कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

चिव चिव करीत, एक चिमणी आली ।
दर्पणाच्या चौकटीवरती, येवून ती बसली ।।
बघूनी दूजी चिमणी दर्पणी, चकीत झाली होती ।
वाटूं लागले या चिमणीला, आंत अडकली ती ।।
उत्सुकता नि तगमग दिसे, चेहऱ्यावरी ।
चारी दिशेने बघत होती, आंतल्या चिमणी परी ।।
औत्सुक्याचे भाव सारे दिसती, आतील चिमणीतही ।
कशी करूं तिची बंधन मुक्ती, काळजी लागून राही ।।
चोंच मारीते आवाज करिते, यत्न्य केले सारे ।
श्रम होवूनी थकूनी गेली, हातीं न कांहीं उरे ।।
चिंता लागली चिंता बघूनी, या चिमणीला ।
चलबिचल ही जेवढी होती, तसेंच दिसे हिला ।।
स्वबांधवांना मदत करणे, त्यांच्या संकटी ।
पशू पक्षांतही दिसून येते, तत्वें ही मोठी ।।
चालले होते प्रयत्न निष्फळ, या चिमणीचे ।
परि जिद्द ठेवतां भान नव्हते, आपल्या देहाचे ।।
कांच पडली फूटून खालती, तडा त्यास जावूनी ।
एक आवाज तेथे घुमला, घाबरली चिमणी ।।
जरी देह झाला रक्तबंबाळ, यश चमकले तेथें ।
समजत होती चिमणी बिचारी, बंधन तोडले ते ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

दोघे एका डहाळीवरच झुलू,निसर्गाचे ,देणे किती पाहू,
बघ, रसरशीत खाली फळे,
दोघे मिळून चवीने खाऊ,--!!!

पक्ष्यांची जात आपुली,
निसर्गमेवा"आपुल्याचसाठी,
मानव त्याचा बाजार मांडे,
निसर्गराजा, फिरवी कांडी,

एका वृक्षा,-- किती फळे,
रसाळ,गोड,चविष्ट मधुर,
तुझ्यासमवेत स्वाद वाढे,
फळ बने आणखी रुचिर,

प्रेमसंगत वाढून आपुली,
एकमेकांचे उष्टे' खाऊ,--!!
त्यागातच प्रेम असते,
सखे, दुनियेस दाखवून देऊ,--!!

दोन "सांसारिक" जीव आपुले,
करती मधुर रसपाना,--!!!
निसर्गच लुटून देतो सारे,
शिकवतोही साऱ्या जगतां,--!!!

संसार या कैरीसारखा,--
कच्चा असता चटकदार,
चाखण्यां मिळती सर्व चवी,
आंबट, तुरट, गोडसर फार,--!!

नवीन संसार सुरु होतां,
फळां, जपावे लागते,
करतां-करतां,फळ मग,
कशी संपन्नता आणते,--!!!

हिरवाकंच रंग संपे,
जो असतो तारुण्याचा,
पिवळसर कांतिमान रंग चढे,
पिकल्यावर तो प्रौढत्त्वाचा,--!!!

आंबट, तुरट फळ,
हळूहळू, होई जसे गोड,
तसेच साथीदार होती कृतार्थ,
संसारी मिळतां योग्य जोड,--!!!

फळ संपे दुसऱ्यासाठी,
बघ त्याचे समर्पण,
सूचित होई त्यातून प्रिये,
संसाराचेच उदाहरण,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

खोलीमध्ये कोंडूनी मांजर, हाती घेई काठी ।

मारून टाकण्यासाठी तीला, लागला तो पाठी ।।

अतिशय भीत्री असूनी ती, जीवासाठी पळे ।

हतबल होता पळून जाण्या, मार्ग तो ना मिळे ।।

उपाय नसता हाती कांहीं, चमत्कार घडे ।

सर्व शक्तीनी त्याच्यावरती, तुटून ती पडे ।।

उडी मारूनी नरडे धरले, दोन्ही पंजानी ।

मृत्यूचाच तिने गळा घोटला, शक्ती युक्तींनी ।।

प्रत्येकामध्ये सुप्त असते, शक्ती लपलेली ।

अवचित वेळ पडता दिसे, बाहेर आलेली ।।

मदत देतो निसर्ग तुम्हां, संधी बचावासाठी ।

जीवनासाठी झगडत रहा, शिकवण ही त्याची ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

प्रदीप निफाडकरांची गझल

नासिकांसमोर हात ठेवा, लागेल तुम्हां गरम हवा
थंड हवा आत जाते, गरम होवून बाहेर येते

अन्न पाणी घेतो आपण, ऊर्जा निघते त्याच्यातून
भात्यापरि फुगते छाती, हवा आत खेचूनी घेती

आतल्या ज्वलनास मदत होते, उष्णता त्यातून बाहेर पडते
भावना जेव्हां जागृत होती, रोमरोम ते पुलकित होती

अवयवे सारी स्फूरीनी जाती, देहामधूनी विज चमकती
धनको ऋणको विद्युत साठे, अलग अलग दिसती मोठे

विजातीय लिंग येता जवळी, परिणाम दिसे विजेचा त्यावेळी
प्रकाश आहे आपल्या देही, ज्ञानीजन तो सहज पाही

स्थिर करूनी चंचल मना, प्रकाश दिसेल हृदयी सर्वांना
उष्णता वीज प्रकाश शक्ती, निसर्गाची रूपे असती.

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

माझी जन्मदात्री
होती अतिव सोशिक
जणू एक पावन गंगोत्री
//१//
पहाटे उठावे
आटपावे आन्हिके ही
पाल्यांसाठी आदर्श जपावे//२//
होती सुगरण
कोंड्याचा मांडाही करी
लेकरा मायेची पखरण
//३//
न दुर्मुखलेली
सदाच होती हसरी
नी अगत्यास आसुसलेली//४//
जाता सोडूनिया
ये आठवण आईची
ना करमे तिला सोडूनिया//५//
जाता अचानक
हळहळ दाटे मनी
स्वप्नी डोकाव ना क्षणएक//६//

सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

प्रभूंनी बँक काढली उघडा खाते

ठेवा पूंजी आपली आणा सुख जीवनाते ।।१।।

जेवढे गुंतवाल मिळेल व्याजा सहित

दरा विषयीं तो आहे अगणित ।।२।।

ही बँकच न्यारी तुम्हां न दिसेल कोठे

धुंडाळूं नका संसारी होईल दुःख मोठे ।।३।।

पाप पुण्याची ठेव जमा करिते बँक

जसा असेल भाव तशी देईल सुख दुःख ।।४।।

गरज पडतां धन मिळणे हे आपल्याच हातीं

परि कामीं येणें पुण्य हें प्रभूचे इच्छांती ।।५।।

जमता पुण्याच्या राशी चांगली कर्मे करुनी

नाते जडतां ईश्वरासी जाल तुम्हीं उद्धरुनी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

वेळ येता उकलन होते, साऱ्या प्रश्नांची

जाणून घ्या हो थोडे तुम्ही, रीत निसर्गाची...१,

जेंव्हां तुम्हाला यश ना मिळते, एखाद्या प्रश्नी,

वेळ नसे योग्य आली, हेच घ्यावे जाणूनी...२,

प्रयत्न सारे चालूं ठेवतां, यश ना मिळे

कांहीं काळासाठी थांबवा, प्रयत्न सगळे...३,

काळ लोटतां प्रयत्न होती, पुनरपि सारे,

उकलन होवून गुंत्यांची, आख्खे निघती दोरे...४,

कुणी म्हणती ग्रह अनूकुल, ह्या घटनेला

हीच वेळेची किमयासारी, कशी कळे कुणाला....५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

सुक्ष्म बिजाचे रोपण करतां, वृक्ष होई साकार

कोण देई हा आकार ? १

तूं तर दिसत नाही कुणाला, घडते मग कसे ?

कोण हे घडवित असे ? २

प्रचंड शक्ती देऊनी बीजाते, प्रचंड करितो वृक्ष

कोण देई ह्यांत लक्ष ? ३

त्याच वृक्ष जातीचे गुणही येती, रुजलेल्या त्या बीजांत

ही किमया असे कुणांत ? ४

तोच वृक्ष वाढूनी फळे देतो, फळांत असते बीज

फिरवी कोण चक्र सहज ? ५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०