किती आदराचा आहे हा पदर..
शालीन सुसंस्कृत शील जपणारा
तान्ह्या बाळाला कुशीत झाकणारा
अमृताचा पान्हा त्यावर मायेचा पदर..

तारूण्यात वाऱ्याशी खेळतो..
लग्नबंधनात जोडीदाराशी जुळतो..
नंतर बाळाच्या मुखावर फिरतो..
ओटीतले वाण सांभाळून घेतो पदर..

किती खोल आहे हा पदर..
आसवांना बिलगून सांत्वन आपलेच करेल
डोईवर राहून स्वाभिमानही जपेल..

पदरात पडेल ते साठवले जाते
पदरावरून काही आठवले जाते...
प्रसंगावधान राखून पदर खोचता येतो
पदराखाली माप ही झाकतो..

पदर बाई जातीची जन्मखूण..
आशेच्या गाठी बांधल्या जातात..
नकळतच त्या सोडल्या जातात
पदरावरती उमटते पदराची खूण.

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/

काळ्याशार तमांमध्ये,
पाणीही बनते कुट्ट काळे,
रंग खेळती मजेत तिथे,
पंचमीची क्रीडा चाले,--

पिवळसर, सोनेरी, हिरवटसे,
विचरती पाण्यात रांगेने,
बिंदू सारे प्रतिबिंबित कसे,
पाहती डोकावून,उत्कंठेने,--!!!

वाकून खाली सगळे जरासे,---
प्रतिमा आपुलीच न्याहळत,
घेती धडे एकरुपतेचे,--,
पुढे पुढे सरकत,सरकत,
एक दुसऱ्यात असा मिसळे,
एकत्रीकरण जणू कंगोऱ्यांचे,--!!!

विविधरंगी त्यांची दुनिया,
मूळ रंग मात्र एकच असे, विविधतेतून एकता ना,
सर्वकाळी त्यांच्यात दिसे,--!!!

मोहक सुंदर जे अतुलनीय,
बघणारा पाहत राहे, ---
सौंदर्याची दिसता,खाण
निसर्ग अशीच लयलूट करे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

झालाही असेल कदाचित जन्म एका स्त्रिचा पुरूषापासून
पण विश्वातील तो एक पुरूष सोडला तर
समग्र पुरूष जातीला जन्म स्त्रियांनीच दिला...
स्त्रिला जन्म देताना पुरूषाला
वेदना झाल्या असतील – नसतील ही पण
पुरूषांना जन्म देताना स्त्रियांना होणार्‍या वेदना
पुरूष वर्षानुवर्षे पाहतच आला...
स्त्रियांनी पुरूषांना फक्त जन्मच दिला नाही
तर खायला दाणा, राहायला आसरा, प्रेम,
जिव्हाळा आणि संस्कारही दिला...
पुरूषांनी स्त्रियांना आपल्या मनात,
हृद्यात आणि प्रसंगी देव्हार्‍यातही बसविला
पण आपल्या बरोबरीला कधीच उभा नाही केला...
आजही का करावा लागतोय संघर्ष स्त्रिला
आपल्याच अस्तित्वासाठी परूषांसोबत
तीच कारक असताना पुरूषांच्या अस्तित्वाला...
का करावी लागतेय पुरूषांना व्यक्त आपली कृतज्ञता
स्त्रियांच्या प्रती फक्त जागतिक महिला दिनाला...
समग्र विश्वाची मालकीन असणारी स्त्रीच
का शोधतेय एक निमित्त
स्वतःची ओळख जगाला सांगायला...
जागतिक महिला दिन
खरं म्ह्णजे साजरा करण्याची
गरजच का भासावी जगाला...

कवी – निलेश बामणे.

थोडेसेच जेवण का असेना
मेष आवडीने खाणार..
गरम, चमचमीत पदार्थांवर
यांची पहिली नजर जाणार.. ।।१।।

वृषभेची व्यक्ती दिलखुलास पणे
दाद देऊन जाते..
लोणची-पापडासारखे पदार्थही
अगदी चवीचवीने खाते.. ।।२।।

कधी मारुनी मिटक्या,
कधी नन्नाचा चाले पाढा..
मिथुनाचे कौतुक मधाळ
तर टीका कडवट काढा.. ।।३।।

'अन्न हे पूर्णब्रह्म' म्हणत
कर्केचे होते पूर्ण जेवण..
रुचकर पण थंड अन्नही हे
कसे पटकन करतात सेवन? ।।४।।

राजस जेवणाच्या सिंहेचा
केवढा राजेशाही थाट..
थोड्याथोड्या सर्वच पदार्थांनी
यांचे भरुन जाते ताट.. ।।५।।

'कमी-जास्त नाही ना?'
याची उगाच बाळगून भीती..
इतरांकडे पाहून ठरते
कन्येची जेवायची नीती.. ।।६।।

भात-भाजी-आमटीबरोबर
पचतील तेवढ्याच पोळ्या..
अशा संतुलित आहारानंतर
तूळ खाते पाचक गोळ्या.. ।।७।।

काही Missing आहे का
कधी कळतही नाही..
साधे नेहमीचेच जेवण
पण वृश्चिकेला रुचत नाही.. ।।८।।

कधी पटपट-झटपट जेवण
तर कधी अगदीच वेळकाढू..
धनू काढत नाही जेवताना खोड्या
पण वेळ मिळताच संधीसाधू.. ।।९।।

ना कधी कौतुक
ना कसली नकारघंटा..
गपगुमानं जेवतो मकर
करत नाही कधी थट्टा.. ।।१०।।

निश्चित वेळ जेवणाची
पार्टी असो वा एखादे लग्न..
कुंभेची चिकित्सक वृत्ती
नेहमी रेसिपी जाणण्यात मग्न.. ।।११।।

कधी-कुठेही जमते
मीनेची खाण्याशी गट्टी..
पोटभर खाताना घेतात
'डाएट' नावाशी कट्टी.. ।।१२।।

आहे ना गंमत !

स्वतःची रास तपासून बघा

बाई मी शेतात, शेतातं निंदते,
काळ्या मातीतं, जिवनं सांधीते...
हाती खुरपं, खुरप्यानं खुरपीते,
काळ्या मायंवर,नक्षी मी काढीते....!

बाई मी पिकाशी,पिकाशी बोलीते...
मव्हा संसार, संसार सांगते...
मन हालकं, फुलकं करीते...
सुख द:खाचा हिशोब मांडीते...!

बाई खुरपं गं, खुरपं संवंगडी...
त्याच्या साथीनं, किटाळ काढीते...
तणं शावकार, देनं मी मोडीते...
काळ्या मायचं रून मी फेडीते....!

बाई जगाचा जगाचा जलम....
जलम जलमे काळीच्या पोटात...
नाना परीचे,जिवं लहान थोरं...
काळ्या मायचा पसारा आचाट...!

©गोडाती बबनराव काळे
9405807079

प्रदीप निफाडकरांची गझल

नव्हतो कधींही कवि वा लेखक कसे घडले कांहीं न कळले

साहित्य सेवेचा गुण मिळूनी काव्य मजला सूचू लागले १

वाङ्‍मयाविषयी प्रेम होते वडीलांना त्या काळी

अथांग ज्ञान त्यांनी मिळविले पुस्तके वाचूनी सगळी २

खो – खो मधल्या खेळा सारिखे खो देत ते गेले बसूनी

साहित्याची ठेव सोपवूनी मज ते गेले चटकन निघूनी ३

गोंधळून गेलो होतो मनीं नव्हते ज्ञान कांहीं मजला

बरसत असतां त्यांचे ज्ञान छिद्रे होती मज झोळीला ४

कुणीही नसता मार्गदर्शक घडत होते सारे अवचित

चेतना देण्यास मज लागी आशिर्वाद त्यांचा होता सतत ५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

गायिका गाऊ लागे ,
शास्त्रीय गान ते "सुस्वर",
रसिकश्रोते स्तंभित,
लुब्ध" होती गानावर,
नाद ताल स्वर ,
आलापी अंतरे मुखडे,
रसिकांच्या दुनियेत,
रोमांच "अंगावर खडे,
स्वरा--स्वरांचे तरंग,
काळजाला हात घालती,
स्वर्गीय सुरांची पकड,
सगळेच तिला वश होती,
संगीताची दुनियाच न्यारी,
रसिकांना "खिळवून" ठेवे,
ब्रह्मानंदी लागता टाळी
बुडणे त्या स्वरसमुद्री,
परमानंद"" देई संगीत,
दुःखे सगळी विसरती,
अशा गानकलेने केवळ,
मुक्त"" आनंदही लुटती,
स्वरांची दुनिया वेगळी,
या दुनियेची "सर" नाही,
त्या दुनियेत पोहोचणे,
इतुके कठीणही नाही,
ताण ऐहिक जीवनी ,
काळज्या आणखी चिंता,
पदोपदी लागते निभावावे,
अगदी कठोर व्यवहारा,
संगीताचे जग निराळे,
कान देऊनी ऐकावे,
असंख्य प्रकार संगीताचे,
भान हरपून जावे,
वरवरचे सुख नसते,
आत्माही होई शांत,
परमात्म्याशी पोहोचणे,
नसावी कुठली "भ्रांत",--!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

विज्ञानाने शोधली, अणुतील प्रचंड शक्ति
प्रथमच जगाला कळली, अणूंतील उर्जा शक्ती

सुक्ष्म असूनी अणु आकार, सुप्त शक्ति अंगीं
प्रचंड उर्जा करी साकार, फोडतां अणु मध्यभागीं

विचार मनीं येई , कोठून शक्ति ही आली
निर्जीवातील अणूरेणूला, कशी उर्जा लाभली

समजोनी घ्या एक, निसर्गाची श्रेष्ठता
लहान असून देखील, प्रचंड त्याची योग्यता

जीव देहाचे पिंड, जीवंततेतील सुक्ष्मता
बाळगी ते ब्रह्मांड, हीच त्याची महानता

डॉ. भगवान नागापूरकर
9004079850
bknagapurkar@gmail.com
२१- १११२८३

विवीध-अंगी *** ३७
कराग्रे वसते लक्ष्मी करमध्ये सरस्वती /
करमूले तु गोविंदम् प्रभाते करदर्शनम् //

-- डॉ. भगवान केशवराव नागापूरकर

नभांगणी मेघ जमू लागले,
बघतां बघतां, बरसू लागले, तुझ्यासाठी रे नयन,
असे सतत तरसू लागले,--!!!

धरणी संजीवनात नहाते,
अंगांग तिचे जसे भिजे,
प्रेमवर्षावी तुझ्या बघ,
पंचप्राण तसे आसुसले,--!!!

वाऱ्यावादळांनी होई जसे, रोमांचित तन धरणीचे,
तसेच तुझे येणे भास
कणकण उठती शहाऱ्यांचे-!!!

धरणीचे स्वरूपच हिरवे,
तरो -ताजेपण तिचे,
काया होत टवटवीत,
तसेच हिरवेपण भरले,--!!!

माझे स्त्रीत्व,; तुझे येणे,
तुझे माझे एकरूप होणे,
धरणीचे पावसात भिजणे,
मग तिला राहील काय उणे,--?

उपजही जशी बदले,
धरणी कृतार्थ किती रे,
तिचे लेकुरवाळेपण
बनते जणू परिपक्व रे,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.