कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

मी पाऊल पाऊल हळुच निघालो
संध्येच्या अनवट वेळी
तरू-तरुंवर पसरत होती
क्षितिजावरची सांज सावळी

मी बघता वळून मागे
दूर दिव्यांचा चमके लोलक
मी सांधून घेतो सुटले धागे
चांदण्यात भिजले मोहक

पाऊलवाटा निजल्या होत्या
आठवणींची होती सोबत
वेचून मोती गतकाळाचे मग
पूर्वेला पाऊल पडते अलगद...

-- आनंद

झाडा वरल्या
खोप्या मधल्या
गुज सांगती
पिला आपल्या.... १

चारा खाऊनी
पाणी पिऊनी
घरी आपल्या
सुखी राहूनी.....२

पंखात बळ
येता बक्कळ
उडून जाती
पिले सकळ......३

पिले उडाली
आई एकली
पाखरांसाठी
हळहळली.....४

दुनियादारी
ऐक रे न्यारी
गुज सांगती
समर्थ सारी....५

-- सौ.माणिक शुरजोशी

दुष्काळानंतरचा पाऊस गारवा देणारा असतो,

प्रेयसीने प्रियकराच्या जखमेवर प्रेमाने फुंकर घालावी तसा...

तापलेली जमिन पावसाने थंड झाल्यावर आनंदाने हिरवा शालू नेसते,

साखरपुड्यात नववधू नेसते तसा...

सृष्टीचे हे बदलेले रूप शेतकरी डोळेभरून पाहातो,

प्रियकर आपल्या प्रेयसीचे अप्रतीम सौंदर्य चोरून पाहातो तसा...

शेतकर्‍याच्या स्वप्नांना पावसात नवीन पालवी फुटून तो आनंदी होतो,

प्रेयसीशीच लग्न ठरल्यावर प्रियकर होतो तसा...

कवी – निलेश बामणे

202, ओमकार टॉवर, बी – विंग, गणेश मंदिरा जवळ, श्रीकृष्ण नगर, संतोष नगर, जन.ए.के.वैद्य मार्ग, गोरेगांव ( पूर्व ), मुंबई – 400 065.

मो. 8652065375 / 8692923310

Email- nileshbamne@yahoo.com

nileshbamne10@gmail.com

कितीही वर गेला तरी,
पतंगाला ठाऊक असते,
उतरायचे जमिनीवरी,
कधीतरी ते होणार असते,--!!!

उंच -- उंच झोके घेऊनी,
उडत राहतो निळ्या आभाळी, त्याचाच सारखा वेध घेत,
स्वारी वर कशी पोहोचते,--!!!

उंच, उदंड त्या गगनी,
सुखद गारव्याची मजा असते, इकडून तिकडे विहरत राहून,
धुंदी कशी पहा चढते,--!!!

जमीन भासे अगदी छोटी,
तुच्छ सारी दुनिया वाटते,
लाथ मारून कसा तिजवरी,
सर सर आलो वर पहा ते,--!!!

तुमची दुनिया इवली इवली,
जशी भातुकली भासते,
वरून निरखताना कशी,
गर्वाने छाती फुगते,--!!!

शेपूट आपुले फिस्कारुनी,
हिंडताना धमाल येते,
उतरु तेव्हा उतरू खाली,
अहमभावाचे आवरण चढते,--!

स्पर्धा साऱ्या पक्ष्यांशी,
गगनही मग ठेंगणे वाटते,
तुमच्या मधला आगळा मी,
हृदय कसे आनंदित होते,--!!?

काही काळ गेल्यावरी,
कुणी येते मांजा कापते,
हवेत जाती इमले विरूनी,
जमीनच शेवट जवळची वाटते,--!!

© हिमगौरी कर्वे.

अबोलीची केशरी वेणी,
नेसले केशरी साडी,
अस्सल सोन्याने मढले ग,
जसा जाईचा जणू बहरच ग,

केशरी सुंदर टिळा लाविते, मोगऱ्याचे फूल केशी ग,
भोवती दरवळ भारते ग,
टपोरे मोतीच पेडी गुंफते ग,

हाती गुलाब घेऊन माझ्या,
प्रियाची वाट मी पाहते ग,
गुलाब प्रतिक ना प्रेमाचे,
गुलाबी पाकळ्या गाली ग,--!!!
लाजलाजूनी म्हणते मग,
कोण त्यांचा खरा वाली ग,--!!

तरल, मृदू ,कोमल पाकळी,
तशीच गालावरची खळी ग,
मनमोहक तारुण्य उमलते,
अंगावर गुलाबी गेंद ग,--!!!

स्पर्श करता काटा बोचे,
सांभाळून रहा सारे,
जखमी होईल तन, मन बरे,
जुई सायली जशी नखरेल ग,

सोनचाफे भरभरून,
मी लुटते बाई ग,
सौंदर्य आणि सुगंधाची,
आज खरी लयलूट ग,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

आत्मा-ईश्वर, या शब्दांचा, अर्थ होई आई |
त्या मायेचा, थांग न लागे, इतुकी गहराई ||१||

आईवाचुनी, नसे वेगळा, जगात परमेश्वर |
स्वर्ग आणि सूर्य-चंद्रही, त्यापुढती नश्वर ||२||

सोशी वेदना, झेली यातना, नसे तया गणती |
स्वतः जळुनी, प्रकाशणारी, ऐसी ती पणती ||३||

चिमणचोचिने भरवी बाळा, राही स्वतः उपाशी |
होईल याची, तुलना कैसी, सांगा बरे कुणाशी? ||४||

लिंबलोण ती, नित्य उतारी, निजबाळावरूनी |
कळी काळाला, यम् राजाला, लावी ती परतुनी ||५||

काळीज कातरणारा ऐसा, कारुण्याचा स्वर |
स्वरातुनी या, जणु हाकारी, आई रुपात ईश्वर ||६||

कमलकरांचा, करुनी पाळणा, जोजवी लडीवाळा |
तिला भासते, बाळ तिचा जणु, पंढरीचाच नीळा ||७||

उत्सव कां तो, एक दिनाचा, करे साजरा कुणी ?|
क्षण क्षण सारे, जरी वेचले, तरिही शक्ति उणी ||८ ||

जीवन अवघे जरी अर्पिले, आईच्या चरणाशी |
तरिहि पुर्तता, कधी न होई, ऐश्या आशिषराशी ||९ ||

© कवी : उपेंद्र चिंचोरे
८ मे २०१६
कविता-गझल

दु:ख जाणण्या दु:खी व्हावे,
या परि अनूभव दुजा कोणता
सत्य समजण्या कामी न येई,
तेथ कुणाची कल्पकता १

धगधगणारे अंगारे हे,
जाळती जेथे काळीज
शब्दांचे फुंकार घालूनी,
येईल कधी का समज २

मर्मा वरती घाव बसता,
सत्य येते उफाळूनी
चेहऱ्यावरले रंग निराळे,
हलके हलके जाती मिटूनी ३

त्या दुःखीताला जाणीव असते,
जीवनामधली निराशा कशी
झेप घेवूनी समरस होतो,
इतर जणांच्या काळजाशी ४

सुख दु:खातील दु:ख आधीक ते,
पदोपदी जे दिसून येई
दु:खीतांचे अश्रू पुसण्यासाठी,
दु:खी अनूभवी धाव घेई ५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

उंच चढूनी हिमालयी, झेंडा तो रोविला

गीरीराजाचे शिरावरी, विजय संपादिला

उंचाऊनी बघे मानव, अथांग जगताला

विज्ञानाच्या जोरावरती, अंतराळात गेला

युगा युगाचा चंद्रमा, केला अंकित त्याने

त्याच्या देही ठेवी पाऊल, मोठ्या अभिमानाने

अगणित दिसती गृहगोल, त्याचा दृष्टीला

सीमा न उरली आता मग, चौकस बुद्धीला

चकित होतो प्रथम दर्शनी, विज्ञाना बघता

दिसून येती अनेक गुढे, एक एक उकलता

किती घेशी झेप मानवा, उंच उंच गगनी

वाढत जातील क्षितिजे, तितक्याच पटींनी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मजूराचे मन कष्ट। कंटकांचे जीवन ।
कथावे ते कवण । जीवन वैफल्य ॥ १ ॥

जागा ही पाव पाखा । गेला जन्म आखा।
येथे का लाज राखा । धडूतही नसे ॥ २ ॥

यंत्राशी सांगे नाते । गरगरणारे पाते।
कष्टतो मी स्वहस्ते । त्याले मोल नसे ॥ ३ ॥

करुण हे जीवन। भीषण ते क्रंदन ।
दैन्याचेच प्रदर्शन। असे अजबच ॥ ४ ॥

जन्मभर चाकरी । खावी इमाने भाकरी ।
सत्याची कास धरी । सर्वथा अशक्य ॥ ५ ॥

असत्याचा बडेजाव। भोंदू-दांभिकाला भाव ।
ती मोठेपणाची हाव । सर्वमान्य ठरे ॥ ६ ॥

थाट खोट्याचा काय । महागाई महामाय ।
देवाघरी न्याय मिळणे मुष्किल ॥ ७ ॥

आमचे राहणीमान ग्रंथातले लिखाण ।
पुकारिती आर्तजन । आता धावा ना हो ॥ ८ ॥

- यतीन सामंत