माती
*अष्टाक्षरी ओवी*
शिर्षक
*मृदा*

मृदा तुझी रुपे भिन्न
चिकण,तांबडी,छान
पिके खुप तिथे अन्न
माती द्यावा मान पान ।।१।।

राबती तुझी लेकरे
अहोरात्र सेवा करी
खत पाणी ही देत रे
सोनं येई घरो घरी ।।२।।

मातीचा टिळा लाविती
बळी राजा तुझे भुषण
नाही उतत,मातत
तुच त्याचे आभुषण ।।३।।

हा सुगीच्या दिवसात
आनंद पर्वणी खास
चीज होता कष्टाचेच
विसरे साऱ्या कष्टास ।।४।।

कण न् कण मातीचा
परिस दगड पाहे
रुजता धान्याचा कण
कुस उजवली आहे ।।५।।

गुण गावे तरी किती
तुझी महान ही किर्ती
मनी नसे भय मुळी
स्वप्नांची होईल पुर्ती ।।६।।

-- सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

नमन माझे श्री गणेशाला

वंदितो मी कुलस्वामिनी श्री रेणुकेला

भाव अर्पितो गुरु दत्तात्रयाला

परमात्म्याची विविध रुपें ।।१।।

परमेश्वराची लीला महान

घ्यावी सर्वानी जाणून

टाकून सारे ब्रह्मांड व्यापून

चालवितसे खेळ जीवनाचा ।।२।।

विश्वाचा तो अधिनायक

जीवन धर्माचा तो पालक

जीवन गाड्याचा तो चालक

परब्रह्म परमात्मा ।।३।।

नसे त्यासी मृत्यु- जन्म

कार्य करी तो अवतार घेऊन

कुणामध्यें अंशरुपे येऊन

जीवनचक्र चालूं ठेवी ।।४।।

प्रभूसी समजावे समर्थ

जाणून घ्यावा जीवन अर्थ

हेच आयुष्याचे सार्थ

आपल्या जीवनाच्या ।।५।।

।। शुभं भवतु ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

ती कशी सोडवतात, त्याकडे सजगतेने नजर ठेवावी

-- डॉ. भगवान केशवराव नागापूरकर

जगावे कसे पक्ष्यासारखे,
आभाळी स्वैर उडणारे,
ध्येय आपुले दिसताच,
पुन्हा जमिनीवर उतरणारे,--!!!

जगावे कसे केवड्यासारखे,
धुंद, मोहक वशीकरणाने,
समोरच्याला ताब्यात घेणा‌रे,--!!!

जगावे कसे कापरासारखे,
स्वत:स अर्पण करुन,
ज्वलनही सोसणारे,--
ओवाळून ओवाळून ,
त्यात आनंदें संपणारे,--!!!

जगावे कसे चित्त्यासारखे,
संकटाच्या थेट भेटीस जाणारे,
निडरतेने दबा धरुन,
ताकदीने हल्ला करणारे,--!!!

जगावे कसे "अत्तरासारखे*,
स्वत: सुगंधित बंदिस्त राहून,
दुसऱ्याला दरवळून टाकणारे,--!!!

जगावे कसे उसासारखे,
स्वत: उन फार सोसून,
दुसऱ्यास 'जीवनरस' पाजणारे,--!!

जगावे कसे झऱ्यासारखे,
स्वत: शीतल राहून,
थेंबाथेंबाचे मोती,
एखाद्यावर सहज लुटणारे,--!!!

जगावे कसे फुलासारखे,
आयुष्य कमी असूनही,
ते दुसऱ्यास अर्पिणारे,--!!!

जगावे कसे चंदनासारखे,
उगाळले कुणी किती,
तरी त्याला सुगंधाने भारणारे,--!!!

जगावे कसे झाडासारखे,
दगड सोसून फळे देणारे,
जगावे कसे सिंहासारखे,
पारध्यालाही घाबरवणारे,--!!!

जगावे कसे माणसासारखे,
माणूस म्हणुनी माणसास जपणारे,
जगावे कसे प्रेमासारखे,
सर्वोच्च असूनही,
त्यागात धन्यता मानणारे,--!!!

हिमगौरी कर्वे

जीवनामध्ये जेंव्हा जेंव्हा
कधीही विश्रांतीसाठी...
थोडसं हळूच पहुडावं...!
एकांतात डोळे मिटावेट....
अन फक्त तूच दिसावीस....!
असं सततच घडत असतं...
प्रितीत अनावर ओढ़ असते...!
हेच मात्र खरं ....!!
तू जरी असलीस दूरदूर...!
तरीही तुझा स्पर्शभास जाणवतो ...
मनांतरांची मुक्तमुग्ध भेट होते ....!
खरच किति विलक्षण असते निर्मल सत्यप्रितीची ओढ...
अनाहत , अलवार , ध्यास, भास, मानसस्पर्श , भावनां ....!!
दयाघनांन या संवेदना दिल्या आहेत हे खरं ....!!
पण जर या प्रीतमनभावनांबरोबरच...!
सत्यस्पर्शभासाचे वरदान दिले असते तर ...?
हा प्रीत दुरावा कधीच जाणवला नसता ....!
जरी कुठेही असलो आपण तरी एकत्रच असतो .....!
पण या साऱ्याच मनासक्तीच्या कल्पना आहेत..!
या साऱ्या क्षणांवर फक्त एक अनामिकाची अदृष्य सत्ता आहे..!!
आणि केवळ त्या दयाघनाची आहे..!!!
पण आपण इदं न मम असे म्हणत ,
सत्कर्माचे संचित रचता रचता
केवळ त्याच अनामीकला भजत रहावे एवढेच आपल्या हातात आहे...!!!
हे मात्र खरं...!!!!

©️ वि.ग.सातपुते (भावकवी)
रचना क्र. ६० (मुक्तरचना)
दिनांक ३-४-२०२१
?9766544908

अबोलाही बोलतो काही
ऐकूनी होतो असे ।
अबोल मी आहे कधीचा
कोणाही न कळले कसे?

.....मी मानसी

भाषा जिला गौरवते,त्या मातीचेच गान ,
मातेहूनही ती मोठी,
भाषा देत असे dअधिक वेलांटी,--!

ती आहे सृजनांत ,
सर्वांची काळी आई,
तिच्या कुशीतून जन्म घेतो,
आपण सारे, पक्षी, प्राणी, --!

ती करते जसे संगोपन,
जिवांचे नित्य जतन,
म्हणूनच तिला रोज करावा,
नेमाने आपण प्रणाम,---!

काय तिची महती वर्णावी, कणातही आहे सत्व,
जीवनातील संजीवनी,
तिच्याविना सृष्टी निर्जीव,--!

जोडीदार आभाळाची,
विशाल त्यांचा संसार
लेकुरे उदंड जाहली,
गोकुळ सगळा परिवार,--!

माती पोटी जन्मते बीज,
आणि विशाल वृक्ष होती,
कित्येक वर्षानंतर पुन्हा बिजे,
हीच बिजे मातीत रुजती,--!

फळे-फुले रसरशीत,
कधी पिकून पडती,
त्यातूनच पुन्हा जन्मती
मातीतून परत वरती,--!

मानवी शरीर पार्थिव,
मातीतच शेवट अंत,
तिच्यातून असे जन्म,
तिच्यात एकरूप परत,---!!

हिमगौरी कर्वे.©

स्वप्नातही बघताना ज्याची भीती वाटते
ते वास्तव असते

वास्तव आणि स्वप्न
एकाच नाण्याच्या दोन बाजू
एक चमकते दुसरे भासते

वास्तव आणि स्वप्न
दोन विरुद्ध गोष्टी
एक खरी दुसरं खोटी

वास्तवात जगायला हिम्मत लागते
स्वप्नातही वास्तव नकोसे वाटते

स्वप्नात मन स्वैर होते
वास्तवात मन बंदिवान होते
स्वप्नात कल्पनांचे डोंगर रचले जातात
वास्तवात ते सर्व कोसळतात
वास्तव हे वास्तव आहे पटल्यावर
स्वप्न हे स्वप्न आहे मानल्यावर

स्वप्नही कधीकधी वास्तवाशी लढायला बळ देते
वास्तवही कधीकधी स्वप्न वाटायला लागते

वास्तवातील स्वप्न आणि स्वप्नातील वास्तव
संसारातील बेरजा, वजाबाक्या, भागाकार आणि
गुणाकार करताना दोघांचे भान ठेवते !

-- जगदीश पटवर्धन

हे भूत संशयाचे छळते कसे मनाला ।

करीते सदा परि ते दिशाहीन विचारमाला ।।

एकाग्रतेचा घात होई क्षणार्धात तेथे ।

डोलायमान होऊनी स्थिती बदलून जाते ।।

गमवी विश्वास जेव्हां प्रभू अस्तित्व शक्तीचा ।

कळला न अर्थ त्याला या सत्य जीवनाचा ।।

येता मनी संशय आपलाच ज्या घडीला ।

शोकांतिका जीवनाची ठरे त्याच क्षणाला ।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

ऊर्जा शोषत असतां पाणी

उकलन बिंदूवर येते

पाण्याचे रुप बदलूनी

बाष्प त्यांतून निघूं लागते

एक सिमा असे निसर्गाची

स्थित्यंतर जेव्हां घडते

एक स्थीति जावून पूर्ण

दुजामध्ये ती मिळून जाते

तपोबलाची ऊर्जा देखील

प्रभूमय ते सारे करिते

परमबिंदूचा क्षण येतां

साक्षात्कार तुम्हां घडविते

तुम्ही न राहता, तुम्ही त्या वेळीं

ईश्वरमय होऊन जाता

सारे परि ते तेव्हांच घडते

परम बींदूला जेव्हां पोहंचता

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

गझल; वृत्त: मेनका; लगावली: गालगागा/गालगागा/गालगा