जरी मी संपलो इथे
प्रवास संपणार नाही
चार लाकडांसोबत
माझा ध्यास जळणार नाही
राख निजेल मातीच्या कुशीत
स्वप्ने निजणार नाही
राहतील रेंगाळत येथेच
पण सावली दिसणार नाही...

मायमराठीचे काव्यरत्न
कविवर्य मंगेश पाडगावकर
प्रथम पुण्यस्मरण
३० डिसेंबर २०१६

सुखदुःखात मी नित्य डूंबलो
अंतरी वेदनांच उरली नाही

वाटसरु मी अनवट वाटेवरचा
चालायचे कधी थांबलो नाही

जगणारा मी एक मुक्त कलंदर
दु:श्वास कुणाचाच केला नाही

जीणे रिते , खरे सुखशांतीचे
मी हव्यासात गुंतलोच नाही

निर्माल्य जळात मुक्त वाहते
हे सत्य शाश्वत लपले नाही

जन्म उदरी तर अंत स्मशानी
हा न्याय कुणास चुकला नाही
********

--वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. ३२०

५/११/२०२२

ओठावरले गीत माझे, आज कसे हे रुकून गेले
गीतामधले शब्द रूकता, ओठ कसे हे सुकून गेले....।। धृ ।।

आकाशातील थवे पाहूनी,
चंचल माझी नजर झाली
भिर भिरणाऱ्या दृष्टी पटावर
असंख्य चित्रे उमटूनी गेली
चित्र बघूनी नाचे मन जे
पाषाणा परी स्थिर कां झाले....१

ओठावरले गीत माझे आज कसे हे रुकून गेले
गीतामधले शब्द रूकता ओठ कसे हे सुकून गेले

झूळझूळ वाहे सरीता पाणी
पाण्यावरती दिसे तरंग
हलके हलके भिजवी अंग
पुलकीत करी रोम रोम जे
थंड आज परि होता दिसले....२

ओठावरले गीत माझे आज कसे हे रुकून गेले
गीतामधले शब्द रूकता ओठ कसे हे सुकून गेले,

सारे कांहीं तसेच आहे
सभोवतालचा निसर्ग ठेवा
अंतर्मनही माझे आपले
लुटीत असे जो सुखद मेवा
परि दोन्हीमधले अंतर ते
आज भासते दूर जाहले...३

ओठावरले गीत माझे आज कसे हे रुकून गेले
गीतामधले शब्द रूकता ओठ कसे हे सुकून गेले

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

फाटलेलं कापड सुई-दोऱ्याने सहज शिवता येतं,
पण फाटलेलं नातं मात्र इतकं सहज जुळत नाही.

सुई प्रत्येक टाका घेताना स्वतः टोचणी सहन करते,
आणि दोरा मुकपणे प्रत्येक फट अलगद भरून काढत राहतो.

नात्यांनाही अशीच एक सुई हवी असते
चुकांची टोचणी स्वीकारणारी,
आणि असा एक दोरा
विश्वासाचा, प्रेमाचा आणि जिव्हाळ्याचा.

रागाच्या एका क्षणात नाती तुटतात,
पण ती पुन्हा जोडण्यासाठी
संयमाचे असंख्य टाके घालावे लागतात.

शिवलेलं कापड पुन्हा वापरता येतं,
पण शिवणांच्या खुणा कायम राहतात.
नात्यांचंही तसंच असतं...
माफ करता येतं,
पण मनावर उमटलेले ओरखडे सहज पुसले जात नाहीत.

म्हणून शब्द जपून बोला,
अहंकाराला थोडं दूर ठेवा.
कारण सुई-दोरा बाजारात सहज मिळतो,
पण मनापासून जपलेली नाती
पुन्हा पुन्हा मिळत नाहीत.

सुईची टोचणी क्षणभराची असते,
पण तुटलेल्या विश्वासाची वेदना आयुष्यभराची असते.

म्हणून...
नाती शिवताना सुईची टोचणी लागली तरी चालेल,
फक्त विश्वासाचा दोरा कधी तुटू देऊ नका.

कारण दोरा तुटला की,
नाती पुन्हा जुळली तरी
मनाच्या घडीत एक शिवण कायमची राहते...

*नाती जपणं म्हणजे जिंकणं नव्हे,
तर प्रत्येक वेळी थोडंसं स्वतःला विसरून
एकमेकांना पुन्हा पुन्हा स्वीकारणं होय.*

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

चमचम चमकते नाणें दूरी वरुनी दिसले ।

चांदीचे समजूनी मन तयावर झेपावले ।।

निराशा आली पदरीं जाणतां तुकडा पत्र्याचा ।

खोटी चमक बाळगुनी फसविणे गुणधर्म तयाचा ।।

भास ही चेतना ती तर्क वाढीवी कसा ।

दिसून येई सदैव मनावर जो उमटे ठसा ।।

ठसे उमटती संस्कारांनीं बघतां भोवती सारे ।

मनावर बिंबून जाते आणि भासते तेच खरे ।।

दिसून येतो ऊर्जा वापर देह, बुद्धी वा मनीं ।

संस्काराचे बीज अंकुरते परिस्थिती बघूनी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मरूनी पडला एक प्राणी, जंगलामधल्या नदी किनारी ।

कोल्ही कुत्री आणि गिधाडे, ताव मारती त्या देहावरती ।।

एके काळी हेच जनावर , जगले इतर जीवांवरती ।

आज गमवूनी प्राण आपला, तोच दुजाची भाकरी बनती ।

निसर्गाचे चक्र कसे हे , चालत असते सदैव वेगे ।।

एक मारूनी जगवी दुजाला, हीच तयाची विशेष अंगे ।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

अंधार पडला आहे
उजेडाचे गाणे गा
वेदना असह्य आहे
सुखाचे गीत गा

रडणे आता भाग आहे
हसण्याचे गाणे गा
समोर नागफणा आहे
स्तब्धतेचे गीत गा

अपघात अटळ आहे
सावरण्या गाणे गा
मरणा जवळ आहे
जीवनाचे गीत गा

युद्धाचा ढग आहे
शांतीचे गाणे गा
निस्तेज मन आहे
प्रसन्नतेचे गीत गा

गाण्यांना संगीत आहे
मानवता रीत जगा
निसर्ग ढळतो आहे
समर्पणाचे गीत गा

-- विठ्ठल जाधव.

संपर्क: ९४२१४४२९९५

शिरूरकासार, बीड.

सय माहेराची येते
मन झुलते झुलते
क्षणात माहेरी जाते
मी तिथेच रमते।।१।।

आहे प्रेमाचे आगर
तिथे मायेचा सागर
घडे प्रितीचा जागर
हा बंधू भगिनीत।।२।।

हे केवड्याचे कणीस
सुगंध रातराणीस
बकुळ माळे वेणीस
परसदार खास।।३।।

मित्र मैत्रिणींचा मेळा
जमतो ना वेळोवेळा
झिम्मा फुगडीही खेळा
हा मैत्रीचा सोहळा।।४।।

आई माझी सुगरण
करी पुरण वरण
मिळे स्वादिष्ट भोजन
अगत्याचे योजन।।५।।

आठव साऱ्या साऱ्याची
मनी पिंगा घालायाची
अडसर संसाराची
ओढ ही माहेराची।।६।।

सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

वाढतोच आहे जरी हा मानवाचा वंश येथे