ज्ञानेश्वरांच्या अमृतानुभवात सहाव्या अध्यायात माउलींनी मराठी भाषेची महती सांगताना ” माझ्या मराठाचिया बोलू कौतुके “अशी सुरवात करून ओव्या रचल्या .ज्ञानेश्वरांनी जाणीव पूर्वक मराठीचिया या शब्दा ऐवजी मराठाचिया हा शब्द प्रयोग केला होता . या मधे मराठी बोली बोलणारा तो मराठा हा हेतू असावा .परंतु आज मराठी भाषाच जणू जातीभेदांनी झाकोळून गेली आहे.

नाच नाचती तालावरती

मीरेची पाऊले

चित्त ते हरीमय जाहले. - - - धृ

लागला प्रभुचा ध्यास

हरि दिसे नयनास

चलबिचल नजर होऊन

अंग सारे मोहरले - - -१

चित्त ते हरीमय जाहाले

न राही आपले भान

झाली भजनी तल्लीन

तनमन प्रभुचे ठायी जाता

संसार ते विसरले. - - - २

चित्त ते हरीमय जाहाले

विषाचा घेता प्याला

हरि तो त्यातची दिसला

झेपावूनी गेली त्याच क्षणी

घट घटा प्राशन केले. - - - ३

चित्त ते हरीमय जाहाले

जहाल होते विष

मृत्युचा तो पाश

प्रभूभक्तीच्या शक्तीने परि

अमृत ते बनले - - - ४

चित्त ते हरीमय जाहाले

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

मी अगदी साधा सामान्य माणूस. आम आदमी कुठच्याही बडेजावाला बुजणारा. आयुष्यातील कृत्रीमता, बेगडीपणा टाकणारा जरा वेगळाच प्राणी! जीवनाचा नैसर्गिक निखळ आनंद, आस्वाद घेण्याची स्वाभाविक ओढ.

जीवनातील वाटे वरती, कडेकडेने उभे ठाकले
परि वाटसरूंना सारे ते, यशातील अडसर वाटले...१,

वाट चालतां क्रमाक्रमानें, बाधा आणून वेग रोकती
ध्येयावरल्या उच्च स्थळीं, पोहचण्या आडकाठी करिती...२,

षडरिपूचे टप्पे असूनी, भावनेवर आघांत होतो
सरळ मार्गाच्या विचाराला, आकर्षणाचा खेंच बसतो...३,

पवित्र निर्मळ भावनेमध्ये, रंगाच्या त्या छटा उमटती
गढूळपणाच्या वातावरणीं, सारे कांहीं गमवूनी बसती....४,

थोडे राहता गाफील तुम्ही, जाळ्यामध्ये अडकून जातां
जीवनाचे जे साध्य असते, स्वकर्माने गमवून बसतां...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

प्रेम , जिव्हाळा, मातृत्वाचा,
त्रीलोकाचा संगम तूं,
का गं चिरडतेस ओळख आपलीं,
स्त्री सामर्थ्याची जनकही तूं !

बेलगाम स्वातंत्र्य आलें पदराला,
पदर विसरूनी गेलीं तूं,
संस्कारांची प्रसूती केलीस,
विटंबनाही केलीस तूं !

लाज मानेला, लचक कमरेला,
दुर्गामातेचा अंक्षही तूं,
शतक बदलले , काळ बदलला,
लाजेलाही लाजवलेस तूं !

जगत जगाची कारभारीन,
भुमातेचा कंठमनी तूं,
सारेच सोडूनी वाऱ्यावरती,
वादळ बनुनी का वावरते तूं ?

- कु. श्वेता काशिनाथ संकपाळ.

उंच उंच नारळाच्या बागा आणि त्या झावळ्या वर बसलेले पक्षी,किनाऱ्यावर पोहचताच होणारा तो वाळूचा स्पर्श,गलबताकडे धाव घेणारी कोळ्यांची पोरं. समुद्राच्या भोवताली असलेल्या किनाऱ्यावर तासनतास घालवलेला वेळ, आल्हाददायक होणारा हवेचा स्पर्श, त्यातून मिळणारा आनंद; अपर्णाला कायमच शहरातून तिच्या छोट्याश्या समुद्रकिनारी असणाऱ्या गावात ओढून आणायचा. दोन दिवसांनी ती पुन्हा तिच्या कामात व्यस्त असायची.. तिच्या नोकरीच्या निमित्ताने तिला पुन्हा परत जायला लागायचं, मन मात्र तिथच राहिलं आहे सतत असंच वाटायचं तिला. आपल्या स्वतःच्या कामाची जबाबदारी पूर्ण करण्यासाठी मात्र अपर्णा फारच तत्पर होती.

*हायकू*

नववर्ष
*१*
सु स्वागतम्
द्वि सहस्त्र वीसात
हो सुफलाम्

*२*
गरुड झेप
घे या नव वर्षात
दे स्वर्ण लेप

*३*
सुर जुळावे
तन-मन-धनाचे
सुख लाभावे

*४*
प्रभा फाकता
कलरव हो झाला
वर्ष -स्वागता

*५*
या पायघड्या
घालते रे स्वागता
आता ये गड्या

*६*
झाले स्वागत
मोहरता लेखणी
नव वर्षात

-- सौ.माणिक शुरजोशी

जेव्हा दुजाचे नुकसान होते, उत्सुक दिसे कुणी

स्वभावाची ही विकृती जाणता, खंत वाटली मनी

बागेमध्ये फिरत असता, फूल तोडतो अकारण

सुगंध त्याचा क्षणीक घेवूनी, देतो ते फेकून

हाती देता सुंदर खेळणी, तोड मोड करिते

लहान बालक खेळण्यापेक्षा, तोडण्यात दंग होते

लय पावणे प्रतिक शिवाचे, ईश्वरी असतो गुण

‘नष्ट करणे’ निसर्ग स्वभाव, हे घ्या तुम्ही जाणून.

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०