कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
सासरी जाताना
हास्यमुखाने निरोप दे ग, प्रेमाने भरला
विसरावी मी ओढ येथली, जाता सासरला.... ।। धृ ।।खूप दिले तू प्रेम आजवरी, सदैव ठेवीत पदर शिरी,
पंखांना परि शक्ती देवूनी, सांग मला ग घेण्या भरारी
सैल कर तू पाश आपला...१,
हास्य मुखाने निरोप दे ग प्रेमाने भरला,संसारातील धडे देवूनी, केलीस तयार कष्ट घेवूनी
कुठे लोपला आज विश्वास तो, जागृत होता सदैव मनी
नकोस देऊ वाव शंकेला...२,
हास्य मुखाने निरोप दे ग प्रेमाने भरला,ते तर केवळ घर निराळे, मायेने भरलेले,
जसे मिळवले प्रेम माहेरी, वाटीत जाईन सासरी सगळे
आठवण करीता येईन भेटीला...३,
हास्य मुखाने निरोप दे ग प्रेमाने भरलाडॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
जाळी
धागा धागा विणून, केली तयार जाळी
गोलाकार नि बहुकोनी घरे, पडली निर निराळी....१,
स्थिर सुबक घरे, जसा स्थितप्रज्ञ वाटे
सर्व दिशांचा तणाव, न दिसे कुणा कोठे....२,
तुटेल फूटेल तरी, सैलपणा येणे नाही
जर ढिला झालाच तर, जाळी दिसणार नाही....३,
जगे तो अभिमानानें, मान ठेवूनीया ताठ
संसारामधील क्लेश, झेलीत होती त्याची पाठ....४
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
देहाच्या बाहेर मन आसक्त होते
देहाच्या बाहेर मन आसक्त होतेगात्रे शांत शिथिल डोळे विरक्त होतेमोहाच्या सावरीत तुझ्यात फुलून गेलेश्वासात बंद लय अंतरी सरगम उमलून गेलेओठ तुझ्या ओठांसाठी आरक्त व्हावेतुझ्या स्पर्शासाठी भाव मुग्ध व्हावेमिठीत तुझ्या अलवार चांदणे मोहून जावेतुझ्या बाहुत अलवर विरघळून जावेन सोसवते रात्र बेरात्र तुझ्यात मन गुंतावेतुझ्या भेटीत कितीक भाव अबोध गुंतावेमिठीत तुझ्या स्पर्श माझे अबोल लाजून मिटावेकितीक क्षण जातील असे भान तुझ्यात मिटावेअंतिम प्रवासी जाईल नौका मरणं सांगून न येतेअनंतात विलीन होईल देह वेळ न सांगून येतेआरक्त मन लोचनात जाणिव विरक्त आहेभेट तू लवकरी व्यक्त राधा साद घालत आहेतुझ्या ओढीत मन अबोल अलगद लाजलेतुझ्यात माझे भाव विरघळून हृदयस्थ लाजलेकुंजवनात ऋतुराज बहरुन वेळ लुब्ध दाटेभेट तू सांजसमयी तुझ्याविना व्याकुळ क्षण दाटे-- स्वाती ठोंबरे. -
आता आस उरली नाही
दिसे किनारा, निवता वारा
तेवती संध्यादीप काही
आता, आस उरली नाही ॥पूर्वायुष्य या पुसत्या रेषा
नव्या धुक्यात अशा विराव्या
ना भविष्य, नसे वर्तमान, उगा दुःख काही
आता आस उरली नाही ॥ १ ॥न जगताच जे जगले
जीवन, त्यातच मन उबले
थरथर मनीची शरीरी उतरुन राही
आता आस उरली नाही ॥ ३ ॥भयाणतेच्या सीमेवरी
वास्तवता वास्तव्य करी
जीवन झाले चोथा, रस उरला नाही
आता आस उरली नाही.-- यतीन सामंत
-
पयोधी
मनातल्या कोलाहलाला मार्गस्थ करतोय मी,
नेणीवेच्या जाणिवांना ही ...
प्रकांड तांडवाचा अभिशाप भोगतोय..
उसळणाऱ्या माझ्यातल्या उर्मींना शमवतोय ही मीच...
सोनेरी वर्खाचा देखणा गालीचा,
अवकाशाचे मखमली पांघरुण आच्छादून, निद्रीस्त होणारा,
सृष्टीच्यावरच्या प्रत्येक घटनांचा साक्षीदार ही मीच...
क्षितिजाचा अनादी अनंत रक्षक मी ...
निर्झरणि , तरंगिणी चे समर्पण स्विकारणारा ,
व्योमात व्यापून राहीलेल्या शशांक,भास्कराची धूनी शांत करणारा ही मीच ..
रक्षक ही मीच, भक्षक ही मीच ...
आश्वस्त ,निरागस तरीही अनासक्त
भीष्मा सारखा योगी, पयोधि मी व्रतस्थ...© लीना राजीव.
-- सौ. लीना राजीव देशपांडे
-
सुखाचा डब्बा
जगातील वस्तू, वाटे आकर्षक
देह सुख देण्या, समजे त्या ठिक...१प्रत्येक गोष्टीला, डब्याचा आकार
सुखाचे वेष्ठन, ते चमकदार...२चमक बेगडी, फसवी सर्वाला
काय डब्यामध्ये, कळेना कुणाला...३झाकण उघडा, दुःख दिसे आत
लपून बसले, प्रत्येक गोष्टीत...४हात लावताच, दुःख हाती येई
भासलेले सुख, नष्ट होत जाई...५-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
इथं आपल्याला आवडतं
इथं आपल्याला आवडतंते लोकांना आवडेल असं नाही,लाईकच गणित कळतं नाही इथंतर कमेंट देणं फार दूरस्थ होईकुणी कुणाला विरोध म्हणूनदुसऱ्याला लाईक कमेंट देतात,कुणाचा राग ही न बोलतामग इमोजीत व्यक्त करतातकुणाचे किती कौतुक केलेतरी लोकं मागचं आठवतात,एकाला कमी लेखण्यासाठीदुसऱ्याचं वारेमाप कौतुक करतातचांगलं लिहलं तुम्ही तरीइथे आवडेल असे नसते,कुणाला कसे हाणून तेपाडायचे हे मात्र असतेलाईक आणि कमेंटची गणितकुठल्या शाळेत शिकवत नसतात,कोणाला किती मागे ओढायचंहे पाठ फुकटात दिसतं असतातगंमत आहे सगळी हीरसिकहो सांगते स्वाती आतातुम्ही आणि मी पण आहे यातकोण न सुटला ह्या देखाव्यातम्हणूनच म्हणते सोडा हालाईक कमेंटचा मोठा फ़ंडा,माझ्या ह्या कवितेला मिळतोका पाहते मला लाईकचा अंगठा-- स्वाती ठोंबरे. -
आपले प्रेम …
बऱ्याचदा वाटलं तुला सांगावं माझं तुझ्यावर प्रेम आहे ?
पण तुझे ? न सुटलेले कोडे आहे ?
तू जमीन तर मी आभाळ आहे...
आपल्या मिळण्यासाठी मी क्षितिजाच्या शोधात आहे ...
तसे एक क्षितिज आता सापडलेही आहे...
पण जितके त्याच्या जवळ जावे तितके ते दूर जाते आहे...
माझ्या हृदयाचे आभाळ चांदण्यांनी व्यापले आहे...
मनात एक चंद्र ही आहे...
या सगळ्यांना झाकणारा तुझाच प्रकाश आहे...
तुझे नि माझे मिलन झाले तर इतिहास घडणार आहे...
आणि नाही झाले तर मी इतिहास घडविणार आहे...
काहीही झाले तरी आपले प्रेम जिंकणारच आहे...© कवी- निलेश बामणे
-
एका निवांत समयी
-
भरताचा जाब
ज्याच्यासाठीं व्याकूळ झाली, उभी अयोध्या नगरी,
कां धाडिला राम वनीं ? कैकयीला भरत विचारी ।।धृ।।आम्ही बंधू चौघेजण,
झालो एका पिंडातून,
कसा येईल भाव परका ?
असतां एकची जीव, चार शरीरीं
कैकयीला भरत विचारी ।।१।।वचनपूर्ती ब्रीद ज्याचे,
आदर्श जीवन रघूवंशाचे,
कसली शंका मनांत होती ?
पारख ना केलीस, त्या हिऱ्याची परी,
कैकयीला भरत विचारी ।।२।।सर्व जणांचे प्राण होता,
जगणे कठीण झाले आतां,रोष कशाला घेसी त्याचे,
अकारण ते आपल्या शिरावरी ?कैकयीला भरत विचारी ।।३।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
डॉ. भगवान नागापूरकरCopyright © 2025 | Marathisrushti