१९६० च्या दशकात हिंदी चित्रपटांचा कॅनव्हास अधिक रंगीत (Color Cinema) झाला आणि त्याचसोबत चित्रपटांमधील ग्लॅमरचा स्तरही वाढला. या दशकात ‘क्लब डान्स’ किंवा ‘कॅबरे डान्स’ (Cabaret) हा हिंदी चित्रपटांचा एक अपरिहार्य भाग बनला होता. चित्रपटाची कथा कशीही असो, चित्रपटात एक सीन असा असायचा जिथे खलनायक (Villian) आपल्या अड्ड्यावर किंवा एखाद्या मोठ्या फाईव्ह-स्टार हॉटेलच्या क्लबमध्ये बसलेला असायचा, आणि तिथे त्याचे मनोरंजन करण्यासाठी एक मादक नृत्य व्हायचे.

आर. डी. बर्मन आणि ‘तीसरी मंजिल’ चा चमत्कार

६० च्या दशकात हेलन चित्रपटसृष्टीच्या अनभिषिक्त सम्राज्ञी बनल्या होत्या. १९६६ मध्ये आलेल्या ‘तीसरी मंजिल’ या सस्पेन्स थ्रिलर चित्रपटाने संगीत आणि नृत्याचे सर्व रेकॉर्ड तोडले. संगीतकार आर. डी. बर्मन (पंचम दा) यांनी भारतीय संगीतात पहिल्यांदाच रॉक अँड रोल (Rock ‘n’ Roll) आणि जॅझ (Jazz) संगीताचा एवढा प्रभावी वापर केला होता. चित्रपटातील “ओ हसीना झुल्फोंवाली जाने जहाँ” या गाण्यात हेलन आणि मुख्य अभिनेता शम्मी कपूर यांनी जो ऊर्जेने भरलेला डान्स केला, त्याने थिएटरमध्ये टाळ्या आणि शिट्ट्यांचा पाऊस पाडला. मोहम्मद रफी आणि आशा भोसले यांच्या आवाजातील या गाण्याची क्रेझ आजही कायम आहे.

“आ जाने जा”: संथ संगीतातील मादकता

१९६९ मध्ये आलेल्या ‘इन्तेकाम’ चित्रपटातील “आ जाने जा” हे गाणे बॉलिवूडच्या इतिहासातील सर्वात वेगळे कॅबरे गाणे मानले जाते. आर. डी. बर्मन यांनी हे गाणे अतिशय संथ (Slow Tempo) ठेवले होते, परंतु आशा भोसले यांच्या आवाजातील मादकता आणि पडद्यावर हेलन यांनी एका सोन्याच्या पिंजऱ्यात केलेल्या नृत्याने या गाण्याला कमालीचे बोल्ड बनवले. या दशकात हेलन यांच्याशिवाय दुसरी कोणतीही अभिनेत्री या पातळीवर जाऊन नृत्य करू शकत नव्हती. त्यांनी नृत्याला अश्लीलतेच्या पलीकडे नेऊन एका कलेचा दर्जा मिळवून दिला.