आत्म्याला ओढ असते ईश्वराच्या मिलनाची
जाण सदेव राहते प्रभुमय स्वरुपाची ।।१।।

अंशात्मक भाग असे आत्मा हा परमात्म्याचा
उत्कंठ ते आकर्षण गुणस्वभाव तो त्याचा ।।२।।

आत्म्यास पडले असे बंधन ते शरीराचे
जीवन कार्ये करुनी प्रयत्न करी मुक्तीचे ।।३।।

मुक्त होई त्या क्षणीं अनंतात सामवतो
परमेश्वरि रुपांत विलीन होऊन जातो ।।४।।

आत्मा मुक्त होत असे देहकर्म फळावर
चांगले कर्म नसता नविन देह घेणार ।।५।।

दोन प्रकारांनी आत्मा प्रभू समर्पण होतो
देह मृत वा सजीव असतांना हे साधतो ।।६।।

ध्यान साधना करणारे उतरती समाधीत
त्याच क्षणी शरिराला आत्मा असे सोडित ।।७।।

देह सोडूनी भुवरी आत्मा येई बाहेरी
क्षणिक काळा करितां मीलन होई ईश्वरी ।।८।।

समाधी असे साधन प्रभु मिलन होण्याचे
देह समाधीत जाणें सार असते जिवनाचे ।।९।।

जीवंतपणीच तुम्हीं प्रभुमय होत असे
आनंदी नितांत क्षण खराखुरा तोच असे ।।१०।।

आत्म चिंतन करुनी आत्म ज्ञान प्राप्त होई
तोच ईश्वर असूनी दुजा ठिकाणीं तो नाहीं ।।११।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

येतात तुझे आठव, गगनात काळे ढग,
उरांत फक्त पाझर,
शिवाय नुसते रौरव,--||१||

येतात तुझे आठव,
सयींची होते बरसात,
चित्तात उठे तूफांन,
मनात चालते तांडव,--||२||

येतात तुझे आठव,
प्रीतीचे हे संजीवन,
स्मृतींचे मोठे आवर्तन,
त्यांचे लागती न थांग,--||३||

येतात तुझे आठव,
सरींची त्या उधळण,
शब्दांचे पोकळ वाद,
कल्पनांचे नुसते डांव,--||४||

येतात तुझे आठव,
अश्रू असूनही शुष्क,
मन मात्र पांणथळ,
कसानुसा होई जीव,--||५||

येतात तुझे आठव,
भोवती दुःखाची पाचर,
सहवासाचे अमृतथेंब,
कधी बनती विष:कण,--||६||

येतात तुझे आठव,
प्रेमाचे निव्वळ भास,
आत्म्यात फक्त उलघाल, काट्यांची बनते शेज,--||७||

येतात तुझे आठव,
कधी येईल राघववेळ,
कुशीत तुझ्या शिरून,
संपवेन दुर्भाग्याचा खेळ,--||८||

© हिमगौरी कर्वे.

नको बनूस अविचारी

जाऊनी भावनेच्या आहारी ।।धृ।।

प्राणीमात्राच्या जगती श्रेष्ठत्व तुला लाभले

विवेक करण्या मनी यश तुला साधले

नको घेऊं ऊंच भरारी ।।१।।

जाऊनी भावनेच्या आहारी

प्राण्यास असे भावना साथ नसे विचारांची

विचार आणि भावना साथ मिळाली दोन्हीची

नको बनूस अहंकारी ।।२।।

जाऊनी भावनेच्या आहारी

बरे वाईट यांची जाण घ्यावीस तूं ओळखूनी

राहूं नकोस विसंबून आत्मविश्वास गमवूनी

नको जाऊस दारोदारी ।।३।।

जाऊनी भावनेच्या आहारी

प्रयत्न करिता यश मिळे विश्वास ठेवा मनी

ज्ञानानी प्रश्न सुटती सगळे महत्व घे तूं जाणूनी

कां मनाचा गोंधळ करी ।।४।।

जाऊनी भावनेच्या आहारी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

e-mail- bknagapurkar@gmail.com

मी निराश झालो आहे ।।

खाचखळग्यांतून, दगडधोंड्यातून
पराभवाच्या अपमानातून
शल्य मनातले मनातच ठेवून
त्यातून वाट शोधत आहे ॥
मी निराश झालो आहे ॥ १ ॥

आत्मविश्वास तो गडबडे
ताबा अन् मनावरचा उडे
येथेच अडकून घोडे पडे
दुःख चावरे त्याचे मला आहे ॥
मी निराश झालो आहे ॥ २ ॥

प्रवास माझा पहाटे धवल यशाच्या
धुक्याचे पटल मध्येच नि हे वारे झोंबरे
मन माझे थरथरणारे
ही काजळी पुसू पाहे ॥
मी निराश झालो आहे ॥ ३ ॥

-- यतीन सामंत

नशा नशिली तूझ्या प्रेमाची,
अंग अंग सरसरली,
शृंगारले मन हे माझे,
जेव्हा तू घट्ट मिठी मारली !

मोहरुन सर्वांग आले,
तूझ्या एका स्पर्शाने,
ऊर दाटून आला,
तूझ्या रोमांचित गंधाने !

दिवानी मी तुझीच प्रियकरा,
पूर्णत्वाने वेडावलेस,
बांध फुटला भावनांचा,
कुशीत तुझ्या विसावले !

कवेत तू माझ्या अथांग,
मी तुला घट्ट कवटाळले,
‘ मिलन ‘ पीयुष पिण्यास,
उतावीळ मी, अधीर झाले !

– श्वेता संकपाळ.

अजूनही त्या वाटेवर ......

अजूनही त्या वाटेवर नकळत डोळे एक आस लावून बसलेले असतात...
तू येशील आणि माझ्या हृदयातील तुझी जागा आपलीशी करशील..

आठवतय... तुझ्या येण्याच्या चाहूलीने ती वाट सुशोभित व्हायची,बागेतील निशिगंधाची कळी उगाचच खुलायची.. मिठीतील तुझ्या ते अनमोल क्षण आयुष्य माझे कारणी लावायचे..
आणि तुझे ते ओठावरील चुंबन रोमांच फुलवून जायचे...
कुठे गेली ती मिठी अन कुठे गेले ते अमृतासमान चुंबन.. माहितीये ... हे विसरून की तू कधीच येणार नाहीस, अजूनही त्या वाटेवर माझे डोळे आस धरून बसतात....

आठवतय... कधी मी उशिरा यायचो आणि तू काळजीने कासावीस व्हायचीस,
अचानक समोर आल्यावर रडवेली होऊन कडकडून मिठी मारायचीस...
तुझ्या प्रितीने प्रिये धन्य होऊन जायचो..
देवाकडे तुझ्या मिठीत मरण देण्याची आराधना करायचो..
कुठे गेले ते निखळ निस्वार्थ प्रेम..
अन् कुठे गेली ती प्रेमाच्या करून रसाने मला ओथंबून टाकणारी माझी प्रिया....
दूर निघून गेलीस तू.. पण हे माझ्या डोळ्यांनाही एकदा सांग सखी,
अजूनही त्या वाटेवर तुझी नकळत आस लावून बसतात.

माहितीये... ती वाट आता वीरान झाली आहे तुझ्याविना, कडेचा निशिगंध ही फुलत नाही आता,वाट ही आता शृंगार नाही करत, डोळेही अश्रू नाही गाळत...
माझ्यावर प्रेम वर्षाव करून एक क्षणही माझ्याविना न राहणारी तू... कुठे हरवून गेलीस या अथांग दुनियेत..
हे माहीत असूनही तू आता माझी नाही राहिलीस,
अजूनही त्या वाटेवर नकळत माझे डोळे आस लावून बसतात.

दूरच लोटायचं होतं तर जवळ तरी का केलं मला..
द्यायचा होता ना विषाचा प्याला आणि जायचं होतं दूर..
काय ह्यासाठीच केला प्रेमाचा वर्षाव अन् काट्याचं परिवर्तन फुलांमध्ये....
अपार प्रेम देऊन तू रिती झालीस...
जीवनाचे हे अवघड ओझे देऊन माझ्यावर एकटीच तू निघून गेलीस..
तुझ्याविना ह्या सुनसान दुनियेत एकटाच चालतो आहे..
तू आता ह्या जगात नाहीयेस हे माहित असून सुद्धा माझे हे नादान डोळे अजूनही त्या वाटेवर तुझी वेडी आस धरून बसतात...
ऐक ना ,अजूनही त्या वाटेवर तुझीच आस धरून बसतात ....!

-- दयानंद धुरी

आम्हीच लावली येथे भांडणे दोन जमातीत
फोडावीत एकमेकांची डोकी हेच स्वप्न डोळ्यात ।

आम्हीच तारणहार असे बिंबवले तुमच्या मनात
धर्माचा कैफही आम्ही वाढविला तुमच्याच रक्तात
भिती बागुलबुवाची दाखविली सदा तुम्हाला
बनविले आम्ही पुन्हा पुन्हा ऊल्लू की हो तुम्हास ।

अशिक्षीत तुम्ही रहावे हाच ऊद्देश असे अमुचा
केले बहू प्रयत्न की अमुचा ऊद्देश सफल व्हावा
राहिलात तुम्ही अशिक्षीत ऊद्देश सफल झाला
धर्मांध तुम्हा बनवण्याचा डाव यशस्वी झाला ।

रक्ताळलेत हात तुमचे करुन हत्या निष्पाप अनेक
चटावली जिव्हाही अमुची चाखुनी रक्त नमुने अनेक
मातीत जाल तुम्ही ना काही सुतक आम्हाला
निवडणुकीत मते मिळवण्याचा फंडा यशस्वी झाला ।

-- सुरेश काळे
मो. 9860307752
सातारा.
१ आक्टोंबर २०१८

अजुनही, तुझाच चेहरा
माझिया, बंद लोचनात

प्रतिबिंब तुझे सोज्ज्वळ
निर्मळ माझ्या काळजात

सत्यसाक्षी तूच अनामिक
हृदयस्थ! तूच तूं एक प्रीत

जिथे पहावे, तिथे तूच तूं
भास, तुझाच गे ब्रह्मांडात

मी इथे, तर तू त्या सलीली
प्रीतगंगा, दुथडी प्रवाहात

मी डुंबतो सचैल प्रीतडोही
निरंतर, तुझ्याच आठवात

निमिष! एकची मजसी पुरे
तव दर्शनाचे, या जीवनात

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १४९.

१२ - १२ - २०२१.

राधे, आठवाचे आसु
कागं डोळ्याशी झरती
त्या दुष्ट कान्ह्यासाठी
साऱ्या गोपिका झुरती

त्याची निराळी विरक्ती
सारी आगळीच तऱ्हा
तुझी सय का न येई
का तो गोपिकांचा सारा?

का गं राधे तो माधव
क्रूर स्मितातून हासे
तुझ्या डोळ्यात आसवं
त्याच्या विरहाचे ठसे

सांग त्याला का न येई
कधी कधी तुझी सय
का न तुझिया डोळ्यांचा
कधी तो न घेई ठाव

कधी सांग तो रडला
तु ना दिसली म्हणून
का कधी न हसला
कळी खुलली म्हणून

राधे सांग आता तरी
कसे एकरूप दोघे
एका एकाचे बोलणे
का ग सांगणे न लगे

डोळे मिटता का होई
सांग त्याचेच दर्शन
एक इथे एक तिथे
कसे दोघांचे मिलन

-- विशाखा विकास कुलकर्णी

जखमा उरांत माझ्या,
आहेत अजूनी ताज्या,
शासनकर्त्या नाकर्त्या तू
हो आता तरी जागा
गेंडयाच्या तव कातडीची तू,
कुठवर राखशी नीगा?
त्यापरीस ह्या हल्ल्यांचा तू
काढ शोधूनी धागा
स्फोट मालिका सदाच घडती,
मुंबापुरीच्या कुशीत,
निद्रीस्त सुरक्षा तुझी,
घुसती अतिरेकी वेशीत
पूरे जाहले नाटक तुमचे,
समिती-चौकशी--खटल्याचे,
वरातीमागून धावत येते,
घोडे तुमचे नित्याचे
जनतेच्या मग पैशावरती,
दान वाटिता लाखाचे ,
कसे कळावे मोल तुम्हांला
निरपराध्यांच्या मरणाचे?
ह्याचसाठी कां हुतात्म्यांनी
रक्त होते सांडिंले?
स्मरुन त्यांना गिरवा थोडे
देशभक्तीचे धडे
गिरवा माणुसकीचे धडे

-- सौ. अलका वढावकर