ।
अंजनकांचनकरवंदीच्या काटेरी देशा ।
बकुलफुलांच्या, प्राजक्तीच्या दळदारी देशा ।।
भावभक्तीच्या देशा, आणिक बुद्धीच्या देशा ।
शाहीरांच्या देशा, कर्त्या मर्दांच्या देशा ।।
ध्येय जे तुझ्या अंतरी, निशाणावरी, नाचते करी ।
जोडी इहपरलोकांसी,
व्यवहारा परमार्थासी वैभवासि वैराग्यासी ।।
जरिपटक्यासह भगव्या झेंड्याच्या एकचि देशा
प्रणाम घ्यावा माझा हा, श्रीमहाराष्ट्र देशा ।।१॥।

वळून बघतां गतकाळाला, चकीत झाले मन ।
घटना घडल्या जीवनामध्यें, राही त्यांची आठवण ।।

चालत असतां पाऊल वाट, जीवन रेषे वरची ।
स्वप्न रंगवी मनांत तेंव्हा, भावी आयुष्याची ।।

परिस्थितीच्या भोवऱ्यामध्यें, पुरता गुरफटलो ।
फिरणाऱ्या त्या वर्तुळातूनी, बाहेर येवूं न शकलो ।।

कल्पिले होते नियतीनें, तेच घडविले तिनें ।
भंग पावले स्वप्नचि सारे, तिच्याच लहरीनें ।।

असेच घडते जीवनीं सदा, अघटीत-अवचित ।
समजूनी त्यासी ईश्वरी इच्छा, स्वीकारी आनंदात ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com