१९७० चे दशक हे बॉलिवूडमध्ये मोठे फेरबदल घेऊन आले. एका बाजूला अमिताभ बच्चन यांच्या रूपाने ‘अँग्री यंग मॅन’चा उदय होत होता, तर दुसऱ्या बाजूला संगीतामध्ये पाश्चात्त्य ‘डिस्को’ (Disco) आणि ‘फंक’ (Funk) बीट्सने प्रवेश केला होता. या दशकात केवळ क्लब डान्स उरले नाहीत, तर गाण्यांमध्ये एक प्रकारची हिप्पी संस्कृती आणि आधुनिकता आली.

‘कारवा’ आणि ‘शोले’ मधील हेलन यांची जादू

७० च्या दशकातही हेलन यांचे वर्चस्व कायम होते. १९७१ च्या ‘कारवा’ चित्रपटातील “पिया तू अब तो आजा” (ज्याला लोक ‘मोनिका, ओ माय डार्लिंग’ म्हणून ओळखतात) या गाण्याने अफाट लोकप्रियता मिळवली. या गाण्यातील आशा भोसले यांचा श्वास घेण्याचा आवाज (Breathing Sound) आणि आर. डी. बर्मन यांचे संगीत अत्यंत क्रांतिकारी होते. त्यानंतर १९७५ च्या ऐतिहासिक ‘शोले’ चित्रपटात आर. डी. बर्मन यांनी स्वतः गायलेले “मेबूबा मेहबूबा” हे गाणे हेलन यांच्यावर चित्रित झाले. बंजारा संस्कृतीच्या पार्श्वभूमीवर आधारित या गाण्यातील अरबी संगीत आणि हेलन यांच्या नृत्याने चित्रपटाला एक वेगळाच रंग दिला.

बिंदू, अरुणा इराणी आणि पद्मा खन्ना: नव्या आव्हानांची एन्ट्री

या दशकात हेलन यांना टक्कर देण्यासाठी काही नवीन चेहरे समोर आले. बिंदू यांनी ‘कट कटी’ (१९७०) आणि चित्रपटांमध्ये “मोना डार्लिंग” च्या भूमिका करून स्वतःची एक वेगळी बोल्ड प्रतिमा तयार केली. अरुणा इराणी यांनी ‘कारवा’ चित्रपटातील “दिलबर दिलबर” गाण्यात बंजारा नृत्याचा एक अप्रतिम नमुना सादर केला. तसेच, पद्मा खन्ना यांनी ‘जॉनी मेरा नाम’ (१९७०) चित्रपटातील “हुस्न के लाखो रंग” या गाण्यात मुख्य अभिनेत्याला जाळ्यात ओढण्यासाठी केलेल्या स्ट्रिपटीज (Striptese) नृत्याने त्या काळी सेन्सॉर बोर्ड आणि प्रेक्षकांमध्ये मोठी खळबळ उडवून दिली होती.