एक होता शशी !! वाढवली दाढी मिशी !! झाला तो ऋषी !! गेला काशी !!राहिला उपाशी !!संबंध तोडला सर्वांशी !!नाते जोडले देवाशी !!

मलाच वाटे - -

जग मजलाच हांसते

विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।। धृ ।।

वेगांत चालते जग, क्षुल्लक तुमचा सहभाग

ह्या अथांग जनसागरीं, कुणी न पुसती तुम्हांपरी

आपल्यातच जग जगते

विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।। १।।

प्रत्येकांचे प्रश्न निराळे, गर्क आहेत सोडविण्या सगळे

उगाच होई भास मजला, मनाचा हा खेळ जहाला

बघण्या तुमचेकडे, वेळ नाही कुणाते

विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।२।।

श्रीमंतीची कुठे झलक, गरीबीत उघडी अनेक

गाण्याच्या तालावरी नाचती, दुःखीता समोर कांही रडती

कोण जाणतो, शेजारीच काय घडते

विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।३।।

संकल्पित कार्ये प्रचंड पुढती, धांवतो प्रत्येक पूर्ण करण्या ती

कोठून मिळेल अवधी त्यास, करण्या दुजांची विचारपूस

वाहून जातो, जीवनाच्या प्रवाहाते

विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।४।।

एक इच्छा राही मनीं, तुलना करावी यशाची कुणी

डोकावतो किंचित् इतर जीवनीं, परत वाचतो आपलीच कहाणी

बघतो "परंतु क्षणिक" इतराते

विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

भिंत ओलेती मनाची
तुझ्या आठवणी झिरपलेल्या,
धुळीत थेंब टपोरे , देती आठव
ओल्या बटा तुझ्या झटकलेल्या,

तुझ्या हास्याची जाळी काढी
नक्षी त्या छताला,
प्रतिबिंब तुझे झळकते
जेव्हा पाहतो स्वतःला,

किती भकास उदास
तुझ्याविना घर मनाचे गं
जन्म देण्यास आतूर
जडावलेले गर्भ घनाचे गं,

झाली जीर्ण वास्तू मनाची
तुझे येणे होत नाही,
अवकळा येते त्या घरास
जिथे स्त्रीचे पाऊल फिरत नाही,

किती किती वाटते तुला लेखणीत बांधावेसे
पुन्हा नव्याने तुला जुने काही सांगावेसे

कित्तीदा भास झाला तू येऊन गेल्याचा
मनाचा उघडा दरवाजा पुरावा होता तू गेल्याचा,

आत्मा कधीचा पाण्यात ठेऊन बसलेला ,
उंबरठ्यावर एक तांब्या उपडा हीं घातलेला

कधी वळत नाहीत तुझी पावले इथवर
प्रतिक्षा हीं किती काळाची न कुठंवर

वास्तू कोसळण्याआधी जमेल का ग तुला येणे
बांधू नव्याने घर , रचू पुन्हा नवे गाणे

साद देतो हि अंतिम अन प्रतिक्षाहीं थकलेली,
अक्षरे बोलावती तूज , विरहात माखलेली..

-- अँडव्होकेट ऐश्वर्या वैजापूरकर

(नावासहित share करावी)

Ideal hero तुम्ही आमचे, नेहमी स्वाभिमानानेच जगलात,
रात्रीचा दिवस केलात, पण परस्थितिसमोर नाही झुकलात!!

तुमचा गौरव पाहुनी , आज मनही झाले तृप्त,
जन्मदाते तूम्ही आमचे, शब्दही झाले सुप्त!!

संस्कारांची दिली शिदोरी, त्यास गरजेची नाही तिजोरी,
कर्तव्य पूर्ती करून यथांग, कधी खेळलीत बालपणीची लगोरी!!

अभिमानाने मान उंचावली, आकाश आम्हा ठेंगणे झाले,
आनंद गगनी भिडला आमचा, यशात मी चिंब न्हाले!!

पुरे झाले कष्ट पप्पा, निवृत्तीची वेळ आली,
निवृत्ती नव्हे हो ही, जगण्याची नवी आवृत्ती आली!!

इंद्रधनुचे सप्तरंग, तुमच्यासमोर ते नग्ण्य,
तुमच्या या यशकिर्तीने जन्मदात्रीची कुसही झाली धन्य!!

– श्र्वेता काशिनाथ संकपाळ.

चोखपणे हिशोब राहू दे,

आपल्या जीवन कर्माचा,

कुण्याही क्षणी पाढा वाचणे,

भाग बनेल तो नशीबाचा ।।१।।

घीरट्या घालीत फिरत राही,

आवतीभवती काळ,

क्षणात टिपून उचलून घेतो,

साधूनी घेता अवचित वेळ ।।२।।

सदैव तुमच्या देहाभवती,

त्या देहाचे कर्मही फिरते,

आत्मा जाता शरीरही जाई,

कर्मवलय परि येथेच घुमते ।।३।।

पडसाद उमटती त्या कर्माचे,

सभोवतालच्या वातावरणी,

वेचूनी त्यातील भलेबुरे ,

मागे राहतील विविध आठवणी ।।४।।

हाच हिशोब जीवनाचा,

दुजा वाचतो इथेच पाढा,

इतरांसाठी जगता जेव्हां,

सार्थकी होतो आयुष्य लढा ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

तुटलेल्या नात्यांचे
जरतारी पदर
त्या ना मायेची उब
प्रेमाची कदर
गाठीगाठीत फक्त
बोचरे आठव
कशास मिरवायचे?
भरजरी पाटव !……… १

तो पाठीवर हात अन
डोळ्यात पाणी
ते तुडुंबलेलं मन
श्वासात गाणी
क्षणाक्षणाने दिलं
जीवनाचं दान
उघडेल का कोणी ते?
मिटलेलं पान !………… २

.....मी मानसी

शिवापासून वेगळा झालेला जीव
पुन्हा शिवात विलीन होण्यापर्यंतचा
काळ म्ह्णजे जीवन...
पण जीव रमतो
जगण्यातील मजा लुटण्यात
आणि गुंतून पडतो असंख्य मोहात...
शिवाला विसरलेल्या जीवाला
पुन्हा शिवाकडे वळविण्यासाठीच
कदाचित युगानुयुगे साजरी केली जातेय
महाशिवरात्री आपल्या संस्कृतीत...

कवी- निलेश बामणे

मन माझे हिंदोळ्यावरी

बघते धरू आभाळ,

विहरते किती उंच

ठाऊक खितीज मृगजळ !

मना मनाच्या साखळ्या

गुंतता गुंती गुंता,

सोडविण्या त्या सगळ्या

हैराण जीव पुरता !

मना मनाचे द्वैत

भांडते आतल्या आत,

भांड भांडूनिया भूस

नकळे कशात अंत !

होण्या मन मोकळे

फिरे गरगरा भोवर्यावाणी,

पळे इकडून तिकडे,

मग भटके रोनोमाळी !

मन गेले बुद्धीकडे

विचाराव्या यावरील उपया,

फिरवी बुद्धी प्रेमाने

मनाच्या डोक्यावरुनी हात !

सांगतसे बुद्धी मनाला

युक्तीच्या गोष्टी चार,

शांती, तृप्ती, प्रेम, आनंद

मान मनाचा आधार !

झुलू नको हिंदोळ्यावर

सोडविण्या मनातील गुंता,

तुझ्या मनाचा लगाम

दे माझ्या हाता !

-- जगदीश पटवर्धन

सागराच्या अथांग कुशीत,
एक लाट रोज जन्म घेते,
धावत धावत किनाऱ्यापाशी,
आपले सारे स्वप्न सांगते.

किनारा मात्र शांत उभा,
वर्षानुवर्षे वाट पाहतो,
लाटांच्या त्या असंख्य कथा,
मनात अलगद साठवून ठेवतो.

कधी लाट हसते मोत्यासारखी,
कधी दुःखाने भरते डोळे,
किनारा तिच्या प्रत्येक स्पर्शात,
शोधत राहतो नवेच भोवरे.

भेट त्यांची क्षणभराची,
तरी कहाणी अनंताची,
लाट निघून जाते पुन्हा,
किनारा जपतो स्पर्श जुना.

संधिप्रकाशी रंग उधळता,
दोघेही गुपिते बोलत राहतात,
चंद्रकिरणांच्या साक्षीने,
अबोल प्रेम जपत राहतात.

वादळ आले, ऋतू बदलले,
काळाने किती खेळ मांडले,
तरी लाटेच्या प्रत्येक परतीत,
किनाऱ्याने प्रेमच सांभाळले.

असेच चालते प्रेम त्यांचे,
ना वचनांचे, ना शब्दांचे भार,
एक धावत येणारी लाट,
आणि एक वाट पाहणारा किनारा.

अनंत सागर, अनंत प्रतीक्षा,
अनंत स्पर्शांचा तो पसारा,
प्रेम म्हणजे कदाचित एवढेच
एक लाट...
आणि
एक किनारा...

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
मो:- 9011841212

जे होणार ते ते विधिलिखित आहे
म्हणुनी कां काही करायचेच नाही

देईल हरि मला माझ्या खटल्यावरी
हा साक्षात्कार अजुनी झाला नाही

श्वास हे जीवनी कायमचे विरणारे
हरविलेला क्षण कधी परत येत नाही

संदिग्ध वाटेवरी चालावेच लागते
रेखा भाळीची बदलता येत नाही

जीवन सुखदुःख वेदनांचेच सरोवर
सामर्थ्याने तरण्याविना पर्याय नाही

मन, भावनांच्या लाटांशी खेळणारे
प्रारब्धाच्या गतीविना झुलत नाही

मन:शांती सात्विकी सदविचारांची
विवेकी सत्कर्माविना मुक्तीच नाही
*********

--वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. ३२४

7/12/2022