कष्ट करुनी अपार शिकवीतात
मुलांना
करुनी स्वप्नांचा चुराडा
वाढवतात मुलांना
बघतात ते स्वप्न मधुर
मुलगा त्याच्या शिकवता॑ना
किती शोभुन दिसेल मुलगा आपला
मोठ्या खुर्चीवर बसतांना
वाटतें त्यांना आधार मुलगा
आपल्या म्हातारपणाची काठी
मग हेच मुलं लावतात आपल्या
आई वडिलांना वृद्धश्रमाच्या वाटी
दुःखाच्या सागरात त्यांनां आठवतात ते क्षण
यांच्याच साठी हिंडलो आपण वनवन
अश्या विश्वास घातने तुटते त्यांचे मन
दुःखाच्या ओझ्याने आता नकोसे झाले त्यांनां जीवन
आर्त विनंती तुम्हा नका देऊ त्यांना त्रास
तेच आहेत आपल्या जीवनाचा खरा भास
द्या त्यांना प्रेम द्या त्यांना प्रेमाचा घास
तृप्त करा त्यांचे प्रेमाने मन

-- अॅड विशाखा समाधान बोरकर
पातूर ता.पातूर जी अकोला

चादण्या रात्री आम्ही भुलाबाई जागवल्या जागवल्या

सासू म्हणते सुने सुने तो पाटल्यांचा जोड काय केला काय केला

हरवला हरवला, तुमच काय जाते माझ्या बाबाने घडवला घडवला

चादण्या रात्री आम्ही भुलाबाई जागवल्या जागवल्या

“तक्रार करता करता प्रेम कधी झाले .. कळलेच नाही … बेसूर वाटता वाटता , सूर कधी जुळले .. कळलेच नाही …”

एक विनोदी लेखक, कवी म्हणून सुरु झालेला अत्रेंचा प्रवास, आक्रमक वक्ता, विडंबनकार, नाटककार, संपादक, पत्रकार, मराठी व हिंदी चित्रपट निर्माते, शिक्षणतज्ज्ञ, शिक्षक, परीक्षक, चित्रपट पटकथा-संवाद लेखक आणि अखेर सयुंक्त महाराष्ट्र चळवळीतील अग्रेसर राजकारणी अश्या अनेक वळणावरून ४० वर्षे अविरत पणे सुरु राहिला.

रंग बदलले ढंग बदलले, साऱ्या जीवनाचे
बदलणाऱ्या परिस्थितीने, तत्व शिकवले जगण्याचे....१,

कैफ चढूनी झेपावलो, नभात स्वच्छंदे
यश पायऱ्या चढत असतां, नाचे मनीं आनंदे....२,

धुंदीमध्यें असता एका, अर्थ न कळला जीवनाचा
आले संकट दाखवूनी देयी, खरा हेतू जगण्याचा....३,

दु:खामध्ये होरपळून जाता, धावलो इतरांपाठीं
अनेक दु:खे दिसून येता, झालो अतिशय कष्टी....४,

दु:ख आपले निवारण्याते, आनंद वाटे मनीं
इतर जणांची दु:खे हाटविता, द्विगुणीत गेला होऊनी....५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

पाखरांची शाळा भरे पिपळावरती
चिमण्यांची पोरे भारी गोंगाट करती ! ॥१॥

उतरते ऊन, जाते टळूनी दुपार
पारावर जसा यांचा भरतो बाजार ! ॥२॥

बाराखड्या काय आई, घोकति अंगणी?
उजळणी म्हणती का जमूनी रंगणी? ॥३॥

तारेवर झोके घेती बसूनी रांगेत
भुर्रकन इथे तिथे उडती मौजेत ! ॥४॥

खेळकर मुले, नको कराया अभ्यास
परीक्षेत का न आई व्हायची नापास? ॥५॥

लक्ष यांचे पांगलेले पेरूच्या बागेत
मास्तरच यांना हवे आमुचे रागीट ! ॥६॥

पावसाळ्यातही शाळा आमुची न गळे
गळकी न शाळा यांची, भिजती सगळे ! ॥७॥

रविवारी, सणवारी आमुच्यासारखी
यांना नाही सुटी, भली मोडली खोड की ! ॥८॥

यांच्याहून आम्ही आई ! शहाणे, नव्हे का?
गप्प शाळेमधी, कधीं धरितो न हेका ॥९॥

होतो पास आम्ही, देती दिपोटी बक्षीस
मौज काय सांगू? मिळे सुट्टीही शाळेस ! ॥ १०॥

भास्करा हेच चैतन्य तुझे
चराचराचाच श्वास आहे

उदय,अस्त, प्राची, पश्चिमी
कांचनकेशरी रंग तूच आहे

सूर्यचंद्र, ग्रह, तारे, तारका
तूच एक प्रकाशसत्ता आहे

सारीच मनभावुक प्रसन्नता
केवळ तुझीच देणगी आहे

तूच सूर्य, सृष्टी जगविणारा
देवत्वाचा साक्षात्कार आहे

ब्रह्मांडी, कालचक्र अविरत
जगण्यासाठी अनिवार्य आहे

सुखनैव, मन:शांती जीवा
तेजोमय प्रकाशमंडल आहे

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २२०

३०/८/२०२२

सकाळच्या या प्रसन्न प्रहरी
सूर्यकिरण पसरले अंबरी ।।

लोणच्याला चव येते, थोडे मुरल्यानंतर
आंबाही स्वादिष्ट लागे, आंबून गेल्यानंतर....१,

विचारांची मजा वाटे, ऐकता ज्ञानी विचार
पक्वपणा त्याच्यातील, देई आनंदाला धार...२,

पक्वपणा येण्यासाठीं, अनुभवाची भट्टी हवी
ज्ञान तेव्हां चमकते, जेव्हां तर्कज्ञान पाही....३,

विचारांत मुरलेला, मुरब्बी तो असतो
अनुभवाच्या शक्तीनें, योग्य पावूल टाकतो...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com