१९८० चे दशक हे बॉलिवूडच्या इतिहासातील सर्वात मोठे संक्रमण मानले जाते. या दशकात चित्रपटातील पारंपरिक ‘व्हॅम्प’ किंवा स्वतंत्र डान्सरचे पात्र हळूहळू संपुष्टात आले. याचे मुख्य कारण म्हणजे, चित्रपटाच्या मुख्य नायिकांनी (A-list Heroines) स्वतःच ग्लॅमरस कपडे घालण्यास आणि पडद्यावर मादक व वेगवान गाणी करण्यास सुरुवात केली. त्यामुळे ज्या गाण्यांसाठी पूर्वी हेलन किंवा बिंदू यांना बोलावावे लागायचे, ती गाणी आता मुख्य अभिनेत्री स्वतःच करू लागल्या.

झीनत अमान आणि ‘कुर्बानी’ (१९८०) चा ऐतिहासिक मैलाचा दगड

८० च्या दशकाची सुरुवातच एका महाधमाक्याने झाली. फिरोज खान यांच्या ‘कुर्बानी’ चित्रपटातील “लैला ओ लैला” हे गाणे आधुनिक आयटम सांग्सचा सर्वात मोठा पाया मानले जाते. कल्याणजी-आनंदजी यांचे संगीत आणि बाबला यांच्या डिस्को रिदमवर आधारित या गाण्यात झीनत अमान यांनी पांढऱ्या रंगाच्या ड्रेसमध्ये जे नृत्य केले, त्याने आधुनिक आयटम साँगचे स्वरूप निश्चित केले. या गाण्यातून ‘व्हॅम्प’ची संकल्पना नष्ट झाली आणि मुख्य नायिका स्वतःच ‘ग्लॅमरस आयकॉन’ बनू शकते, हे सिद्ध झाले.

परवीन बाबी आणि सिल्क स्मिता: बोल्डनेसची नवी व्याख्या

या काळात परवीन बाबी यांनी ‘नमक हलाल’ (१९८२) चित्रपटातील “जवान जानेमन” आणि “रात बाकी बात बाकी” या गाण्यांद्वारे पाश्चात्त्य स्टाईलचा एक नवा आदर्श ठेवला. दरम्यान, दाक्षिणात्य (South) चित्रपटसृष्टीतील अत्यंत लोकप्रिय आणि वादग्रस्त डान्सर सिल्क स्मिता (Silk Smitha) हिने बॉलिवूडमध्ये प्रवेश केला. ‘सदमा’ (१९८३) चित्रपटातील “ओ बाबुआ ये महुआ” या गाण्यातील तिच्या मादक हालचाली आणि बोल्डनेसने प्रेक्षकांना थक्क केले.

माधुरी दीक्षित यांचा उदय आणि ‘एक दो तीन’ चे वादळ

८० च्या दशकाच्या उत्तरार्धात भारतीय चित्रपट संगीताला आणि नृत्याला एक नवा चेहरा मिळाला, तो म्हणजे माधुरी दीक्षित. एन. चन्द्रा यांच्या ‘तेजाब’ (१९८८) चित्रपटातील “एक दो तीन” या गाण्याने संपूर्ण देशात एक अभूतपूर्व वेड निर्माण केले. सरोज खान यांनी कोरिओग्राफ केलेले हे गाणे इतके लोकप्रिय झाले की, चित्रपटगृहात जेव्हा हे गाणे सुरू व्हायचे, तेव्हा प्रेक्षक पडद्यावर पैशांचा पाऊस पाडायचे. माधुरी दीक्षित यांनी आयटम सांग्सना केवळ मादक न ठेवता त्यात ‘क्लास’ आणि ‘उत्कृष्ट नृत्यकलेचा’ (Dance Excellence) समावेश केला.